-

-کهکشان‌های‌بیضوی- این نوع از کهکشان‌ها دارای اشکالی هستند که کاملا گرد و بیضوی هستن. کهکشان های بیضوی نسبت به کهکشان های مارپیچی کمتر رایج هستن. این نوع کهکشان‌ها بر خلاف کهکشان های مارپیچی مقدار کمی غبار و گاز دارند و معمولا ساختار بسیار کمی از خودشون نشون می‌دن. ستاره های این نوع کهکشان‌ها در جهت های تصادفی به دور هسته می چرخن و معمولا از کهکشان های مارپیچی قدیمی تر هستن.

-

-کهکشان‌های‌عدسی- این نوع کهکشان ها یک تلاقی بین کهکشان های مارپیچی و بیضوی هستند. دارای برآمدگی مرکزی (مثل کهکشان های مارپیچی) هستن ولی بازو ندارن و همچنین مثل کهکشان های بیضوی دارای ستاره های مسن ترین.

-

-کهکشان‌های‌فعال- حدود 10 درصد از کهکشان های کشف شده تا به الاو فعال هستند. این به این معناست که مرکز اونها 100 برابر پرنورتر از نور ترکیبی ستاره هاشون هست. این کهکشان ها می تونند کهکشان مارپیچی، نامنظم و بیضوی باشن. (کهکشان راه شیری یک کهکشان فعال نیست.) دانشمندان به این نتیجه رسیدند که این انرژی اضافی از مناطق نزدیک به سیاهچاله های مرکزی این کهکشان ها به دست می‌یان.

کهکشان های فعال سه نوع هستند: 1_کهکشان‌های سیرفت 2_کوازار‌ها 3_بلازار‌ها

-کهکشان‌های‌سیرفت- این نوع کهکشان ها اولین بار توسط ستاره شناس آمریکایی (کارل‌سیرفت) در سال 1943 مشاهده شدند. کهکشان های سیرفت رایج ترین کهکشان های فعال هستند و انرژی کمتری دارن. کهکشان های سیرفت در نور مرئی مثل کهکشان های معمولی هستن، اما تابش مادون قرمز قابل توجهی از خود ساطع می کنن.

-تپ‌اختر-

تپ‌اخترها (پولسارها) ستاره‌های نوترونی هستند که با سرعت بسیار بالایی می‌چرخند و امواج الکترومغناطیسی، به‌ویژه امواج رادیویی و اشعه ایکس، منتشر می‌کنند.

این امواج به صورت پالس‌های منظم به زمین می‌رسند، چون محور مغناطیسی تپ‌اختر با محور چرخش اون هم‌راستا نیست.