آندیا!
بسیار آدمِ «غصه نخور من کنارتم» ای هستم.
من بسیار آدم " درست شد شد ، نشد ؛ فدای سرت باهم غصه شو میخوریم " ای هستم :)).
من اون شباییرو که نیاز داشتم یکی باشه که پا به پام غصه بخوره و به این دنیا لعنت بفرستیم ، تنها گذروندم ، از این به بعدم تنها میگذرونم ؛
اگه تا الان نیومدی دیگه نمیخواد بیای.
به تو احتیاج دارم :)
چون تو تنها کسی هستی که میتوانم در موردِ رنگ یک ابر با او صحبت کنم . .
یه چیزایی نمیشه دیگه. ماهم ولش کردیم گذاشتیم که نشه. شاید بعداً شد یا شاید به جاش چیز دیگه ای شد.
نمیدونم. ولی کاش میشد.