انسان زمانی به سراغ آغوش ، موسیقی و گریستن میرود که دیگر کلمات برای مقابله با بیرحمی دنیا کافی نیستند.
عباسیان میگفت :
خیلی دورم از هر چیزی که تو ذهنم ساخته بودم .
به جملهاش که فکر میکنم میبینم که منم همینطور.
گفت: بذار خودم رو جمع کنم، بعد حرف بزنیم.
این تعبیر ، تمثیلی و کنایی نیست.
بدنمان یکپارچه است ، اما وجودمان واقعاً هزارتکه است. گاهی باید تکههایمان را جمع کنیم ، کنار هم بگذاریم ، قرار بگیریم ، تا بتوانیم با دیگری فقط چند کلمه حرف بزنیم.
- ابراهیم سلطانی