از دههٔ ۱۹۳۰ به بعد فیزیکدانهای نظری، فرضیهٔ وجود راههای میانبر از میان فضا را پیش کشیدهاند. این میانبرها که در ابتدا «سفیدچاله» و بعد «پل انیشتین ـ روزِن» نامیده شدند، ناحیهای فرضی در فضا ـ زمان هستند که از بیرون امکان وارد شدن به آنها وجود ندارد، اما بر خلاف سیاهچالهها مجال میدهند که ماده و نور از آنها بگریزند و بیرون بیایند. سفیدچالهها برعکس سیاهچالهها عمل میکنند، بدین معنی که انرژی را به بیرون انتشار میدهند ولی به هیچ چیز اجازهٔ ورود به درون خود را نمیدهند؛ بنابراین سفیدچالهها همان کرمچالهها هستند.
