تو فِک میکُنی کی موند؟
اونموقعکه فَقَط خودَم پیشِ خودَم میموند...
خودَم برآ خودَم شِعرآشو بُلَند میخوند...
[خودَم برآ خودَم نیرو کُمَکی بود]
کی موند؟!..
عِیب نَدآره بِریز تو خودِت؛
میدونَم فِشآرِ هَمه چیز رو توئه...
میدونَم هَرچی دَم نِمیزَنی دُنیا بَدتَر روت گیرِ سه پیچ میکُنه...
بآ خودِت حَلِش کَن مِثِ هَمیشَت...
اینآ که آدَم نِمیشَن...
بُلَند شو هَنو کُلی کوچه مونده که بآیَد بآ دیوآرآش حَرف بِزَنی؛
[بُغضِ یه روزآیی اینقَد سَنگینه فَقَط بآیَد رو دوشِ یه "مَرد" بِبَریش]