غول یخی نپتون اولین سیارهای بود که بر اساس محاسبات ریاضی کشف شد. این سیاره در سال ۱۸۴۶ بر اساس پیشبینیهای ستارهشناسانی مثل اوربن لو وریه و یوهان گاله کشف شد.
فاصلهی نپتون از زمین بر اساس موقعیت قرار گیری دو سیاره در مدارهایشان، بین ۴/۳ میلیارد کیلومتر تا ۴/۷ میلیارد کیلومتر است. ۱۲ سال طول کشید تا کاوشگر وویجر ۲ به نپتون برسد. این کاوشگر با سرعت میانگین ۶۸ هزار کیلومتر بر ساعت حرکت میکرد که بسیار سریعتر از سرعتهایی است که انسان تاکنون پیموده است.
سیارهی نپتون در حدود ۴/۵ میلیارد سال پیش با جمع شدن گاز و غبار بر اثر گرانش به غولی یخی تبدیل شد. این سیاره هم مانند همسایهاش اورانوس احتمالا در فاصلهی نزدیکتری از خورشید قرار داشته و سپس در حدود ۴ میلیارد سال پیش به منظومهی شمسی خارجی منتقل شد.
بخش زیادی از نپتون را آب، آمونیاک و متان تشکیل میدهد. سیاره سطح جامدی ندارد بلکه دارای هستهای جامد مانند زمین است. نپتون همراه با اورانوس، غولی یخی است. این لقب نپتون را از غولهای گازی مثل مشتری و زحل متمایز میکند زیرا نپتون و اورانوس دارای مقدار بیشتری از مولکولهای سازندهی یخ هستند.
ساختار داخلی نپتون: (۱) ابرهای بالای جو (۲) جو: ترکیبی از هیدروژن، هلیوم و متان (۳) گوشته: شامل یخهای آب، آمونیاک و متان (۴) هستهی سنگی: سیلیکات و آهن، نیکل
سال گذشته تلسکوپ فضایی جیمز وب، واضحترین تصویر از حلقههای نپتون را ثبت کرد. نپتون با حلقههای عجیبی احاطه شده است که یکپارچه نیستند و تودههای ضخیم و درخشانی از غبار را دربردارند. حداقل پنج حلقه در اطراف نپتون وجود دارند که نام آنها عبارت است از: گاله، لوریه، لاسل، آراگو و آدامز. این حلقهها نسبتا جوان هستند و عمر کوتاهی دارند. رصدهای زمینی نشان میدهند حلقههای نپتون بسیار ناپایدارتر از تصورات گذشته هستند.
