اونجا که نجیب محفوظ میگه: گاهی می‌رویم؛‌‌ نه از سر میل به رفتن،‌ که از سر بی‌فایدگی ماندن..‌.

از وقتی فهمیدم رفتار بقیه بازتابی از مشکلات، تروماها و کمبودهای درونیشونه، چیزی رو به خودم نمیگیرم. شخصیش نمیکنم و عبور میکنم.

#صبح‌بخیر؛)

چه دیر اومد😐

شاید واقعا باید کوه بود و دل نبست.

پشیمونی و حسرت برای کارهای نکرده خیلی دردناکتره ؛ هیچوقت چیزی رو از قلم ننداز . برای یک بار توی زندگیت بیشترین تلاش رو برای رسیدن بکن . اونقدر تلاش کن که دیگه جایی برای حسرت باقی نمونه ، اونقدر بدو که بعدا نگی اگه یکم محکم‌تر راه میرفتم می‌رسیدم. گفتن این حرف دردش بیشتره ، باور کن.

آنجا که هیچ نیست ، به یاد بیاور که دوستت دارم!

حالا وقتش نیست جویی ، خب؟ فردا میتونی سرم داد بزنی. دیالوگ :

اونجا که فاطمه اندربای میگه : مظلوم ترین آدما اونایین که برای نشون دادن محبتشون جز{چشم} ابزاری ندارن....

؛

بعضی از زخم‌ها قدیمی‌اند ، بسته شده‌اند ، درد نمی‌کنند. اما جای‌شان هنوز هست و هروقت نوازششان می‌کنی ، جریانِ دردی خیالی از تنت می‌گذرد و در حافظه‌ات زنده می‌شود.

"بهتر خواهم شد شاید امروز نه اما روزی . . "