404 / 4 / 4 - چهارشنبه

دلمو شکوندی و احساساتمو خاموش کردی، حالا میای میگی دوست دارم؟ منم دوست داشتم ولی تو آدمِ دوست داشتن نبودی

تاریخ هم رند شد و پیام ندادی

کی میایی؟ کی میایی که آنقدر از روز هایی که بی تو گذشت و دلتنگی هایم نوشتم که این کاغذ و قلم درد دوری ات را فهمیدند . کی میایی ای نور ؟

عزیز تر از جانم! باور کن چنان خسته ام، که اگر نیامدی هم توان تلاش برای داشتنت را ندارم. تنها می توانم در این کنج غریب با تبسم و شادی، عشقت را به ضیافتِ اشک هایم دعوت کنم، ضیافتی که سرشار است از دردِ وداع با احساساتی مبهم...

وقتی یه نفر داره گریه میکنه یا ناراحته، بهش نگو تو هیچ غم و غصه ای نداری باید زندگی منو ببینی تا بفهمی غم یعنی چی! همه ی آدما به اندازه ی ظرفیتشون غم دارن، مشکلات دارن، شاید غم یه نفر بیشتر باشه، ولی هیچ آدمی وجود نداره که غم نداشته باشه. فقط یه عده راحت تر باهاش کنار میان یا سعی میکنن احساساتشون رو بروز ندن، یه عده هم نمیتونن و احساساتشون رو بروز میدن... لطفا یکم همدیگه رو درک کنید .

لطفا وقتی ناراحتم نگو اشکال نداره، در عوضش بغلم کن، طولانی و گرم :)

شاید...

اما جانا... درد می دانی چیست؟ درد همان آغوش های نا امن، لبنخد های فانی و دوستت دارم های بی عشق است.

از تابستون متنفرم

حالا مهم نیست که همه چیز و همه کس مرا از یاد برده اند ؛ اما تو چرا؟ تو چرا فراموشم کرده ای محبوبم؟

قالیِ کرمان که باشی میخوری پا بیشتر... _ حامد عسکری