-

-کهکشان‌های‌عدسی- این نوع کهکشان ها یک تلاقی بین کهکشان های مارپیچی و بیضوی هستند. دارای برآمدگی مرکزی (مثل کهکشان های مارپیچی) هستن ولی بازو ندارن و همچنین مثل کهکشان های بیضوی دارای ستاره های مسن ترین.

-

-کهکشان‌های‌فعال- حدود 10 درصد از کهکشان های کشف شده تا به الاو فعال هستند. این به این معناست که مرکز اونها 100 برابر پرنورتر از نور ترکیبی ستاره هاشون هست. این کهکشان ها می تونند کهکشان مارپیچی، نامنظم و بیضوی باشن. (کهکشان راه شیری یک کهکشان فعال نیست.) دانشمندان به این نتیجه رسیدند که این انرژی اضافی از مناطق نزدیک به سیاهچاله های مرکزی این کهکشان ها به دست می‌یان.

کهکشان های فعال سه نوع هستند: 1_کهکشان‌های سیرفت 2_کوازار‌ها 3_بلازار‌ها

-کهکشان‌های‌سیرفت- این نوع کهکشان ها اولین بار توسط ستاره شناس آمریکایی (کارل‌سیرفت) در سال 1943 مشاهده شدند. کهکشان های سیرفت رایج ترین کهکشان های فعال هستند و انرژی کمتری دارن. کهکشان های سیرفت در نور مرئی مثل کهکشان های معمولی هستن، اما تابش مادون قرمز قابل توجهی از خود ساطع می کنن.

-تپ‌اختر-

تپ‌اخترها (پولسارها) ستاره‌های نوترونی هستند که با سرعت بسیار بالایی می‌چرخند و امواج الکترومغناطیسی، به‌ویژه امواج رادیویی و اشعه ایکس، منتشر می‌کنند.

این امواج به صورت پالس‌های منظم به زمین می‌رسند، چون محور مغناطیسی تپ‌اختر با محور چرخش اون هم‌راستا نیست.

تپ‌اخترها به دلیل چگالی بسیار بالای خود، میدان گرانشی بسیار قوی‌ای دارند. چگالی ماده درون یک تپ‌اختر به حدی است که یک قاشق چای‌خوری از آن می‌تواند چند میلیارد تن وزن داشته باشد.

یکی از ویژگی‌های مهم تپ‌اخترها، پایداری بسیار بالای دوره چرخش آن‌هاست. این پایداری به حدیه که برخی تپ‌اخترها به عنوان ساعت‌های کیهانی بسیار دقیق شناخته می‌شوند. این ویژگی باعث شده که تپ‌اخترها ابزارهای مهمی برای مطالعه فیزیک نوترون‌ها و شرایط شدید گرانشی باشند.