‹ خوب بخوابی عزیزِ روزهای سخت من ! 🌙 ›

من ‏حذف شدن آدم‌ها رو به غریبه شدنشون ترجیح میدم ! واقعاً ترجیح میدم بدونم که فلان آدم از زندگیم رفته و دیگه هیچ نسبتی باهام نداره تا اینکه بدونم همچنان هست ولی بود و نبودش فرق چندانی نداره.

حیف من که بیشتر از لیاقتت دوستت داشتم -دلو

-

الآن که وابسته‌ات شدم میزاری میری ؟:)

یه تیکه از کتاب ؛ تنهایی و غم غربت در جانش چنگ انداخت ، غربتی که در میان شهر آشنا گریبانش را گرفته بود ، چقدر انسان تنهاست ، مثل پر کاه در هوای طوفانی . - کتاب ِ سمفونی مردگان !

ولی این حس مزخرف چیه ک از حرف زدن با آدما خسته میشم ؛

-

روز های خوب هم خواهند آمد .

حق به حق دار رسد روزی و سهم دل من ، از جهان یک تو و یک بوسه و یک آغوش است: )

اونجایی که محسن یگانه میگه : بامن غریبگی نکن با من که درگیر توام چشم هاتو ازمن برندار من مات تصویر توام :))

یه حسایی هست که واقعا قشنگ نیست یه جوره عجیبی ان' نمیدونی دقیقا حست چیه سردرگمیه زیاد و رو مخ، یه روز میگذره، دو روز میگذره، سه روز میگذره ، و میبینی هیچی از احساساتت حتی واسه خودت شفاف نشده و هنوز توی سردرگمی و سردرد و گیجی موندی و حتی دقیقا نمیدونی چته اینکه حست چیه بد نیستا، اینکه نمیدونی حست چیه، اون سردرگمیه، اون گیجیه، اون واقعا بده، اصلا قشنگ نیست.