-کهکشانهایفعال-
حدود 10 درصد از کهکشان های کشف شده تا به الاو فعال هستند. این به این معناست که مرکز اونها 100 برابر پرنورتر از نور ترکیبی ستاره هاشون هست.
این کهکشان ها می تونند کهکشان مارپیچی، نامنظم و بیضوی باشن. (کهکشان راه شیری یک کهکشان فعال نیست.)
دانشمندان به این نتیجه رسیدند که این انرژی اضافی از مناطق نزدیک به سیاهچاله های مرکزی این کهکشان ها به دست مییان.
-کهکشانهایسیرفت-
این نوع کهکشان ها اولین بار توسط ستاره شناس آمریکایی (کارلسیرفت) در سال 1943 مشاهده شدند.
کهکشان های سیرفت رایج ترین کهکشان های فعال هستند و انرژی کمتری دارن.
کهکشان های سیرفت در نور مرئی مثل کهکشان های معمولی هستن، اما تابش مادون قرمز قابل توجهی از خود ساطع می کنن.
تپاخترها (پولسارها) ستارههای نوترونی هستند که با سرعت بسیار بالایی میچرخند و امواج الکترومغناطیسی، بهویژه امواج رادیویی و اشعه ایکس، منتشر میکنند.
تپاخترها به دلیل چگالی بسیار بالای خود، میدان گرانشی بسیار قویای دارند. چگالی ماده درون یک تپاختر به حدی است که یک قاشق چایخوری از آن میتواند چند میلیارد تن وزن داشته باشد.
یکی از ویژگیهای مهم تپاخترها، پایداری بسیار بالای دوره چرخش آنهاست. این پایداری به حدیه که برخی تپاخترها به عنوان ساعتهای کیهانی بسیار دقیق شناخته میشوند. این ویژگی باعث شده که تپاخترها ابزارهای مهمی برای مطالعه فیزیک نوترونها و شرایط شدید گرانشی باشند.
تپاخترها همچنین میتوانند به عنوان منابع امواج گرانشی عمل کنند. امواج گرانشی، نوساناتی در فضا-زمان هستند که توسط اجرام بسیار چگال و پرجرم، مانند تپاخترها و سیاهچالهها، تولید میشوند.
