اولش

یادمه این متن رو که می‌نوشتم، دل کندن خیلی برام سخت بود، کوه وابستگی و... در حدی که چند روز راهیان رو که می‌خواستم تنها برم برام سنگین بود، زمان کرونا بود و من با اینکه دانشجو بود ولی تمام دوستام غیردانشجو بودن و طبعاً سفرها و دوره‌ها رو باید تنها شرکت می‌کردم و خب اولش یکم برام سنگین بود، دورانی بود که مهربونی رو تمرین می‌کردم، گاردم رو پایین آورده بودم و در نتیجه خیلی شکننده شده بودم روز اول راهیان، وقتی کم کم با بچه‌ها آشنا شدم، وارد جو سفر شدم و... مدام توی ذهنم لذت‌ها آب می‌شد، لحظه‌ها تلخ می‌شد چون یه حسی تو ذهنم می‌گفت چه فایده، دیگه که نمی‌بینیشون، قرار نیست اینجا بمونی که... و این حس، باعث می‌شد تموم سفر، بغض از دست دادن باشه...

بعد اون راهیان، با فاصله کم، سفر دیگه‌ای رفتم، بعدش عید دیدنی، ماه رمضوت، اعتکاف، دانشگاه، طرح ولایت و... تقریباً یکسال در گردش بودم بدون توقف! اون قلبی که سر یه راهیان ساده انقدر بازی درآورد، مدام رفیق می‌شد، دل می‌داد، انس می‌گرفت، و خداحافظی می‌کرد و می‌رفت! ... با آدمای زیادی رفیق شدم که فقط یکبار تو زندگیمون فرصت کنار هم بودن داشتیم، به مکان‌هایی می‌رفتم و به دلم می‌نشست که هیچ تضمینی نبود بتونم برگردم! تا می‌اومدم خو بگیرم، انس داشته باشم، عادت کنم، باید بار و بنه رو جمع می‌کردم و برمی‌گشتم! و بارها و بارها صحنه‌های خداحافظی برام تکرار می‌شد

انصافاً هم با انسان‌های فوق العاده‌ای آشنا شدم سفرهای فوق العادت‌ای رفتم، مکان، هایی رو تجربه کردم که فوق العاده بود! و بابتش شکر🌱

خب وقتی سفرهام رو شروع کردم، روزهایی بود که تمرین می‌کردم که مهر بورزم و به بقیه اجازه بدم که اونها هم بهم محبت کنن و... تمرین می‌کردم که محبت رو باید مدیریت کرد و این به معنی این نیست که ازش اسنفاده نکنی، به این معنیه که بتونی محبت کنی، بروز داشته باشی، عشق بورزی و تمرین من زیادی مهربون بودن بود!

تصور کنید فردی باشید که قبل اون حسابی گارد داشتی و نمی‌زاشتی کسی بهت نزدیک بشه، حالا که گارد رو پایین آوردی... مدام باید از آدم‌هایی که سعی کردی بین خودتون محبت ایجاد کنی، خداحافظی کنی

تمرین می‌کردم که دل بدم ولی دل نبندم! محبت کنم ولی بدونم باقی نخواهد ماند رفاقت ایجاد کنم، همدل باشم، یاری کنم ولی منتظر ادامه نباشم، بزارم و برم

می‌شد آروم و ساکت بود، با کسی ارتباط نگرفت که جدا شدنه سخت نباشه، ولی خب، این تمرین من نبود!

خلاصه اینکه برای من، صفت مربی بودن، تربیت کنندگی خدا، خیلی مشهوده

دختری که سالها محبت و دل بستگی رو کنار گذاشته بود به خاطر ترس از دست دادن وقتی تصمیم گرفت این گارد رو کنار بزاره، خدا براش جوری برنامه ریخت که مدام بخواد دل کندن رو تجربه کنه و... به نظرم تمرین فوی العاده‌ای بود، خیلی قوی، تر و متعادل‌تر شدم💪🏻🌱😂

با خودم قول داده بودم یه روزی برآیند سفرهام رو بنویسم و امروز شد

شنیده بودم این دنیا شبیه یک سفره، نباید روش حساب کرد و... نمی‌فهمیدم یعنی چی تا اینکه دائم السفر شدم!