این روزها دارم کلافهترین ورژنِ خودم رو اینوَر اونوَر حمل میکنم ؛ کلافه از نبودنت ، از ندیدنت ، از حرف نزدن باهات ، از دلتنگی…
دفعه ی دیگه وقت ندارم ، انرژیشو ندارم ، انگیزشو ندارم ، علاقه قبلو ندارم ، دیگه نمیخوام.
آندیا!
من بسیار آدمِ : "پارسال این موقع ، ماه پیش این موقع ، هفته پیش این موقع" ای هستم.
بسیار آدم " نکنه پیام بدم ، بگه اَه باز این پیام داد " ی هستم .
بيتوجهي من رو آزار میده ، وقتي یه چیزي آزارم بده تنها میشم ، سکوت میکنم ، سرد میشم ، گوله میشم ، میوفتم تو حوض نقاشي ، شنا هم که بلد نیستم ، غرق میشم ، تموم میشم ، تمومم نکن خب 🙂؟