خب جای الهام داشت زیاد مثلاً اینکه یه وقتا، جبر روزگار ما رو از هم جدا کرده، ما رو تنها کرده، ولی ما نباید کم بیاریم، باید اونقدررررر رشد کنیم، اونقدر استقامت به خرج بدیم، اونقدر صبر کنیم تا آخرش به هم برسیم و با هم یکی بشیم(حالا این اونه! 😂، می‌تونه یه هدف و آرزو باشه، یا هر چی) می‌شه یه داستان فراعاشقانه دربارهٔ این دوتا درخت نوشت که از وقتی دونه بودن!(برو بابا دیگه زیادی داری طولش می‌دی)، حالا هر وقت، تا وقتی به اینجا برسن، چه روزایی تو باد و بوران و خشکسالی و آتش سوزی و بی‌خاکی و فلان و فلان، پایدار موندن، به عشق هم، تا یه روزی بتونن انقدر بزرگ بشن که به هم برسن، چون چارهٔ وصالشون بزرگ شدن بوده، رشد کردن، کمال شما رو یاد چیزی نمی‌ندازه؟ 🤔 بعد هر جا کم می‌آوردن، یه نگاه به روبه رو می‌کردن، طرف مقابل رو می‌دیدن، بهش لبخند می‌زدن و ثابت قدم ادامه می‌دادن از یه درخت کمتریم؟

آرزوهات رو بزرگ کن، معشوقت رو بزرگ کن و برای رسیدن بهش بمیر

ولی چقدر شانس داشتن که معشوقشون جلوی چشمشون بوده و چقدر بدشانس بودن که معشوقشون جلو چشمشون بوده، ولی دستشون بهش نمی‌رسیده

اوووووف ببینید چقدر تحت تاثیرم قرار داده که بعدسالها از یادم نرفته

چیزه، دوست دارم درباره موضوع منسجمی صحبت کنیم، ولی موضوع خاصی ندارم، دوست داشتید تو ناشناس پیشنهاد بدید، امکان داره که قبول کنم

مورد اول انگیزه دهنده‌ست و مورد دوم عذاب آور ولی درواقع یکی هستند، مهم اینه که از کدوم زاویه نگاه کرده باشی

ربط نداشت😐

فکر کن یه روز اونقدر ادم حسابی بشم که آدم حسابیا مطالبم رو برا هم ارسال کنن و حتی بشینن نقد و بررسی‌ش کنن

بعد خدا به فرشته‌هاش بگه ببینید چه بنده خفنی دارم😎

حس غیرقابل توصیفی خواهم داشت و این کمال رؤیا و آرزوست