. امروز با یکی از رفقا رفته بودیم برای فیلمبرداری و تولید محتوا از مراسم یکی از مواردی که ثبت می‌کردیم این بود که از مردم مختلف می‌خواستیم اجازه بدن با قاب عکس رهبر شهید ازشون عکس بگیریم برخوردهای جالبی دیدیم، مردم خیلی همکاری کردند و... که هر سوژه، داستان و روایت خاص خودش رو داره ولی این آقا رو دوست داشتم اول از همه روایت کنم رفتگرن ایرانی هم نیستند داشتیم از یه فرد دیگه، با قاب، عکس می‌گرفتیم ایشون خودشون درخواست کردند که ازشون عکس بگیریم ما هم از خدا خواسته قبول کردیم قیافه‌شون رو ببینید موقع عکاسی، خنده و مهربونیشون رو و ذوقی که نسبت به عکس گرفتن با رهبر شهیدمون داشتند این قاب خودش یه دنیا حرفه از مرام و معرفت از محبتی که بین امام و مأموم بوده از یه غم بزرگ که برای شیعه منجر به بن‌بست نشده و از اینکه رهبر شهیدمون امام همهٔ مستضعفان جهان بودن حتی رفتگر پیرِ مهربانِ افغانستانی. @anrooz | آنــــ روز

. یه گوشه‌ای پیدا کرده بودند یه چفیه دو تا جا شمعی یه جعبه دستمال کاغذی و یه عکس باند و پرچمشون رو به راه کرده بودند و یه مجلس ترحیم کوچیک گرفته بودند باند قرآن پخش می‌کردند و چند تا خانم کنارش نشسته بودند و آروم گریه می‌کردند یه گوشهٔ کوچولو از اون سیل جمعیت اقامهٔ عزا بود کاملاً شبیه مجلس عزای پدر قشنگ و خودمونی و پدر دختری این روزها خیلی دربارهٔ نقش زن توی جنگ و مدل بروز و ظهورش بحث می‌شه فقط چند تا دونه وسیلهٔ ساده بود، یه گوشهٔ کوچیک از یه مراسم بزرگ اما انگار برای کل مراسم داشت مادری می‌کرد یه بروزِ کوچیک از ظرافت ذهنِ پرعاطفهٔ زنانه @anrooz | آنــــ روز

. عکسشون عالی دراومده(: @anrooz | آنــــ روز

. تشییع شهدا بود زودتر رفته بودیم سمت معراج، اینجایی که فیلم را ثبت کردم، شاید چهل و پنج دقیقه تا رسیدن شهدا به پل حافظ مانده بود دوتایی نشسته بودند، عکس رهبر جوان را گذاشته بودند پرچم ایران در دست داشتند و موسیقی ایران می‌نواختند جامعهٔ حماسی همه را پای کار می‌آورد حتی اگر کاسب باشی می‌دانی حیات در #وطن_دوست بودن است! @anrooz | آنــــ روز

. ایستاده بودم پرچم حزب الله دستم بود اومدن اجازه گرفتن و با یه شوق و ذوقِ خیلی جدی پرچمم رو ازم قرض گرفتن که با پرچم ایران گره بزنن منم سریع دویدم دنبالشون که از صحنه فیلم بگیرم تقریباً کار هر شبشونه پرچم ایران و حزب الله رو به هم گره می‌زنن و می‌رن جلوی دسته می‌ایستند، البته همین دو تا نیستند، کلاً کار مورد علاقهٔ دخترای ده، دوازده سالهٔ این جمعه خدا رو شکر می‌کنم که دغدغهٔ دختربچه‌هامون نشون دادن این برادریه(: پ. ن: فیلم رو همون شبی که رژیم صهیونیستی حملهٔ سنگینش به لبنان رو شروع کرد گرفتم. @anrooz | آنــــ روز

. از متفاوت‌ترین باباهایی بود که دیدم یه گوشه با پسرشون ایستاده بودند، مشغول گوشیشون به خاطر پسرشون جلو رفتیم، از پسرشون پرسیدیم می‌شه با قاب ازت عکس بگیریم، جواب نداد پدر شنید و وارد ماجرا شد آلبوم رو داد دست پسر پسر تو حال و هوای ماجرا نبود قاب رو نگه نداشت پدر اما جای پسر رو توی کالسکه مرتب کرد، عکس رو داد دستش، دید نه، کافی نیست، لباس نامرتب پسرش رو مرتب و منظم کرد، به مرتبی قسمت‌هایی از لباس پسر دقت کرد که همیشه حس می‌کردم پدرها اصلاً نمی‌بینندش و... گفت حالا بگیرید از پسر که عکس گرفتیم اجازه گرفت خانمش رو که اصلاً متوجه حضورش نشده بودیم، صدا کرد کالسکه رو برد وسط جمعیت و ازمون خواست که با گوشی خودش، از خانواده‌ش و قاب آقا عکس بگیریم. یه عکس یادگاری از مراسم چهلم پدر با قاب عکس پدر. @anrooz | آنــــ روز

راستش بزرگترین حسرتم این روزها اینه که نمی‌تونم عظمت اتفاقی که داره می‌افته رو روایت کنم ۴۰ شبه دارم فیلم می‌گیرم، از جمعیت آدم‌ها، اتفاقاتی که می‌افته، حس و حال فضا ولی همچنان حس می‌کنم عمق ماجرا رو نه دوربین می‌تونه به تصویر بکشه، نه کلام اوایل، وقتی آدم‌هایی رو می‌دیدم که کنار میدان‌ها و چهارراه‌ها و خیابون‌ها ایستادن و تنهایی دارن پرچم تکون می‌دن، حس می‌کردم خیلی عزم و اراده دارن و خیلی سخته و من عمراً بتونم وقتی خدا توفیق داد و از یکجایی به بعد، شب‌ها بعد از تجمع با اهالی محل جمع می‌شدیم و دور بعضی از میدان‌ها پرچم تکان می‌دادیم حس و حالش فوق‌العاده بود دیدن مردمی که با ماشین از کنارتون رد می‌شن کاروان‌های ماشینی شور و حرارت و عشق و ابتکار مردم روحیه‌ای که به همدیگه می‌دن همدلی فوق‌العاده‌ای که دارن حقیقتاً حس خانواده بودن داری یه خانوادهٔ بزرگ گرم صمیمی مهربون که دوست نداری از کنارشون جدا بشی دوست نداری غمشون رو ببینی که لذت می‌بری از اینکه کنارهم لحظه‌های این شب‌ها رو زندگی کنید دوست داشتم تا جایی که بشه درباره‌ش بنویسم و عکس و فیلم بگیرم که برای تاریخ بمونه چون تاریخ هر چقدر با جزئیات بیشتری نوشته بشه، عبرت‌آموزتره! @anrooz | آنــــ روز

سعی می‌کنم داستان بعضی آدم‌ها و بعضی اتفاقات رو اینجا بذارم تلاشم بر اینه که داستان‌هایی رو بذارم که ارزش شنیدن داره فقط خواستم قبلش توضیحی داده باشم که این عکس‌ها و داستان‌هایی که این‌روزها داره مهمون کانال می‌شه چیه، پیشاپیش بابت عدم رعایت ترتیب زمانی عذرخواهم... @anrooz | آنــــ روز

. دوربین دستمون بود و عکاسی و فیلمبرداری می‌کردیم دوستم رو صدا زدند که از شعار دادن دخترشون فیلم بگیرن صداش خیلی آروم بود، خیلی زیاد با این حال حسابی تأکید داشت که شعار بده و من ازش فیلم بگیرم خسته هم نمی‌شد کلی فیلم گرفتم تا این صداش واضح در اومد خداقوت دختر کوچولوی نازنازیِ ایران🌱 @anrooz | آنــــ روز

معمولاً پدر و مادرها، روش‌هایی برای تقویت رفتارها و اعتقادات درست برای بچه‌هاشون دارن مثل همین که به بقیهٔ بزرگترها بگن اون رفتار خوب بچه‌شون رو تأیید کنند این روزها، وقتی پدر و مادرا صدامون می‌کنن که از بچهٔ منم فیلم بگیر حس می‌کنم دارن از همین روش تربیتی استفاده می‌کنند و این حال قشنگیه که می‌بینم پدر و مادرا دارن وطن‌دوستی و مقاومت رو به بچه‌هاشون یاد می‌دن(: @anrooz | آنــــ روز

البته تأکید کنم دوربین عکاسی نداشتیما ما همون مصداق بسیج مستضعفانیم از اول جنگ، با همین گوشی‌های کاملاً عادی و ارزون خودمون عکاسی و فیلمبرداری کردیم الحمدلله کارمون رو راه انداخته همونطور که ارتش آمریکا با اون آهن‌های گندهٔ الآن قراضه‌شده‌ش! نتونست حریف ارادهٔ ایرانی‌ها بشه تکنولوژی رسانه‌ای هالیوودش هم نمی‌تونه حریف چشم‌های مسلح مردم و علی‌الخصوص کودکان ما بشه که دارن واقعی‌تر و ابرقهرمانی‌تر از هالیوود رو این شب‌ها با چشم و گوش و تمام جوارح خودشون حس می‌کنن همین برای تربیتشون بسه، نیاز به فیلم و عکسای ما ندارن ما فقط ثبت می‌کنیم که بگیم خدایا ما با زور کممون تلاشمون رو کردیم حتی همین دوربین سادهٔ گوشیِ ما هم شرفش رو از واقعیت بزرگ این شب‌های ایران می‌گیره وگرنه که نه اون دوربین و امکانات پیشرفته چیزیه نه گوشیِ سادهٔ ما! @anrooz | آنــــ روز

. نشسته بودیم، مادرم برادرم رو خطاب قرار دادند که: فلانی یادته اهل گنبد کاووس بود، نجف با هم آشنا شدیم؟ پیام داده که خونهٔ ما هست، به خاطر شرایط جنگی پاشید بیاید گنبد، خونهٔ خودمون هم اگر معذبید، فلان‌جا و فلان‌جا هم هست از اول جنگ خیلی‌ها بهمون پیام دادن که اگر تهران ناامنه خونهٔ ما هست از شهرهای مختلف، آدم‌هایی که حتی بعضیاشون رو فقط گذری دیدیم و تنها اطلاعاتشون از ما اینه که خونمون تهرانه و... خب الحمدلله نه تهران اونقدر ناامن شد که بگیم جای زندگی نیست نه ما خانواده‌ای بودیم که دلمون بیاد تو این وضعیت تهران رو خالی کنیم ولی لطف و محبت هموطنامون، اینکه هر کس یادش اومد ما تهرانیم، نگرانمون شد و زنگ زد اینکه به فکر آواره نشدن هموطناشون بود اینکه مردم تمام تلاششون رو برای کمک و یاری هم دارن انجام می‌دن اون ویژگیِ اخلاقیِ قشنگی از مردم ایرانه که هزاران مرتبه خدا رو شکر بابتش(: @anrooz | آنــــ روز