+++

‌ وقتی به چیزی که میخوای، می‌رسی .. پاداش خداست وقتی که به چیزی که میخوای، نمی‌رسی .. محافظتِ خداست! @Rozekhon

....

+++

هزار جانِ مقدس‌ فدای رویِ تـو باد ..🌱

به یاد راهیان پارسال...

بعضی آدما وقتی می‌فهمن نمی‌تونن، وقتی حس می‌کنن زیاد از حد از سیستم مهربون و امن خودشون خارج شدن تصمیم می‌گیرن کنار بکشن و برن برن یه زندگی آروم و معمول، شبیه خودشون داشتن باشن با حال خوب،خیال راحت، بدون نگرانی، با آرامش، همون طوری که براش طراحی شدن ولی من با اینکه می‌دونم آدمش نیستم و نمی‌تونم ولی تصمیم دارم بمونم و تمام تلاشم رو بکنم که بتونم دوست دارم از فرصتی که خدا بهم داده تا ظرفیت‌هام رو بیشتر کنم، استفاده کنم نمی‌خوام تو لایهٔ ظرفیتی خودم تا ابد بمونم خدا خودش ظرفیت همهٔ آدم‌ها رو بیشتر از خودشون می‌شناسه شاید یه وقتایی، ما رو جایی بیشتر از ظرفیت‌هامون می‌زاره تا امتحانمون کنه که آیا می‌خوایم ظرفیتمون رو بیشتر کنیم یا تصمیم داریم تا ابد همونجا بمونیم؟! شایدم ما زیادی داریم خودمون رو دست کم می‌گیریم، نه؟🤔 پ.ن: اگر فکر می‌کردم رفتنم مشکلی رو حل می‌کنه، گرهی رو باز می‌کنه، انجامش می‌دادم ولی فقط بدترش می‌کنه و اوضاع رو برای بقیه عجیب‌تر می‌کنه ، همین

یادمه استاد داشت می‌گفت باید اونی باشیم که نبودنمون برای اماممون حس بشه کارا بدون ما لنگ بمونه ولی من دوست دارم اونی باشم که اونقدری قوی نیرو تربیت کرده که امامش هیچ وقت لنگ نیرو نمونه...

برای راهیان پارساله و من امسال، خیلی بیشتر به خواسته‌م اعتقاد دارم من حتی نمی‌خوام همینقدر هم از اسمم بمونه، همینقدر هم جای خالی‌م حس بشه باید طوری خوب کار کرد، که هیچ وقت جام خالی نشه... آنقدر خوب کار کرد که بعد یه مدت، انقدر کادرت قوی بشن که حس کنی حضور خودت اضافیه در لحظه حس بدیه ولی در واقع تو تازه اونجاست که به کار اومدی یه عالمه نیروی قدرقدرت قابل اعتماد تربیت کردی که هر کدوم برای خودشون یلی شدن، و خب این عالیه

و در عین حال سخت خیلی خیلی خیلی سخت... ولی شدنی

این که چرا بچه های تو این سال تو یمن و ایران و سوریه و اروپا و آمریکا دغدغه هاشون انقدر متفاوته پشتش خیلی حرف هست . الان بچه های یمنی تیر اندازی رو کامل و دقیق یاد میگیرن و رجز هاشون مثل یه آدم رزمنده شصت ساله است... تو همین ایام بچه های ما به فکر بازی های کامپیوتری و موبایل و گاهی درس و مشق و😅 و ... ان. این تفاوت رو بین نسل نوجوان امروز و دیروز هم میشه قیاس کرد . نوجوانی که تو ایام جنگ از وصیت نامه اش ،حتی علما هم تعجب میکنند. نکته اش میدونید چیه ؛ اینکه این بچه ها هر چیزی رو که خوب لمس کنند براشون دغدغه میشه . یه هفته که بوفه ی مدرسه خالی باشه دغدغه اشون میشه خوراکی هاشون ، سرشون که خلوت باشه دغدغه اشون میشه پر کردن اون وقت خالیی که عمدتا پدر و مادرای امروزی خیلی دغدغه ی صحیح و تربیتی ندارن براش... اما وقتی لمس میکنه تو جبهه ی جنگه ، میشه بچه ی فلسطینی که خبرنگار و روایت گر جنگ شده ، میشه بچه هایی که تو یمن یه تنه حریف می‌طلبند . چون دغدغه اش جونشه ، خانواده اشه ، وطنشه ... این بچه دیگه به بازی فکر نمیکنه ، چون رویاش نابودی کساییه که برای نابودی کشورش دارن تلاش میکنن . # دغدغه_سازی برای نسل امروز از ضروریاته ، از کودک و نوجوانش گرفته تا بزرگسال ها و مخصوصا #مادرها ... چون مادر قلب خونه است . دغدغه اش تاثیر گذار تر از هر کدوم از اعضای خونه میتونه باشه . پ.ن ؛به نظرم بهترین راه جهاد تبیین هم دغدغه سازی برای #مادرایرانی میتونه باشه . قبل اینکه همه ی برنامه های دشمن تو خانواده و قلبش تاثیر نهایی رو بزاره! https://eitaa.com/delanehyeman