اون با استفاده از تلسکوپ رادیویی که تحت نظارت استادش(آنتونی هویش) ساخته شده بود، به دنبال کوزارها میگشت که در طی این جستجو، بلبرنل سیگنالهای رادیویی منظم و دورهای رو کشف کرد که از یک منبع ناشناخته داخل آسمان میامدند.
این سیگنالها ابتدا به عنوان تداخل رادیویی تلقی شدند، اما پس از بررسیهای بیشتر مشخص شد که این سیگنالها همیشه از یک موقعیت ثابت در آسمان مییان که نشون میده منبع اونها زمینی نیست.
در ۲۸ نوامبر ۱۹۶۷، بل برنل و هویش با استفاده از یک ضبطکننده سریع، این سیگنالها را به عنوان پالسهای منظم با فاصله زمانی ۱٫۳۳۷ ثانیه شناسایی کردند.
(این کشف تأثیر زیادی بر جامعه علمی داشت و به سرعت منجر به شناسایی تپاخترهای بیشتری شد. با این حال، جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۷۴ به آنتونی هویش و مارتین رایل اعطا شد و جوسلین بل برنل از دریافت این جایزه محروم شو، هرچند که بعدها به عنوان یکی از پیشگامان مهم در این زمینه شناخته شد.)
هسته*
هسته تپاختر از نوترونها تشکیل شده و چگالی بسیار بالایی داره. این هسته نتیجه فروپاشی گرانشی یک ستاره پرجرم پس از انفجار ابرنواختریه. چگالی هسته تپاختر میتونه به حدود 10¹⁷ کيلوگرم بر متر مکعب برسه.
پوسته*
پوسته تپاختر از نوترونها و هستههای سنگین تشکیل شده و ضخامتش حدود ۱ کیلومتره. این پوسته بسیار سخت و مقاومه و نقش مهمی در پایداری تپاختر داره.
میدانمغناطیسی*
تپاخترها دارای میدان مغناطیسی بسیار قویای هستن که میتونه تا 10¹² گاوس باشه. این میدان مغناطیسی قوی باعث شتاب ذرات باردار و تولید تابشهای الکترومغناطیسی میشه.
تابشهایالکترومغناطیسی *
تابشهای تپاخترها عمدتاً در باندهای رادیویی مشاهده میشه، اما میتونند در باندهای دیگر نیز تابش کنن. این تابشها به صورت پالسهای منظم و دورهای مشاهده میشه که ناشی از چرخش سریع تپاختر و میدان مغناطیسی قوی اونه.
