یه اثر داستانیه ادامه زایو که قبل از کرونا نوشته بود ولی سیر داستان و مواردی که بهش اشاره کرده بود حسابی مناسب دوران کرونا بود

برکتی که سفرنامه نویسی پارسال برام داشت، حسابی وسوسه‌م کرده امسال هم سفرنامه بنویسم

با یه حال و هوای متفاوت

و اثر خاصی که از سفر پارسال درش ایجاد شده

و شلوغی‌های به مراتب بیشتر از سال قبل

ولی با این حال بسم الله الرحمن الرحیم

از سفر آروم و بی‌سر و صدا بیشتر لذت می‌برم ولی خیر و برکتی که توی سفرنامه‌نویسی هست، کم وسوسه کننده نیست

هر کس خط شکنه خودش نمی‌شکنه...

یکی از دوست داشتنی‌های راهیان اینه که می‌تونی اونجا خودت باشی طبق سلیقه خودت تیپ بزنی طبق سلیقه خودت رفتار کنی و طبق سلیقه خودت موسیقی گوش کنی نه عرف کاری باهات داره، نه مخاطب و جذب و مصلحت و...🤦🏻‍♀ و نه هیچ چیز دیگه

درسته برای یه آدمی که در جایگاه خادم سفر رو می‌ره، هنوز یکم محدودیت هست، من جمله اجتماعی بودن😕 و درسته که برای یه بچه پررویی مثل من، همه جا می‌شه چفیه همراهت باشه و بانوای کاروان گوش کنی ولی راهیان یه چیز دیگه‌ست راهیان جواب دردهای ناشنیده امثال ماهاست، که سلایقمون، علایقمون، سبک زندگیمون، در طول سال ، هضم شده تو روزمرگی‌های مردم و هیچ وقت اجازه نداشتیم مثل خودمون و طبق علایقمون زندگی کنیم

نتونستیم تو آشپزخونه خوابگاه، بانوای کاروان بخونیم، نتونستیم موقع خواب رو سرمون چفیه بکشیم، نتونستیم با رفیقامون بلند سرود تمرین کنیم، با هم شیطنت‌های خاص خودمون رو بکنیم، نتونستیم مومنانه غذا بخوریم، نتونستیم خاص‌تر لباس بپوشیم، پوشیه بزنیم، آروم و بی‌صدا باشیم، از کلمات عربی استفاده کنیم و... تونستیم‌ها، کردیم، ولی... ولی هنوز ما و علایقمون زیر برف جامعه مدفون شده، هنوز ما و امثال ما، سختمونه نفس کشیدن تو هوای شهر ما هنوز بغض خفته شهریم که صدامون شنیده نشده...

این بخش راهیان رو دوست دارم که سلایق من، خود من و دوست داشتنی‌های من بخشی از روتینش هستن نه استثنائاتش