‏یکی از غم انگیزه ترین جمله ها بی شک جمله ایه که هاروکی موراکامی تو رمانش کافکا درکرانه نوشته و اون اینه: باید بپذیری که برخی افراد برای همیشه در قلبت جا خواهند داشت بدون اینکه جایی در زندگیت داشته باشند.

-

دلتنگی اگه ماشین بود قطعا میشد تانک ، وگرنه هیچ ماشینی قدرتشو نداره که اینجوری از رومون رد شه و له و لوردمون کنه .

همیشه سیگار کشیدنت عذابم میداد ؛ راستشو بخوای بیشتر از روی حسادتم بود ! نه که بگم چون لبات بیشتر بهش می‌خورد حسودیم میشد ؛ حسادت میکردم چون میدونستم آدما وقتی سیگاری میشن که خیلی غصه داشته باشن. و غصه داشتن میتونه از نداشتن یه آدم به وجود بیاد ! من که کنارت بودم پس مطمئنا اونی که غصشو میخوردی من نبودم :)

تموم شد ؛ به آخرِ خط رسیدم . نه ذوقی واسه ادامه دادن دارم ، نه شوقی ، نه دلیلی ، نه بهونه‌ای . فقط دارم تحمل می‌کنم که زودتر بگذره و تموم شم .

-

- ‏خواسته کوچکم این بود ك در آغوش تو باشم . اکنون اما در آغوش شبم . . دستان غم بر گردنم است و از تو با ماه میگویم :))!

‏ولی همه‌ی ادما ، یه روزی ، معمولا هم در بدترین زمان ممکن ، تلنگری بهشون می‌خوره و تازه می‌فهمن یه آدم رو چقدرها دوست دارن. اون لحظه‌ست که انگار از یه برج ۴۶ طبقه‌ای پرت می‌شن پایین ، یه چیزی توی دلشون فرو میریزه ، جهان به طرز عجیبی ساکن می‌شه و زمان نمی‌گذره.

زیبایی‌ماه ؛

یعنی چی باید از هر کی توقع هر چیو داشته باشی ؟ فکر کن تو به یکی اعتماد میکنی ، حرفایی که به هیشکی نمیتونی بگی رو به اون میگی بعد باید منتظر بمونی که طرف کِی و کجا حرفاتو جار میزنه و تورو از کرده خودت پشیمون میکنه؟ یا فکر کن مثل چی یکیو دوست داری بعد طبق این قانون باید منتظر باشی طرف بره !؟ چون میدونی از همه همه چی برمیاد ! جدی ! پس قلب و معرفت آدما چی میشه ؟! همش کشکه ؟ جنگله مگه !

‹ خوب بخوابی عزیزِ روزهای سخت من ! 🌙 ›

نجاتم بدین منُ از دست خودم؛