-

خودم را تا حد بی‌عاطفگی محض از همه کنار کشیده‌ام. همه را با خود دشمن کرده‌ و با هیچ‌کس حرف نمیزنم. - کافکا

و دردناک تر از همه این است که دیگر نمی‌دانم منتظر چه چیزی هستم.

اون قسمتی از من که سعی میکرد آدمارو نگه داره، به کل، مُرده :)

یه سری زخم ها نه خوب میشن نه فراموش فقط باید باهاشون کنار بیای و زندگی کنی

هر شب حدودا تا حوالی ساعت ۳ منتظر میمونم تا شاید شاید شاید امداد غیبی رخ بده و شاید فلان آدمی که نمیدونم کی هست و کجاست، بخواد بهم پیام بده و اینجوری، شاید به طرز معجزه آسایی دیگه احساس تنهایی نکنم و این حس از من دور بشه اما هر شب، بدون استثنا هیچ اتفاقی نمیفته وُ دست آخر مجبور میشم دست به دامن خواب بشم!

یه قسمتی از روح و روان من داره تمام تلاشش رو واسه از هم نپاشیدن میکنه.

دیگه وقتشه یه تکونی بخوره آمارمون؛ چه وضعشه😂

درس امروز اینه که شما خیلی راحت‌تر از چیزی که فکرش رو بکنید می‌تونید تبدیل بشید به اون آدمی که همیشه در حال نقد کردنش بودید.

-

الان بیشتر از هر زمانی احساس تنهایی میکنم.

اجازه ندید آدما با گفتن "چرا شلوغش میکنی؟" شما رو بخاطر اینکه میخواید خط قرمزاتون رعایت شه، خجالت‌زده کنن.