قبله عالم اقتصاد دانان و ندانان جمهوری اسلامی جناب حضرت آقا خاویار میلی (درود بر او باد) قوانین جدید در رابطه با "اصلاحات کار" در کنگره آرژانتین وضع کردند: "«اصلاحات کار» پیشنهادی خاویر میلی در کنگره تصویب شده و بر اساس آن، کارگران در آرژانتین ممکن است با روزهای کاری تا ۱۲ ساعت روبه‌رو شوند و برخی حقوق خود را از دست بدهند، از جمله: اضافه‌کاری با حقوق دریافت کامل حقوق در روزهای مرخصی استعلاجی ۳۰ روز مرخصی سالانه" تا چند وقت آینده شاهد اجرای این موارد برای کارگر ایرانی خواهید بود. اصلا چه معنی داره کارگر و کارمند وقتی مریضه حقوق بگیره @antineoliberalism

💢 شکاف طبقاتی ثمره سیاست‌های نئولیبرالی در اقتصاد ایران... 🔹دکتر سیدیاسر جبرائیلی #جبهه_مردمی_روایت_حقیقت ✔️@econo_fact

محاسبه‌ی هزینه‌ی سبد خانوار با توجه به اینکه در موعد تعیین حداقل دستمزد قرار داریم، لازم است با توجه به تورم هفته‌های اخیر، یک بار دیگر نگاهی به هزینه‌ی سبد خانواده بیاندازیم. در قدم اول فقط نیازهای بیولوژیک را بررسی می‌کنیم، یعنی چیزهایی که اگر نباشند بدن دچار اختلال می‌شود. در زیست‌شناسی انسان، بقا به ۶ دسته نیاز پایه وابسته است: یک - انرژی یا کالری غذا دو - پروتئین و ریزمغذی‌ها سه - آب سالم چهار - خواب پنج - بهداشت شش - درمان طبق استاندارد جهانی فرض می‌کنیم خانواده‌ی استاندارد ما شامل یک پدر ۷۰ کیلویی و مادر ۶۰ کیلویی و دو بچه‌ی ۱۰ و ۵ ساله است. با یک محاسبه‌ی سرانگشتی، کل کالری موردنیاز ماهانه‌ی این خانوار برابر با ۲۳۱ هزار کیلوکالری در ماه خواهد بود. که مهم‌ترین عدد در محاسبات‌مان است. ترکیب زیست‌پایدار متعارف برای تامین انرژی در اکثر کشورهای منطقه به شرح زیر است: ۶۵ درصد انرژی از غلات ۱۵ درصد از حبوبات ۱۰ درصد از روغن ۵ درصد از لبنیات و تخم‌مرغ ۵ درصد از میوه و سبزی بنابرین با توجه به رقم ۲۳۱ هزار کیلوکالری و ضرایب فوق، خانوار مفروض ما در ماه به منابع زیر نیاز دارد: ۴۲ کیلو غلات ۱۰ کیلو حبوبات ۲.۶ کیلو روغن ۶۰ عدد تخم‌مرغ ۸ کیلو مرغ ۲۰ لیتر لبنیات ۲۴ کیلو میوه و سبزی ترکیب این اقلام را در سبد غذایی به شرح زیر فرض می‌کنیم. قیمت‌های روز هم معلوم است. ۲۱ کیلو گندم: ۱ میلیون تومن ۲۱ کیلو برنج: ۶ میلیون تومن ۱۰ کیلو حبوبات: ۴ میلیون تومن ۳ کیلو روغن: ۷۵۰ تومن ۶۰ عدد تخم‌مرغ: ۶۰۰ تومن ۲۰ لیتر شیر: ۲ میلیون تومن ۱۲ کیلو میوه: ۱ میلیون تومن ۱۲ کیلو سبزی: ۵۰۰ تومن ۸ کیلو مرغ: ۲ میلیون ۳۰۰ لیتر آب آشامیدنی: ۱۰۰ تومن مجموع هزینه‌های خوراکی برابر است با: ۲۱ میلیون تومان اکنون به هزینه‌های بهداشتی می‌رسیم. با فرض مصرف ۶ قالب صابون و ۳ تیوب خمیر دندان و ۲ بطری شامپو و ۳ کیلو پودرلباس‌شویی در ماه به اضافه هزینه‌ی آب تمیز، این هزینه تقریبا ۱.۵ میلیون تومان خواهد شد. در مورد هزینه‌های درمانی هم بی‌خیال دندان‌پزشکی می‌شویم و خرج درمان ماهانه را ۱ میلیون برای ۴ نفر می‌گیریم. با توجه به اینکه طبق آمار ۳۰ درصد مردم ایران کرایه‌نشین هستند، و با فرض اینکه حداقل‌بگیران کرایه‌نشین هستند، هزینه‌ی جای خواب و استراحت را هم طبق کرایه‌ی خانه وارد محاسبات می‌کنیم که در محلات پایین کلان‌شهرهای ایران برای خانوار ۴ نفره حدودا ماهی ۷ میلیون تومان است. بنابرین جمع هزینه‌های بیولوژیکی خانواده‌ی ما ۳۰ میلیون تومان خواهد شد. یعنی یک خانواده‌ی ۴ نفره برای زنده ماندن بدون سوتغذیه و بدون بیماری‌های مزمن به ۲۸ تا ۳۰ میلیون تومان پول نیاز دارند. دقت کنید این عدد خط فقر نیست، زیرا هنوز نه لباس، نه مدرسه، نه اینترنت، نه تفریح، نه حمل‌ونقل را پوشش نداده است. رقم ۳۰ میلیون تومان فقط بیانگر "هزینه‌ی بقا" است. یعنی اگر از این پایین‌تر بیاییم بدن شروع می‌کند به "خوردن" خودش. طبیعتا جامعه وظیفه دارد که کارگران را دست‌کم به خط فقر برساند. اگر هزینه‌های پوشاک و مدرسه و اینترنت و تفریح و حمل‌ونقل را هم لحاظ کنیم، خط فقر حدود ۴۵ تا ۵۰ میلیون تومان محاسبه می‌شود. اگر بخواهیم این خانواده زندگی عزتمندانه و آبرومندانه‌ای داشته باشند باید به رقمی بین ۶۰ تا ۶۵ میلیون تومان فکر کنیم. با توجه به اینکه نرخ تکفل در ایران تقریبا ۳.۱ نفر است، حداقل دستمزد هر کارگر برای رسیدن به خط فقر ۳۵ میلیون و برای رسیدن به زندگی عزت‌مندانه ۴۵ میلیون تومان محاسبه می‌شود. ✍محمد نوید @antineoliberalism

⭕️ حقوق هزار دلاری! 🔹پزشکیان:حقوق ماهانه من هزار دلار است! ▪️آقای محترم! شما تنها زندگی می کنی و خانه و... هم داری و از حقوقت راضی نیستی! اما می گویی کارگران عیالوار و مستاجری که حقوق ماهانه آنها به ۱۰۰ دلار هم نمی رسد،باگرفتن ماهی ۳۰ دلار یارانه و کالابرگ،مشکلات شان را حل کنند!؟ ▪️چرا چیزی را که برای خود نمی پسندی به میلیون‌ها ایرانی تحمیل می کنی؟ اغلب ملت ایران در ۱۶ ماه ریاست جمهوریِ جناب‌عالی،فقیرتر شده اند و این نتیجه ناکارآمدی و برنامه های غلط اقتصادی دولت شماست! ▪️جناب پزشکیان! این روزها توصیه و تذکر خاصی از "وجدانت" دریافت نکردی؟پس چرا به آن عمل نمی کنی؟ @pas_kouchehaie_enghelab

‌ ♻️ آقای سقاب اصفهانی! وقت لحاف و تشک انداختن نرسیده! 🔰حمید رسایی: جناب سقاب اصفهانی (معاون رئیس‌جمهور و از نفرات اصلی بسترسازی بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و امنیتی اخیر) سه ماه قبل گفتند حاضرند لحاف و تشک‌ در صداوسیما بیندازند تا مردم در جریان واقعیت میدان قرار بگیرند. 🔸آقای سقاب اصفهانی! با سیاست‌های شما و دوستانتان از جمله آقایان مروی، مدنی‌زاده و زمانیان، مردم و بازاریان آنقدر در جریان میدان قرار گرفتند که به کف میدان آمدند و رخ داد آن چه نباید رخ می‌داد. اما شما به گوشه‌ای رفته و از مواجه با واقعیت میدان اجتناب کردید. 🔸لحاف و تشک را نباید در صداوسیما، بلکه اگر کسی مرد میدان هست، باید در نظام آباد، پیروزی، شهداء، شوش و بازار تهران پهن کند. بدون محافظ و تشریفات، به همراه تیم به اصطلاح نخبه‌ای که پُز آن را می‌دادید. باید هنگام درگیری‌ها به این محلات بروید و از فواید سیاست‌هایی که این سال‌ها پیاده کردید، برای مردم سخن بگویید. از فواید بنزین چند ۱۰ هزار تومانی، ارز ۱۵۰ هزار تومانی، مرغ ۲۵۰ هزار تومانی، گوشت ۲ میلیون تومانی، روغن ۳۰۰ هزار تومانی. 🔸طبق شنیده‌ها درحالی‌که کشور هنوز هزینۀ نسخه‌های بحران‌زای ارزی دوستانتان را می‌دهد، آقایان اصرار دارند تا طرح دیگر ایشان در زمینه توزیع انرژی و بیچاره‌تر کردن مردم را نیز اجرا کنند. طرحی که در جزیره کیش سرنوشت مطلوبی نداشت! 🔸چنانچه به خوبی طرح‌هایتان مطمئنید، آنها را مخفیانه و دزدکی از مسیر شورای سران دنبال نکنید، بلکه مجلس را هم در جریان قرار دهید و از مسیر مردمسالاری دینی بگذرید. 🇮🇷 کانال حمید رسایی: ┏🇮🇷━━━━━━━┓ @rasaee

💢 خلاصه کتاب «حذف صندوق بین‌المللی پول» (Eliminating the IMF) ✍🏻نوشته: عماد ا. موسی با همکاری نسرین موسی 🔸کتابی است که به جدالِ پس از بحران مالی آسیا برمی‌گردد: صندوق باید «همان‌طور که هست» بماند، «اصلاح» شود، یا «منحل» گردد؟ نویسندگان با رویکردی هنجاری به تاریخچه، کارکردها و ایدئولوژی صندوق نگاه می‌کنند، استدلال‌های طرفداران حفظ صندوق را هم مرور می‌کنند، و در پایان نتیجه می‌گیرند که صندوق برای کشورهای درحال‌توسعه بیش از آنکه سودمند باشد، زیان‌بار بوده است. 🏛 فصل «صندوق به روایت خودش» یادآوری می‌کند صندوق در ۱۹۴۴ و در چارچوب برتون‌وودز برای سامان‌دادن به ترتیبات پولی، نرخ‌های ارز و مکانیسم‌های پرداخت بین‌المللی ایجاد شد؛ اما به مرور دامنه مأموریتش گسترده‌تر شد. در روایت کتاب، صندوق امروز خود را هم‌زمان «مشاور»، «ناظر» و «مروج سیاست» معرفی می‌کند، ولی این تصویر رسمی در میان همه کشورها پذیرفته نیست و تجربه وام‌گیرندگان اغلب چیز دیگری می‌گوید. 📜 هسته استدلال کتاب، نقد «اجماع واشنگتن» است: بسته‌ای از «ده فرمان» که توسط صندوق، بانک جهانی و خزانه‌داری آمریکا ترویج شد و با نئولیبرالیسم و کوچک‌کردن دولت پیوند خورده است. نویسندگان محورهای این بسته را مرور می‌کنند: انضباط مالی، تغییر جهت هزینه‌های عمومی، آزادسازی تجارت و سرمایه، خصوصی‌سازی و مقررات‌زدایی، و تثبیت حقوق مالکیت. سپس ادعا می‌کنند مبلغان این نسخه‌ها خودشان همیشه به آن پایبند نیستند و این «فرمان‌ها» در عمل عمدتاً برای گشودن بازارها و دارایی‌های کشورهای ضعیف‌تر به روی منافع شرکت‌های بزرگ فشار می‌آورد. 💼 فصل «مشروط‌سازی و تعدیل ساختاری» توضیح می‌دهد چگونه این نسخه به شرطِ وام تبدیل می‌شود: کشورِ متقاضی کمک مالی، باید تعهدات سیاستی را بپذیرد و صندوق هم آزادسازی مرحله‌ای منابع را به «پایبندی» گره می‌زند. توصیه‌های معمول شامل کاهش ارزش پول، ریاضت بودجه‌ای، بازسازی بدهی، قیمت‌گذاری بازارمحور، اصلاحات حکمرانی/ضدفساد و تقویت حقوق سرمایه‌گذاران خارجی است. پیام فصل این است که یک بسته ایدئولوژیکِ کم‌توجه به زمینه‌های محلی، می‌تواند بحران را طولانی‌تر و هزینه اجتماعی را سنگین‌تر کند. 🔥 در فصل «شورش‌های صندوق»، اصطلاح «IMF riots» برای موج اعتراضات دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به کار می‌رود؛ زمانی که بسیاری از کشورهای درحال‌توسعه به وام‌های صندوق وابسته شدند. کتاب نمونه‌هایی از ناآرامی‌ها را در کشورهایی مانند آرژانتین، مصر، کاستاریکا و آفریقای جنوبی مرور می‌کند و تأکید دارد: صندوق شاید مسئول مستقیم کمبود غذا ناشی از شکست محصول نباشد، اما در برابر شورش‌هایی که از سیاست‌های دردناک و قابل جایگزینی سرچشمه می‌گیرند، مسئولیت دارد. 🏥 فصل «هزینه‌های اجتماعی» تمرکز را روی آموزش و سلامت می‌گذارد و می‌گوید—برخلاف انکار رسمی صندوق—عملیات و توصیه‌های آن می‌تواند مخارج عمومی سلامت و آموزش را کاهش دهد. ریاضت و جابه‌جایی هزینه‌ها، از یک سو توان مردم برای پرداخت خدمات خصوصی را تضعیف می‌کند و از سوی دیگر با فقر و افزایش هزینه درمان، دسترسی واقعی را محدود می‌سازد؛ در نتیجه، مصرف سرانه خدمات سلامت از مسیر هم‌زمان عوامل عرضه و تقاضا پایین می‌آید. 🧭 جمع‌بندی کتاب در فصل «بقا، اصلاح یا حذف؟» و اپیلوگ صریح است: بحران مالی آسیا زمینه بازاندیشی نقش صندوق را فراهم کرد و سه گزینه مطرح شد—حفظ وضع موجود، اصلاحات جدی در سیاست‌ها و حکمرانی، یا انحلال. نویسندگان، انحلال را ترجیح می‌دهند: هم چون معتقدند دلیل اولیه شکل‌گیری صندوق در جهان امروز دگرگون شده، و هم چون سیاست‌های تجویزی آن طی سال‌ها «درد» زیادی بر کشورهای درحال‌توسعه تحمیل کرده است. در اپیلوگ حتی این معیارگذاری دوگانه مطرح می‌شود: اگر صندوق را با اهداف اعلامی‌اش مثل رفع فقر، رشد و تقویت هزینه‌های اجتماعی بسنجیم، کارنامه‌اش «ناموفق» است؛ اما اگر با اهداف نانوشته‌ای چون فقیرسازی، غارت دارایی‌های داخلی، تحمیل ایده‌های نئولیبرال و بازکردن مسیر دسترسی «غرب شرکتی» به مواد خام و بازارها بسنجیم، از نظر نویسندگان «موفق» بوده است. حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد🔻 @HokmranOnline

💢 شورش های صندوق چرا سیاستهای مالی صندوق بین‌المللی پول به انفجار اجتماعی می‌انجامد؟ ✍🏻 برگرفته از کتاب «حذف صندوق بین‌المللی پول» نوشته عماد موسی #اطلاع‌نگاشت حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد🔻 @HokmranOnline

📘خلاصه کتاب «آی زه شدن جامعه، دین و پساسکولاریسم نئولیبرال» «The i-zation of Society, Religion, and Neoliberal Post-Secularism» ✍🏻نوشته: آدام پُسامای (۲۰۱۸) 🔸این کتاب توضیح می‌دهد «دین» در عصر نئولیبرالیسمِ دیجیتال چه تغییری کرده است. او از «هم‌پیوندی انتخابی» میان نئولیبرالیسم و پساسکولاریسم حرف می‌زند؛ یعنی دین نه بیرون از بازار، بلکه درون منطق بازار و فناوری رشد می‌کند و کم‌کم با زبان آن هم‌ساز می‌شود. در این چارچوب، سرمایه‌داری دیجیتال به کمک اپلیکیشن‌ها فقط اقتصاد را تغییر نمی‌دهد؛ بلکه هویت، عادت‌ها و تجربه‌های معنوی را هم قالب‌ریزی می‌کند. 📱 مفهوم کلیدیِ کتاب «i-zation» است: فرایندی که در آن سرمایه‌داری از «زندگی بیرونی» به «زندگی درونی» نفوذ می‌کند و از راه پلتفرم‌ها، خودِ فرد را به میدان ارزش‌زایی تبدیل می‌سازد؛ منطق «مک‌دونالدیزه‌شدن» ریتزر به هنجار روزمره بدل می‌شود؛ و دینداری هم استاندارد، قابل‌تکرار و قابل‌مدیریت می‌گردد. خروجی این فرایند، «i-society» است: جامعه‌ای که در آن نابرابری‌های تازه (دسترسی دیجیتال، داده، اعتبار و دیده‌شدن) شکل می‌گیرد و اغلب با شعار «انتخاب فردی» طبیعی جلوه داده می‌شود. 🧩 بخش اول، نقشه رابطه دین و نئولیبرالیسم را می‌چیند: «ادیان همسو»، «ادیان درونِ نظم نئولیبرال» و «بدیل‌های دینی». سپس در فصل «چیزی به نام یک دینِ ثابت وجود ندارد»، با رویکرد برساخت‌گرایانه می‌گوید دین همیشه محصول زمینه و زمانه است. در متنِ نئولیبرال، دین کمتر نقش «چسب جمعی» دارد و بیشتر به ابزارِ خودسازی، درمانِ روانی-معنوی و مدیریتِ «خود» تبدیل می‌شود؛ یعنی از جماعت‌محوری به فردمحوری میل می‌کند. 🧠 بخش دوم، ابزار نظری را به‌روزرسانی می‌کند: جیمسون از «سرمایه‌داری متأخر» به «سرمایه‌داری دیجیتال». ایده این است که تحلیل‌های جیمسون، اگر به جهان داده و پلتفرم ترجمه شوند، هنوز می‌توانند تغییرات دین را توضیح دهند. در ادامه، فصل «از پاستیش تا فرایند پیگمالیون» می‌گوید کولاژِ سبک‌ها که زمانی در هنر دیده می‌شد، امروز به زندگی روزمره سرایت کرده: افراد هویت‌ها را اجرا می‌کنند و همین اجرا به‌تدریج واقعیت را می‌سازد؛ پس دین هم می‌تواند به یک «اجرای» قابل‌بسته‌بندی بدل شود. 🍔 در خوانش ریتزر، «i-zation» ادامه منطقی مک‌دونالدیزه‌شدن است، اما با موتورِ اپ‌ها. فناوری‌های همراه مثل لایه‌ای دائمی روی «خود» می‌نشینند؛ اپ‌ها تقریباً همیشه با ما هستند و دین را در قالب اعلان، برنامه، امتیازدهی و «راهنمای مصرفِ معنویت» عرضه می‌کنند. در این فضا، کارآمدی، محاسبه‌پذیری، پیش‌بینی‌پذیری و کنترل با الگوریتم و استانداردهای پلتفرمی تقویت می‌شوند؛ و نتیجه‌اش «استانداردسازی» و «برندسازی» دین است. 🗣 سپس کتاب سراغ هابرماس می‌رود: پساسکولاریسم به‌عنوان مدیریت گفت‌وگو میان دینداران و غیردینداران در عرصه عمومی. نویسنده با مطالعه موردیِ شریعت استدلال می‌کند در «i-society» دین برای پذیرفته‌شدن، هرچه بیشتر استاندارد می‌شود تا با ایدئولوژی نئولیبرال جور دربیاید. در نتیجه، پروژه پساسکولار ممکن است «موفق» شود، اما نه به معنای رهایی‌بخشِ آن؛ بلکه دین (به تعبیر هابرماس) «استعمار/ابزاری» می‌شود و به جای کنش ارتباطی، در خدمت عقلانیتِ مصرفی قرار می‌گیرد—فرایندی که کتاب آن را مک‌دونالدیزه و نهایتاً «آی‌زد» شدنِ دین توصیف می‌کند. ⚖️ کتاب تأکید می‌کند این تحولات فقط «درباره دین» نیست؛ درباره بازآراییِ قدرت در عصر دیجیتال است. برخی گروه‌های دینی با منطق بازار هم‌مسیر می‌شوند (برند، تبلیغ، تولید محتوا)، برخی صرفاً خود را با «روح زمانه» تطبیق می‌دهند، و برخی بدیل‌های اخلاقی و اجتماعی می‌سازند. با این حال، نتیجه‌گیری تلخ است: پساسکولاریسم رخ می‌دهد، اما پیام‌های دینی در بسیاری موارد برای اهداف سرمایه‌دارانه «مصرف» و «ابزار» می‌شوند. حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد🔻 @HokmranOnline

💢پی‌نوشت: «دوران پساسکولاریسم» یعنی دوره‌ای که در آن این فرضِ کلاسیکِ سکولاریسم که با مدرن‌شدن، دین به حاشیه می‌رود و از عرصه عمومی کنار می‌کشد دیگر توضیح‌دهنده‌ی واقعیت نیست. به زبان ساده: ⏪ سکولاریسم کلاسیک می‌گفت: مدرنیته ⇐ عقلانیت و علم بیشتر ⇐ دین خصوصی‌تر و کم‌اثرتر. ⏪ پساسکولاریسم می‌گوید: مدرنیته آمده، اما دین همچنان در جامعه و سیاست و اخلاقِ عمومی حضور دارد ؛ پس باید واقع‌بینانه با این حضور کنار آمد و قواعد همزیستی/گفت‌وگو را تنظیم کرد. چند ویژگی مهمِ «پساسکولاریسم»: ⏪ بازگشت یا استمرار دین در عرصه عمومی : دین فقط امر شخصی نیست؛ در مباحث عمومی، رسانه، سیاست، عدالت اجتماعی و هویت جمعی هم فعال است. ⏪ همزیستیِ دین و نادینی در یک فضای مشترک : جامعه «نه کاملاً سکولار» است نه «کاملاً دینی»، بلکه ترکیبی و چندصداست. ⏪ ترجمه‌پذیری در گفت‌وگوی عمومی (مخصوصاً در نگاه یورگن هابرماس): شهروندان دیندار می‌توانند از زبان دینی وارد بحث شوند، اما برای تصمیم‌گیری عمومی باید بتوانند آن را تا حدی به زبانی قابل فهم برای همگان هم ترجمه کنند؛ و در مقابل، سکولارها هم باید دین را صرفاً «خرافه» و «حذف‌کردنی» نبینند. تفاوتش با «بازگشت دین» یا «بیداری دینی»: * پساسکولاریسم الزاماً نمی‌گوید دین حتماً قوی‌تر از قبل شده؛ می‌گوید پیش‌بینیِ حذف دین اشتباه/ناقص بوده و باید نقش دین را در جامعه مدرن دوباره تبیین کرد. یک مثال ملموس: * در بسیاری از کشورها، با وجود نهادهای مدرن و دولت-ملت سکولار، بحث‌های اخلاقی/سیاسی درباره خانواده، عدالت، مهاجرت، حقوق بشر، آموزش، یا کمک‌های اجتماعی همچنان با زبان دینی و سازمان‌های دینی پیش می‌رود و نمی‌شود آن را نادیده گرفت. 🔻نتیجه‌گیری: پساسکولاریسم یعنی «بعد از پایان توهمِ کناررفتن دین»؛ دوره‌ای که دین و سکولارها باید در فضای عمومی، با قواعد روشن‌ترِ گفت‌وگو و همزیستی، کنار هم زندگی کنند. حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد🔻 @HokmranOnline

♨️میپرسند چرا اینقدر به سیاست میپردازید و تحلیلهای سیاسی مینویسد در حالی که مشکل اصلی مردم اقتصاد و معیشت هست. پاسخ را در این صوت بشنوید 📌 #خبر_فوری_سراسری به بزرگترین کانال ایتا بپیوندید👇 https://eitaa.com/joinchat/3170697458C824a7b68ca

♦️‌خطر برخی مسئولین اقتصادی از خطر جنگ بیشتر است! مستطیل آبی رنگ زمانی هست که دولت پزشکیان سرکار آمده! قسمت عجیب ماجرا کجاست؟ مستطیل قرمز رنگ، تنها اصلاح در این نمودار، برهه‌ای است که مملکت اولا وزیر اقتصاد نداشته است و ثانیا درگیر جنگ بوده!😐 @Radmanminer

♨️ کیهان: «سران قوا این هشدار را جدی بگیرند؛ آزادسازی قیمت نان اقدامی مرموز و مشکوک» 📌دولت تحت تاثیر مشاورانی که در زمین دشمن بازی می‌کنند؛ به دنبال آزادسازی قیمت نان است؛ اقدامی مشکوک و مرموز که می‌تواند فاجعه به بار بیاورد؛ بنابراین دلسوزان کشور باید جلوی آن را بگیرند. 📌به گزارش خبرنگار کیهان، جامعه به لحاظ روانی، دیگر تحمل رفتارهای بحران‌ساز دولت را ندارد. هرچقدر هم برخی بگویند یارانه را حذف نکردیم؛ بلکه در زنجیره، عقب و جلو کردیم و فکر کنند استدلال منطقی می‌آورند؛ برای مردمی که به لحاظ روانی و فیزیکی تحمل رفتارهای بحران‌آفرین را ندارند و از طرفی می‌دانند راهکارهای جایگزین وجود دارد؛ آزادسازی یا جراحی دیگری، پذیرفتنی نیست. 📌برخی مسئولان در بدترین زمان ممکن و صرفاً تحت تاثیر کسانی که نمی‌خواهند راهکارهای جایگزین را به‌کار ببرند؛ کشور را دچار بحران کرده‌اند. دولت، تحت تاثیر مشاوره به اصطلاح اقتصاددان‌هایی که برخی آنها را مشکوک و مرموز می‌دانند و برخی آنها را عامل دشمن؛ کشور را در زنجیره‌ای از بحران‌ها قرار داده و به دنبال ادامه سیاست‌های اقتصادی شوک‌درمانی است. متاسفانه بخشی از افراد مؤثر در مجلس هم با این سیاست‌ها همراه شد‌ه‌اند. 📌آن‌طور که سخنگوی دولت گفته، اصلاح قیمت نان قطعی است و با سپردن آن به کار گروهی با مدیریت عبدالناصر همتی، به نظر می‌رسد دولت به دنبال آزادسازی قیمت نان است که می‌تواند فاجعه به بار بیاورد؛ بنابراین دلسوزان کشور باید جلوی آن را بگیرند. 📌آزادسازی‌های قبلی در قالب حذف ارز ترجیحی که در بدترین زمان ممکن رخ داده، تبعات سنگین اجتماعی و امنیتی به جا گذاشته و در شرایطی که دشمن به دنبال ایجاد آشوب در کشور و سوءاستفاده‌های تروریستی است، اما عده‌ای در دولت، همچنان بر ادامه سیاست‌های بحران‌ساز اصرار دارند. قیمت همه اقلام اساسی دو تا سه برابر افزایش یافته و این در حالی است که هنوز ذخایر مرغ و روغن و... با نهاده تامین شده با ارز ترجیحی یا ترکیبی در بازار وجود دارد و هنوز تولیداتی با ارز 112 تومان به بالا، کاملا فراگیر نشده است. 📌دهه میلادی جاری، دوره گذار جهان از نظمی به نظم دیگر است و بحران‌هایی را از خارج به کشور، تحمیل می‌کند. بنابراین، در این شرایط اصرار بر انجام جراحی‌های سنگین و ناگهانی همچون حذف ارز ترجیحی و آزادسازی قیمت نان، همراهی با دشمن است. 📌گفتنی است، عاجزانه از سران قوا، نهادهای امنیتی، قضائی، مراجع تقلید، ائمه جمعه، استادان دانشگاه و همه دلسوزان کشور در هر موقعیتی که هستند، باید خواست که ترمز اقدامات خسارت‌بار دولت را بکشند. اثر آزادسازی قیمت نان در این شرایط، از حمله آمریکا می‌تواند بسیار خطرناک‌تر باشد. متاسفانه عده‌ای که از نظر اغلب کارشناسان دلسوز کشور، دیگر نمی‌توان عنوان «مشکوک» بر آنها نهاد؛ بلکه آشکارا «عامل دشمن» هستند؛ مشاوره‌هایی خسارت‌بار به رئیس‌جمهور و بعضاً رئیس‌مجلس می‌دهند. 📌آزادسازی قیمت نان به نام انتقال یارانه به انتهای زنجیره، در «تئوری» و روی کاغذ، جایگزین مناسبی برای یارانه‌های پنهان است، اما در «عمل»؛ بسیار اقدام خطرناکی است و کشور را در «شرایط فعلی» دچار «بحران» می‌کند. 🖇مطالعه در منبع 🖋 #محمد_جوانی 🔴 @CWarfare