اورانوس هفتمین سیارهی منظومهی شمسی از نظر فاصله با خورشید و اولین سیارهای است که با تلسکوپ کشف شد. سیارهی بزرگ منظومهی شمسی است و همچنین سومین سیارهی بزرگ منظومهی شمسی.
فردریک ویلیام هرشل ستارهشناس در سال ۱۷۸۱ اورانوس را با تلسکوپ خود رصد کرد و بهاینترتیب اورانوس اولین سیارهای است که با تلسکوپ در عصر علمی مدرن رصد شد. هرشل در ابتدا تصور میکرد به یک ستاره یا دنبالهدار نگاه میکند اما رصدهای ستارهشناسان دیگر بهویژه «یوهان الرت بوده» در اواخر سدهی ۱۷۰۰ میلادی، وجود اورانوس را تأیید کرد.
هرشل که اصالت آلمانی-بریتانیایی داشت، نام «جورجیوم سیدوس» را با الهام از نام شاه جرج سوم برای سیارهی جدید انتخاب کرد اما «بوده» نام اورانوس به معنی خدای یونانی آسمان را پیشنهاد داد. این اولین بار بود که نام یک اسطورهی یونانی برای سیارهای انتخاب میشد چرا که بقیهی سیارهها بر اساس اساطیر رومی نامگذاری شده بودند.
سیاره اورانوس در حدود ۴٫۵ میلیارد سال پیش شکل گرفت. پس از شکلگیری خورشید، گرانش باعث جمع شدن گاز و غبار و شکلگیری این غول یخی شد. اورانوس هم مانند همسایهاش نپتون احتمالا در فاصلهی نزدیکتری به خورشید شکل گرفته و سپس در حدود ۴ میلیارد سال پیش به منظومهی شمسی خارجی منتقل شده است.
بخش زیادی از جو اورانوس را هیدروژن و هلیوم تشکیل میدهند و میتوان ردپای کمی از متان را در آن پیدا کرد. در واقع رنگ سبز، آبی اورانوس حاصل وجود متان در جو این سیاره است
سیاره اورانوس بهطور میانگین ۲٫۹ میلیارد کیلومتر از خورشید فاصله دارد که تقریبا ۲۰ برابر دورتر از فاصلهی زمین نسبت به خورشید است. یک سال اورانوسی برابر است با ۸۴ سال زمینی در حالی که یک روز اورانوس تنها ۱۷ ساعت زمینی به طول میانجامد.
در اغلب سیارهها استوا بیشترین نور خورشید را دریافت میکند که منجر به افزایش گرما و رسیدن حرارت به قطبها میشود؛ اما استوای اورانوس به سختی روبه خورشید قرار میگیرد؛ بنابراین هوای گرم ابتدا از قطبی که رو به خورشید قرار دارد، سرچشمه میگیرد و سپس به قطب سردتر میرسد. از طرفی رفتار نوارها و ابرهای اورانوس کاملا عادی است. نوارهای این سیاره دقیقا مشابه نوارهای مشتری و زحل به دور آن میچرخند و بهجای نور خورشید گرمای داخلی این سیاره نقش تعیینکنندهای در آبوهوای آن دارد.
