بعضی از ماها، وقتی تازه اولای راهیم، با اولین حس عجیبی که می‌یاد سراغمون و برامون عجیبه و نمی‌فهمیمش، می‌گیم عاشق شدیم حالا بیا و جمعش کن... بعد حالا می‌خوایم ادا این آدم خفنا رو در بیاریم، اون حس رو کنار بزاربم. می‌بینیم نمی‌شه، کم هم شاید تلاش نکنیم، یه سال دوسال، ده سال، باز نمی‌شه، بعد می‌گیم حالا که نمی‌شه پس دیگه عشقه ولی وقتی بزرگ تر بشیم، ولی روحمون قوی تر بشه، به دلبستگی‌های قوی‌‌تر که برخورد کنیم، می‌فهمیم اون عشق نبوده، سرآب عشق بوده وقتی کم کم از معجزهٔ محبت می‌نوشیم و قدرتش رو می‌بینیم، تازه می‌فهمیم چقدرررر تصورمون غلط بوده آدم وقتی بزرگتر می‌شه، با معجزات قوی تری از محبت رو به رو می‌شه که تازه می‌فهمه در گذشته چقدررر در اشتباه بوده

معجزهٔ محبت، واقعاً چیز عجیبیه، واقعاً چیز قدرتمندیه، به آدم نیروهای عجیبی می‌ده که تا قبل اون فکرش رو هم نمی‌کرده معجزهٔ محبته که علاقهٔ حقیقی رو از یه حس زودگذر و سطحی، ناشی از هر چیزی مثلاً ترشح هرمون‌ها متمایز می‌کنه مسلماً هرچه محبت، شایستگی بیشتری داشته باشه، هر چه رابطه قوی تر باشه، هر چه محبت بیشتر باشه و هر چه محبت مقدس تر باشه، معجزه، معجزه وار تره! و شما تصور کنید قدرت معجزهٔ عشق به خدا رو...

همهٔ اینا رو گفتم که بگم وقتی بزرگ بشی، تازه به تمووووم اون چیزایی که اسمشون رو عشق گذاشتی می‌خندی و قبولشون نداری پس مواظب باش عمرت رو جای الکی تلف نکرده باشی و از بازی حس‌هات، رکب نخورده باشی

بزرگ شدن واضحاً منظورم سن و سال نیست منظورم روح آدمه یه وقتا روح تو ۱۰۰ سالگی هم کوچکه و یه وقتا روح در ۱۰ سالگی عمییییقاً بزرگه

در ادامه، بیاید قسمت #اکسیر_محبت رو از کتاب #جاذبه_و_دافعهٔ_علی (علیه السلام) #شهید_مطهری بخونیم واقعاً زیبا و امیدوار کننده‌ست

عشق، شوری در نهاد ما نهاد جان ما در بوتهٔ سودا نهاد گفت و گویی در زبان ما فکند جستجویی در درون ما نهاد دم به دم در هر لباسی رخ نمود لحظه لحظه جای دیگر پا نهاد