انسان زمانی به سراغ آغوش ، موسیقی و گریستن می‌رود که دیگر کلمات برای مقابله با بی‌رحمی دنیا کافی نیستند.

‹ خوب بخوابی عزیزِ روزهای سخت من ! 🌙 ›

این عشقِ کهن بوده‌یِ نافرسوده ؛

پیرانه سرم نمی هِلَد آسوده ؛

در حسرت ِ دیدار تو کردیم سفید ؛

این ریشِ پریشانِ به اَشک آلوده .

-

‹ هم ز يكديگر جدا افتاده و هم با هميم ! ›

- از لحاظ روحی ؛ نیاز دارم تو کنسرت داریوش وقتی همه دارن عربده‌میزنن ، رو صندلی آروم‌ برای خودم بخونم ‹ خوشا مُردن ، خوشا از عاشقی مُردن : )! ›

تو یه سریال کره ای یه وکیل بود که تخصصش ماست مالی پرونده ی مفسدین اقتصادی بو د، یه جاش می گفت اگر پرونده اونقدر خراب باشه که نشه افکار عمومی رو مدیریت کرد ، میذاریم دادگاه اول یه حکم سنگین بده ، بعد تو دادگاه های تجدیدنظر کم کم اینقدر سر و ته حکم اول رو میزنیم که چیزیش باقی نمونه ، فلسفه اش هم این بود که افکار عمومی دادگاه اول براش مهمه و توی خاطرش می مونه و خشمش فروکش میکنه اما دادگاه های بعدی از اهمیت می افته و دیگه کسی بهشون توجه نمی کنه.

ازلحاظ‌زیبایی ؛)

ما خود به خلق نمایانیم نه از ما بد بگو نه تعریف کن!!