سر که بالا می‌آورد، جهان را همانند پیانو می‌دید؛ به سپیدی و تاریکی کلاویه‌های اندیشه.. برایش کلیشه ای بود، زندگی را عمیق تر و در هر نت پیانو می‌نگرید. هر تپش قلب را هم صدای کلاویه های سیاه و هر نفسی که گرفته می‌شد را در نت های سفید خیال می‌کرد.. پیوستگی زندگی را میان ضرب های هر خانه نت، و حتی گاهی.. قدم برداشتن را مانند لغزیدن انگشتان روی کلاویه ها می‌دید.

خوشحال میشیم به کلبه کوچک ما هم سری بزنید:)

مرا از حبس آغوشت چه اصراری به آزادی؟!

شبتون بخیر✨

ты читаешь мое имя Я твой любовник...

ماهِ‌من مُرد، ماهت بمیرد آسمان.

شبتون بخیر ✨