«دلستر کلاسیک🍾» پرتابش کردم. مسیر پرتابش تا اصابت آخر و در هم شکستنش، حداکثر ۳ ثانیه بود. اما همانند تلخی طعم کلاسیکش که ماندگار بود، تلخی تفسیری که از آن پرتاب در ذهنم نقش بست، به قدری بود که تلخی طعمش را از یادم برد. وقتی شیشه را پرتاب کردم، یک بار که به زمین خورد نشکست! دوباره همانند توپ به هوا برخواست و به زمین خورد، اما باز هم نشکست. جالب بود بار سومی که به زمین خورد، پودر شد! ناگهان ذهنم یخ بست. انگار جنازه پودر شده روحم را جای آن بطری شیشه‌ای دلستر کلاسیک می‌دیدم. این به زمین خوردن‌ها و نشکستن‌هایش مرا به اعماق درونم پرتاب کرد. به اینکه چقدر مرا به زمین کوبیدند و من برخواستم و به خود امید دادم که نه نشکستم. من قوی‌تر از چیزی هستم که نشان می‌دهم. اما درست زمانی که فکر می‌کردم این بار هم اگر به زمین بخورم، نمی‌شکنم، خیلی ناباورانه پودر شدم! آری من قوی بودم، اما شدت فشار لحظات درونم‌ مانده بود و بلاخره با یک ضربه آرام‌تر، با شتاب کمتر، مثل ضربه آخر زمین به همان شیشه پودر شدم. 🪶کاتب: #ارغوانِ‌سایه

۰۰:۱۲ قدر تو من میدانم❤️‍🩹(:

قوی‌ترین نوع عشق، انتخابی است که با وجود تواناییِ رها کردن، برای ماندن و محافظت از دیگری صورت می‌گیرد. 🪶کاتب: #ارغوانِ‌سایه