🎥 «علی رحمانیان» چهره خستگی ناپذیر پشت دوربین! 🎖 «علی رحمانیان» چهره سال ۱۴۰۴ هنر انقلاب اسلامی استان فارس و چهره عرصه هنرهای تصویری 🔰 مروری بر کارنامه هنری: ۱. تولیدات و فعالیت مستمر در مسایل مرتبط با انقلاب اسلامی، شهدا، مقاومت، جنگ ۱۲ روزه و فتنه‌های داخلی (حداقل ۵ اثر در سال ۱۴۰۴) ۲. تولید مستندهای شوق، ۱۲ روز، در تیر رس، مربی و منصور ۳. حضور در کشورهای مختلف منطقه و روایت میدانی از محور مقاومت ۴. تولید ۴۰ عدد استوری موشن هنری (بدرالدین _ یمن) ۵. تولید موشن‌گرافی ۴۰ قسمتی انصارالله و .... ✍ مشاهده و دریافت نسخه با کیفیت: https://www.aparat.com/v/ixgj742 📲 با ما همراه باشید : سایت | بله | آپارات | دفتر روایت | باشگاه امید

ماجرای جنگ۲ به‌روایت جواد موگویی روایت هجدهم: لامرد ۷۲۰k (بخش اول) @javadmogoei

از نگاه عاقلانه تا کشف شاعرانه: تحولی در ادراک شاعر (خلاصه‌ای از مباحث دکتر محمد مرادی در محفل شعر اردیبهشت - ۱۷ خرداد ۱۴۰۵) تفاوت بنیادین میان یک «ناظم» که کلمات را به بند وزن می‌کشد و یک «شاعر» حقیقی، در فصاحت زبان نیست؛ بلکه در «عینک مادون‌قرمزی» است که بر دیدگان می‌نهد. سهراب سپهری با فریاد «چشم‌ها را باید شست»، علیه عقلانیتِ ابزاری قیام کرد. نگاه عاقلانه، پدیده‌ها را برچسب می‌زند و فرصت «حیرت» را می‌کُشد. شاعر کسی است که وقتی دختر همسایه پای «کمیاب‌ترین نارون روی زمین» فقه می‌خواند، به جای توقف در فقه، آن نارون و آن تلاقیِ غریب را کشف کند. برای عبور از سطح، باید به «تصرف در واقعیت» برخاست. اصرار بر «رئالیسم مستندگونه»، قاتل فردیت شاعر است. منطق شعر با گزارشگریِ صرف در تضاد است. حتی در «محاکات ارسطویی»، ورودیِ واقعیت نباید با خروجیِ شعر یکی باشد؛ اگر انسانی از دری بگذرد و در شعر شما فیزیک و پیراهنش تغییر نکند، شما تنها یک ناظم هستید. شاعر در یک «رابطه قُطری» زیست می‌کند؛ او همزمان که افقی بر روی زمینِ واقعیت گام برمی‌دارد، حرکتی صعودی به سمت فراواقعیت دارد. این مسیرِ میان‌بر، همان ساحتِ کشف است. تکنیک‌های شهود، آموختنی نیستند، بلکه چشیدنی‌اند. برای رسیدن به «وسعتِ بی‌واژه»، باید «پیراهن تنهایی» بر تن کرد و به «چوپانیِ پیغمبرانه» مشغول شد: ۱. کشف در تاریکی: هنگامی که برق می‌رود، چشم تعطیل و «گوش» راه می‌افتد. در این خلوت، وهم زنده شده و شاعر صدای فرشتگان یا نجواهای غریب را می‌شنود. ۲. بازگشت به کودکی و رویا: دیدن جهان بدون پیش‌فرض، مانند پرواز در خواب؛ جایی که منطق فرو می‌ریزد. ۳. ملاقات با آنیما: شاعر بزرگ کسی است که به «زنِ درون» (آنیما) نزدیک شود. ادراکِ «عطر مؤنث» در اشیا، نگاه را لطیف و کشف را ممکن می‌کند؛ همان‌گونه که حافظ با سنگ‌های قبرستان یا سایه‌های شبانه سخن می‌گفت. شعر، محصولِ «فکر کردن با قلب» است. برخلاف شاعران معمولی که فقط با احساس (قلب) می‌گویند و فیلسوفان که با عقل، شاعر بزرگ کسی است که این پارادوکس را حل کرده و با قلبش «اندیشه» می‌کند. آخرین باری که جهان را نه آن‌گونه که هست، بلکه آن‌گونه که در یک «وهمِ مقدس» می‌درخشد دیدید، کی بود؟ آیا جرئت کرده‌اید با سنگ‌ها سخن بگویید؟ 💠 اگر می‌خواهید از مقام یک «ناظم» به مقام والای «کاشف» هجرت کنید، شنیدن کامل این گفتار برای درک پیوند میان وهم و تصویر، مفید خواهد بود. صوت کامل این گفتار را در کانال‌های محفل شعر اردیبهشت بشنوید. 📲 محفل شعر اردیبهشت را دنبال کنید 👈 بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام

از نگاه عاقلانه تا کشف شاعرانه دکتر محمد مرادی محفل شعر اردیبهشت ۱۷ خرداد ۱۴۰۵

ماجرای جنگ۲ به‌روایت جواد موگویی روایت هجدهم: لامرد ۷۲۰k (بخش دوم) @javadmogoei

🎭#گزارش_تصویری | آیین رونمایی از مجموعه نمایشنامه‌های اقتباسی «آینه در آینه» 🔰 در رویداد آینه در آینه، پس از ارزیابی ۲۰ اثر برجسته ملی در حوزه ادبیات انقلاب اسلامی و زیست‌بوم استان فارس شامل مشاهیر، شخصیت‌ها و موضوعات بومی استان، ۱۰ کتاب برگزیده شد و نویسندگان برجسته کشوری آن‌ها را به قالب نمایشنامه درآوردند. 🔻اگر چه تولید متن و نمایشنامه به تنهایی حائز اهمیت و ارزشمند است؛ اما رویداد به این‌جا ختم نشد و ایستگاه پایانی آن، اجرای صحنه‌ای و خیابانی نمایشنامه‌ها بود. 📆 ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ 📍تهران، تماشاخانه مهر حوزه هنری ✍ مطالعه متن کامل خبر: news.hozehonari.ir/xt2y 📲 با ما همراه باشید : سایت | بله | ایتا | آپارات | دفتر روایت | باشگاه امید