پوسته* پوسته تپ‌اختر از نوترون‌ها و هسته‌های سنگین تشکیل شده و ضخامتش حدود ۱ کیلومتره. این پوسته بسیار سخت و مقاومه و نقش مهمی در پایداری تپ‌اختر داره.

میدان‌مغناطیسی* تپ‌اخترها دارای میدان مغناطیسی بسیار قوی‌ای هستن که می‌تونه تا 10¹² گاوس باشه. این میدان مغناطیسی قوی باعث شتاب ذرات باردار و تولید تابش‌های الکترومغناطیسی می‌شه.

تابش‌های‌الکترومغناطیسی * تابش‌های تپ‌اخترها عمدتاً در باندهای رادیویی مشاهده می‌شه، اما می‌تونند در باندهای دیگر نیز تابش کنن. این تابش‌ها به صورت پالس‌های منظم و دوره‌ای مشاهده می‌شه که ناشی از چرخش سریع تپ‌اختر و میدان مغناطیسی قوی اونه.

محور‌چرخش‌و‌محور‌مغناطیسی* محور چرخش و محور مغناطیسی تپ‌اخترها معمولاً هم‌راستا نیستن. این عدم تطابق باعث می‌شه که تابش‌های الکترومغناطیسی به صورت پالس‌های منظم به ناظر زمینی برسن، مشابه به فانوس دریایی که نور اون به صورت منظم به ناظر می‌رسد.

منظورت از خودکشی چیه من هنوز اهنگامو تو ماشین خودم نزاشتم.

پیش نیاز : پروتون ها و نوترون ها، خود از ذرات ریزتری موسوم به کوارک تشکیل شده اند. هر پروتون و نوترون، از سه کوارک تشکیل یافته و در شرایط عادی جهان هیچ کوارک تنهایی را نمی توان یافت.

تاریخچه ستارگان کوارکی: اما همیشه شرایط عادی نیست! در دهه 80 میلادی، ستاره شناسان ادعا کردند ممکن است اجسامی با چگالی مابین یک ستاره نوترونی و سیاهچاله در رده لاشه های ستارگان وجود داشته باشند که کوارک ها در آنجا به هم متصل نبوده و درون هم غوطه ورند. هیچکس نمی دانست آیا چنین جرمی امکان دارد در جهان کنونی ما وجود داشته باشد یا خیر.

در آوریل 2002، رصدهای رصدخانه مداری چاندرا نشان از وجود جرمی می داد که در حدود 450 سال نوری از ما واقع است و تقریباً تمامی ویژگی های یک ستاره کوارکی را داراست. این جرم، RX J185635-375 نام داشت و پیش از آن تصور بر این بود که یک ستاره نوترونی باشد؛ اما محاسبات چاندرا نشان می داد که قطر آن تنها در حدود 11 کیلومتر است و بسیار کوچکتر از آن است که بتواند هسته های اتمی را در خود به حالت جامد نگاه دارد.

در این چگالی سرسام آور اصولاً نه تنها اتم ها بایستی شکسته شوند؛ که هسته هایشان نیز از فروپاشی جان سالم به در نخواهند برد و دریایی از کوارک را بوجود خواهند آورد.

کاندیدای دوم ستاره کوارکی، جرمی به نام 3C58 بود که آن هم در گذشته گمان می رفت تا یک ستاره نوترونی باشد که در جریان یک انفجار ستاره ای در سال 1181 میلادی بوجود آمده است. با این حال؛ دمای 1 میلیون درجه ای سطح این جرم، بسیار سردتر از آن چیزی است که می توان برای یک ستاره نوترونی انتظار داشت. نظریه به ما می گوید که سطح 3C58، مملو از مایع کوارکی است.