می روی با فرق خونین پیش بازوی کبود شهر بی زهرا که مولا! قابل ماندن نبود...

فریاد میزنم دم مردن به سمت عرش یا رب به حق حضرت حیدر مرا ببخش

ملك و جن و انس می‌دانند که امیدی به غیر حیدر نیست...

تیغ از هر طرفی خورد ولی آه نگفت مرتضی هر چه کشید از نوک مسمار کشید...

طبیبا جای مرهم اشک ریز از دیدگان خود علی از دسـت رفته کن رها دیگر مداوا را😭

اللّهمَّ‌العَن‌قَتلَة‌اَميرَالمُومِنين‌(علیه‌السلام)

مثلِ زهرا که میانِ در و دیوار افتاد، بینِ محراب ، علی با رخِ خونبار افتاد... ضربِ شمشیرِ جفاکار ، زِ بس سنگین بود، همه دیدند علی از نفس انگار افتاد، بی‌هوا خورد زمین ، وای به یادش آمد همسرش فاطمه باضربۀ مسمار افتاد دستِ او بسته و در کوچه تماشا می‌کرد، پیشِ چشمانِ علی فاطمه صدبار افتاد سال‌ها بعد همین کوفه و مردم بودند، بر دلِ کرب‌وبلا داغِ شرربار افتاد... لشکری منتظرِ حمله و غارت بودند، یک نفر گفت بیاید علمدار افتاد سرِ خورشید ، سرِ نیزه نمایان میشد، گذرِ خواهرِ او ، بر سرِ بازار افتاد...