درگیر امتحانمم دعا کنید خدا یه عقلی بهم عطا کنه، عین آدم بشینم بخونم، امتحانم رو خوب بدم

یادته برام اون داستان کتاب ادبیات رو توضیح می‌دادی؟ حسی نسبت بهش نداشتم، ولی بعد اون، هنوزه که هنوزه، با یه عشق و محبت خاصی اون داستان رو می‌خونم چون آدمی که عاشقش بوده برام تعریفش کرده، و علاقه‌ش بهم منتقل شده

اوف این اومد ولش پاکش نمی‌کنم وقتی می‌خوای تو یه محیط عمومی برای یه آدم، یه چیز خصوصی رو تعریف کنی🤦🏻‍♀😂😂😂

اون پیام کپی شده یه پیامی از یه گروهی بود، که سرزده تشریف آورد اینجا

گذاشته بودمش رو صفحه کلید، گیف رو که فوروارد کردم، جناب هم از صفحه کلید افتاد

عاقل که نشدم، دعا کنید یه وحیی، الهامی چیزی نصیب حالم بشه خیلی اذیتم بابتش🤦🏻‍♀

اگه نمردی خبرم کن 🙂🖤

کاش رفیقم بودی، بهت می‌گفتم چشم

صبح داشتم به این فکر می‌کردم که همهٔ ما می‌تونیم برای خودمون یه دنیای خیالی بسازیم، با یه داستان خیالی، و چیزایی که دلمون می‌خواد داشته باشیمشون و توی همون دنیا زندگی کنیم خیلی راحت مثلاً یه فردی که پدر نداره، توی دنیای خیالی‌ش، یه آدمی رو پدر خودش فرض می‌کنه، یا توی ذهنش این داستان رو می‌سازه که پدرش توی یه مأموریت یا وضعیتیه که نمی‌تونه ببینش، ولی هرروز براش نامه بنویسه، بهش پیام بده، عاشق اون فرد باشه، با یادش زندگی کنه یا مثلاً یه خانمی که بچه نداره تو ذهنش بسازه که فلانی بچهٔ اونه و بزرگ شدنش رو رصد کنه، و بهش علاقه داشته باشه، و نگرانش باشه و... یا حتی مثلاً تو ذهنش خودش رو مسافری از یه سیارهٔ دیگه فرض کنه و تموم عمر با اون فکر زندگی کنه🤦🏻‍♀ همهٔ ما پتانسیلش رو داریم و اتفاقاً این توهم زدنه، اصولاً از زندگی کردن تو دنیای واقعی راحت تر و جذابتره ولی خب... این راهشه؟

شاید خیلی از ما یه همچین تفکراتی داشته باشیم، یکم خفیف تر، یا شاید شدیدتر احتمال داره انقدر قوی شده باشه، و انقدر داستانمون قوی باشه که خودمون هم نفهمیم و خب این خیلی ضرره برامون خییییییلی