eitaa logo
اســــاس
233 دنبال‌کننده
193 عکس
34 ویدیو
39 فایل
گفتمان ساز حقوق عمومی برای زیست بوم ایران اسلامی https://ble.ir/asaas_discourse Instagram.com/asaas_discourse1 twitter.com/Asaas_discourse Telegram.me/Asaas_discourse
مشاهده در ایتا
دانلود
📝 اَساس‌نوشت 📍امت بیدار، سربازِ عاقل انقلاب... این امت برانگيخته شده، کنشگری آگاهانه دارد، چشم‌باز می‌کند و چاره‌جوئی و راه‌یابی می‌کند، همبسته با امامِ خود آرمان‌ها را پیگیری می‌کند و مانع از امام خود می‌شود. هزینه‌های گران‌سنگ مادی و معنوی که در راه عزت و شرافت و کرامت خود نقداً پرداخت کرده را فراموش نمی‌کند و بسیار دقیق‌تر از برخی سیاست‌ورزان و دولتمردان و تصمیم‌سازان، فضای عمومی و عرصه نبرد را رصد و تحلیل می‌کند. زیست عادی در زمانه جنگ را می‌یابد و می‌خواهد ولی آن را با بی‌تفاوتی و خواب‌آلودگی تخدیری يکسان نمی‌گیرد. 🌐مطلب مرتبط🌐 ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse
📝 اَساس‌نوشت مجلس، چشمِ خواب‌آلودی که باید بیدار شود! 📍در تاریخی ترین لحظه هایی که بر کشور عزیزمان می گذرد شاهد صحن علنی مجلس شورای اسلامی هستیم؛ مجلسی که خانه ملت، کشور و چشم بیدار مردم است. مجلسی که به بیان امام راحل(ره) در است. این نهاد والا به شکلی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران تعبیه شده است که در هیچ زمانی کشور بدون مجلس نباشد. (اصل ۶۳) تصویب قوانین(اصل ۵۸)، نظارت سیاسی بر قوه مجریه(اصول ۷۶، ۸۷ و ۸۹) و پی­گیری مطالبات مردم از همه نهادها(اصل ۹۰) بر عهده مجلس شورای اسلامی است. راه قانون‌گذاری و راه با بستن مجلس بسته می شود... 🌐مطلب مرتبط🌐 ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse
📖شاهنامه؛ میراثی ماندگار برای اندیشه‌ی حقوق عمومی ایرانیان🇮🇷 شاهنامه‌ی حکیم ابوالقاسم فردوسی، تنها یک حماسه‌ی منظوم نیست؛ بلکه یکی از کهن‌ترین رهنمود‌ها برای اندیشه‌ی حقوق اساسی ایرانیان است. داستان برآمدن ضحاک ماردوش و استیلای او بر ایران‌زمین، یکی از درخشان‌ترین و در عین حال تلخ‌ترین تمثیل‌ها در باب «انتقال ارادی حاکمیت ملی به بیگانه» و «تأسیس ساختار استبداد» در دانش حقوق عمومی است. برای کالبدشکافی این رویداد از منظر حقوق عمومی، باید فرآیند این گذار شوم را در دو پرده‌ی حقوقی تحلیل کنیم: پرده‌ی اول تفویض حاکمیت ملی به بیگانه نقطه‌ی عطف روایت، نه در ذات بیگانه‌ی ضحاک، بلکه در استراتژیک و انفعال خود ایرانیان نهفته است. آن‌ها به جای تکیه بر خرد جمعی و اتکا به ظرفیت‌های درونی برای حل نابسامانی‌های داخلی، دچار شدند و به سوی ضحاک شتافتند تا یک بیگانه را به عنوان منجی برگزینند. سواران ایران همه شاه‌جوی / نهادند یک‌سر به ضحاک روی به شاهی بر او آفرین خواندند / ورا شاه ایران‌زمین خواندند این اقدام نابخردانه‌ی ایرانیان و سپردن قدرت به دست بیگانه‌ای که هیچ‌گونه تعلق به بافتار جامعه‌ی آن‌ها نداشت نتیجه‌ای جز به مسلخ رفتن حاکمیت ملی را رغم نزد و این تفویض سراب‌گونه، گسستِ قطعی میان «حاکمیت» و «منافع ملی» را رقم زد. پرده دوم استبدادی آشکار، استثماری نهادین و قربانی شدن سرمایه‌ی ملی پیامد محتوم این واگذاری ارادی، استقرار یک ساختار استثماری بود. ضحاک به عنوان نماد استعمار بیگانه، برای تداوم هژمونی خود، نیازمند تغذیه از مغز جوانان ایرانی بود که این موضوع استعاره‌ای درخشان از «غارت سیستماتیک منابع انسانی» و «تهی‌سازی ظرفیت‌های» یک ملت تحت سلطه است. پندی که حکیم طوس برای ایرانیان به ارث گذاشته است، یک هشدار بنیادین در حقوق عمومی است. پناه بردن یک ملت به نیروی برای رهایی از بحران‌های درونی، مصداق بارز «خودکشی سیاسی» است. واگذاری حاکمیت به غیر، به استعمار و استثمار ساختاری می‌انجامد و هزینه‌ی این خطای تاریخی، با نابودی سرمایه‌های حیاتی یک ملت (مغزهای جوانان) پرداخت خواهد شد. رشد یک ملت، تنها از مسیر بیداری ملی و اتکا به همان ملت قابل تحقق است و استمداد از بیگانه هدیه‌ای به جز نقض استقلال، نابودی سرمایه‌های ملی و تباهی کیان کشور نخواهد داشت. ✍🏻مریم سادات بنی‌هاشمی دانشجوی کارشناسی ارشد رشته حقوق عمومی دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse
⛔️ ترسوها حق ندارند اسم عقلانیت را بیاورند! ۱۳۹۷/۰۷/۲۱ ⚖ برخورد با وحشت‌پراکنان، وظیفه‌ حتمی قوه قضائیه 1⃣ این روزها برخی رسانه‌ها با تیترهایی دلهره‌آور، تصویری بحرانی از اقتصاد کشور ترسیم می‌کنند؛ تصویری که گاه ایران را در آستانه سقوط نشان می‌دهد و از آینده‌ای به‌مراتب سخت‌تر خبر می‌دهد. اما پرسش اینجاست که آیا چنین فضاسازی‌هایی را می‌توان رویکردی حرفه‌ای و قابل قبول در رسانه دانست؟ 2⃣ در ادبیات قرآنی، برای توصیف این‌گونه رفتارها از واژه استفاده شده است؛ تعبیری که به ایجاد اضطراب و ناامیدی در جامعه اشاره دارد. مبتنی بر آیات قرآن امام شهیدمان{قدس الله نفسه الزکیه} بارها در سخنان خود نسبت به ابعاد خطرناک ارجاف هشدار داده و بر ضرورت برخورد جدی با آن تأکید کرده‌اند. 3⃣ مرجفون کسانی هستند که جامعه را نشانه می گیرند. اما اینکه چه تحلیلی را باید دانست و کدام تحلیل را یک ملاک روشن دارد. هر تحلیلی که نتیجه آن ، اضطراب و جامعه باشد، قطعاً تحلیل نادرستی است. قائد شهید بی پرده اعلام داشته اند که «بعضی ها با خبری که می دهند با تحلیلی که می کنند با تفسیری که از وقایع می کنند در مردم تردید ایجاد می کنند ترس ایجاد می کنند این از نظر خدای متعال مردود است.»(۱۳۶۶/۰۸/۰۶) ستون پنجم دشمن «مردم را می ترسانند: آقا بترسید؛ مقابله با آمریکا مگر شوخی است؟ پدرتان را در می آورند!»(۱۳۹۱/۰۷/۱۹) 4⃣ مرجفون برای پیشبرد اهدافشان از ارزش‌های انسانی مانند «آزادی بیان»، «آزادی اطلاعات» و «عقلانیت» سوء استفاده می کنند. به بیان رهبر شهیدمان «اساساً آزادی برای هدایت افکار است، برای رشد افکار است، برای پیشرفت جامعه است.» (۱۳۶۶/۰۲/۱۸) در حالی که ترساندن جامعه هیچ نسبتی با رشد و پیشرفت ندارد! بنابراین یکی از مرزهای آزادی تشنج عمومی در جامعه است.(۱۳۶۶/۰۲/۱۸) برخی با انتشارات اطلاعات مختلف مانند میزان خسارات جنگ و عواقب ادامه جنگ سعی در القای ضرورت سازش با دشمن به مخاطب خود دارند. این اطلاعات جهت‌دار که هرگز هزینه های واقعی سازش را شامل نمی‌شود به بیان رهبر شهید، مصداق «تحلیل غلط» است. ارجاف با عقلانیت هم سنخیت ندارد.«ترسوها حق ندارند اسم عقلانیت را بیاورند! ترسیدن و فرار کردن و میدان را خالی کردن اسمش نیست، اسمش همان ترس و فرار و مانند این ها است! عقلانیت یعنی محاسبه درست.»(۱۳۹۹/۰۷/۲۱) 5⃣ اما با چه باید کرد. سیدشهیدان، خامنه ای عزیز با تکیه بر آیه ۶۰ سوره مبارکه احزاب تکلیف را روشن کرده است.«اگر دست برندارند این شایعه پراکن ها، این تشنج آفرین ها، این کسانی که جامعه را از سلامت و از سکون و آرامش خودش می خواهند خارج کنند ،... ما تو(پیامبر) را به جان آنها خواهیم انداخت تا انتقام مردم را بگیری» (۱۳۶۶/۰۲/۱۸) «تو را مامور می کنیم که به سراغ اینها بروی و مجازاتشان کنی. اینقدر که مسئله امنیت روانی مهم است»(۱۴۰۳/۰۸/۰۶) «لذا باید در زمان خود و با شیوه لازم مرجفون فی المدینه ادب بشوند تا این امنیت دشوار به دست آمده و این وحدت کلمه از بین نرود.»(۱۳۵۹/۱۲/۲۲) در میان ارکان مختلف حاکمیت، قوه قضائیه به عنوان پشتیبان حقوق فردی و اجتماعی، مسئولیت تحقق بخشیدن به عدالت را عهده‌دار است. 6⃣ اصل ۱۵۶ قانون اساسی «احیای حقوق عامه» را به عنوان دومین وظیفه بر دوش قوه قضائیه گذاشته است. حفظ امنیت‌روانی شهروندان از روشنترین مصادیق است. بنابراین از دستگاه عدالت برخورد به موقع و موثر با مرجفون مطالبه ملت ایران می باشد. ✍🏻فاطمه سادات نقوی دانشجوی دکتری حقوق عمومی دانشگاه تهران 📚مطلب پیشنهادی جهت مطالعه بیشتر: "مرجفون؛ لرزه‌اندازان بر امنیّت روانی جامعه" ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse
🔸بعثتِ مردم در شاهنامه: کهن‌الگویی برای فهم یک مفهوم در حقوق عمومی ایران🔸 حقاً و انصافاً، شاهنامه فردوسی اباطیل و اساطیر الاولین نیست؛ بلکه کهن‌الگوهای متعددی را در ساحت‌های گوناگون، از جمله در حقوق عمومی، به نمایش می‌گذارد. یکی از این کهن‌الگوها، مفهوم بعثتِ مردم است. بر خلاف آنچه در ظاهر به نظر می‌رسد و گمان می‌رود که امری بدیع و نو در ساحت حقوق عمومی ایران‌زمین است، این معنا سابقه‌ای طولانی در ضمیر ناخودآگاه جمعی ایرانیان دارد. گویی هرگاه سرمایه‌ای ملی از دست می‌رود یا آسیبی جدی به کیان کشور وارد می‌شود، در ژن ایرانیان نوعی جوشش و خروش برای مقابله با آن تهدید پدید می‌آید. این استعداد، موهبتی الهی و نوعی وحی تکوینی است که در نهاد ایرانیان به ودیعت نهاده شده است؛ نظیر آنچه در آیه شریفه آمده است: وَأَوْحَىٰ رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا وَمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا يَعْرِشُونَ{نحل: ۶۸} در چنین وضعی، اتحادی منسجم میان ارکان مردم (فارغ از هرگونه منش سیاسی و مذهبی) رخ می‌دهد و همگان در برابر آسیبی که خصم وارد کرده است، یکپارچه می‌شوند. شاهنامه و صورت‌های گوناگون بعثت مردمی شاهنامه، نمونه‌های فراوانی از این بعثت را به تصویر کشیده است. از جمله: ۱. بعثت برای خون ریخته‌شده‌ی سیامک ۲. بعثت برای قصاص خون ایرج ۳. بعثت برای لرزاندن پایه‌های قدرت استبدادی ضحاک ۴. و در اوج، بعثت برای خون جوشان سیاووش 🔺ضحاک و بعثت علیه شجره‌ی ملعونه‌ی ضحاک، آن استبدادِ ریشه‌دوانده‌ای است که از رهگذرِ خوردن مغز ایرانی، هزار سال تداوم یافته و به شجره‌ای تناور و ملعونه بدل شده است. در ظاهر، برانداختن چنین قدرتی به دست مردمی مبعوث، واقع‌بینانه به نظر نمی‌رسد؛ اما در متن شاهنامه، همین امر تحقق می‌یابد و مردم کار را تمام می‌کنند. این، یکی از برجسته‌ترین جلوه‌های کهن‌الگوی بعثت در ضمیر ایرانی است: آنجا که مردم، در لحظه‌ی تهدیدِ وجودی، از پراکندگی به انسجام می‌رسند و ناممکن را ممکن می‌کنند. 🔺 سیاووش؛ عالی‌ترین مرتبه‌ی بعثت به نظر شاید، عالی‌ترین نوع بعثت در شاهنامه، بعثت برای خون سیاووش است. سیاووش تنها یک شاهزاده نبود؛ او یک سرمایه‌ی گران‌مایه‌ی ملی بود. سرمایه‌ای که بر اثر خدعه‌هایی در داخل، زمینه‌ی ترور او به دست توران، یعنی کشور خصم، فراهم شد. از همین‌جاست که شاهنامه از سطح یک روایت حماسی فراتر می‌رود و به الگویی برای فهم مناسبات حقوق عمومی نزدیک می‌شود: وقتی ضعف و خدعه‌ی داخلی، راه را برای ضربه‌ی دشمن خارجی هموار می‌کند، ملت در مقام بعثت تاریخی خود وارد میدان می‌شود و کار را تمام می‌کند. در این میان، رستم که نماد است؛ همان نیرویی که در مهلکه‌ها افتخار می‌آفریند با آن‌که دلِ خوشی از کیکاووس ندارد، باز به نزد او می‌رود و از او سپاه می‌طلبد. کیکاووس در اینجا نماد آن و ناتوانی است که به دشمن پالس ضعف می‌دهد؛ چیزی شبیه شاه سلطان حسینِ عصر صفوی. اما به هر سو، در لحظه‌ی خطر، اتحادی مقدس و منسجم در میان ایرانیان پدید می‌آید و جبهه‌ای مشترک در برابر خصم شکل می‌گیرد. ❗️ادامه دارد... ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse
اســــاس
🔸بعثتِ مردم در شاهنامه: کهن‌الگویی برای فهم یک مفهوم در حقوق عمومی ایران🔸 #قسمت_اول حقاً و انصافاً
🔸نقطه‌ی برجسته‌ی شاهنامه؛ این کهن‌الگو🔸 نکته‌ی برجسته در این کهن‌الگو آن است که هر بار این بعثت در میان مردم ایران رخ می‌دهد، با همه‌ی صعوبت‌ها و موانع، کار در نهایت به دست خودشان تمام می‌شود. این نکته در داستان سیاووش (که طولانی‌ترین داستان شاهنامه است) به روشنی دیده می‌شود. فرجام این بعثت، به نابودی همه‌ی قاتلان سیاووش حتی به نابودی افراسیاب می‌انجامد. به بیان دیگر، شاهنامه به ما می‌آموزد که در لحظه‌های بحران، اگر رخ دهد، نتیجه هرچند با تأخیر و رنج فراوان، در نهایت به سود ایران و ایرانی رقم خواهد خورد. 🔺بعثت مردم؛ یک مفهوم ریشه‌دار در حقوق عمومی ایران از این منظر، این گزاره که "بعد از این هم به توفیق الهی اگر چنانچه حادثه‌ای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابله‌ی با حوادث، و کار را مردم تمام خواهند کرد. ۱۴۰۴/۱۱/۱۲" صرفاً یک تعبیر خطابی یا احساسی نیست؛ بلکه با کهن‌الگوهایی که در ساحت حقوق عمومی شاهنامه به‌وفور مشهود است، قابل تأیید و اتکاست. البته این سخن، نافی جایگاه رهبر الهیِ متصل به عالم معنا نیست؛ چه‌بسا او از غیب خبر دهد و افق حادثه را بهتر ببیند. اما آنچه در صحنه‌ی عمل تاریخی کار را به انجام می‌رساند، بعثت ملت است؛ همان نیروی نهفته‌ای که در بزنگاه‌ها از قوه به فعل درمی‌آید. 🔺فردوسی را باید از نو خواند از همین‌رو، باید بیان آن قائد شهید را جدی گرفت که فرمود: "فردوسی را بزرگ کنید. فردوسی باید هم بزرگ شود. فردوسی در قله است. (۱۳۸۱/۱۱/۸)" برای رسیدن به قله، باید قلل را شناخت. اگر بخواهیم مفهوم امتِ مبعوث را در ساحت حقوق عمومی بفهمیم، باید آن را نه فقط در نظریه‌های جدید، بلکه در ادبیات داستانی و عرفانی خود نیز جست‌وجو کنیم. گاه یک ملت، پیش از آن‌که مفاهیم خود را در قالب نظریه‌های مدرن صورت‌بندی کند، آن‌ها را در حافظه‌ی تاریخی و در ناخودآگاه جمعی‌اش زیسته است. شاهنامه یکی از مهم‌ترین منابع این حافظه است. آری! آخرِ شاهنامه خوش است؛ نه از آن رو که رنج و خون و فراق در آن کم است، بلکه از آن رو که در میانه‌ی حوادث، ژن ایرانی به انبعاث درمی‌آید و کار را به نفع ایران و ایرانی تمام می‌کند. شاید به همین دلیل، «بعثت مردم» در ایران‌زمین مفهومی نوظهور نیست؛ بلکه کهن‌الگویی ریشه‌دار است که فردوسی آن را در بلندترین قله‌ی ادبیات ما به تصویر کشیده است. ✍🏻داوود شاهی دانش‌آموخته کارشناسی ارشد حقوق عمومی دانشگاه قم ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse
📝 اَساس‌نوشت 📌از کوره حوادث تا اقتدارِ حق: تجلیِ امتِ آگاه امت، سیاهی لشکر نیست. توده‌ای منسجم، آگاه و آزاد و بصیر است که از تلخ و شیرین درس‌ها آموخته و از کوره حوادث طاقت‌فرسا سرافراز به در آمده و همسو با امام خود طريق رشد را می‌پیماید و دستاوردهای ملموس می‌طلبد و به کمتر از تنبيه متجاوز، دریافت غرامات و برچيده شدن سایه جنگ راضی نمی‌شود. فراتر اینکه، در انتظار برآمدن قالب‌های به‌روز و تأثیرگذار برای خویش در ساخت سرنوشت جامعه اسلامی است. 🌐مطلب مرتبط🌐 ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse
📝 اَساس‌نوشت 🔄 نهضتِ مستمر؛ چرخه‌ی تحقق اهداف نهضت انقلاب اسلامی نه صرفاً باهدف ایجاد حکومتی اسلامی، بلکه با عنایت به یک «حکومت اسلامی» بود که توانست مردم مسلمان را حول محوری واحد نماید و با پذیرفتن نقش و انقلابیِ «جمعی» به پیروزی برساند. بر همین اساس تا حصول یکایک آن ثمرات و نتایج که امری مستمر، تدریجی و نسبی است، هیچ‌گاه کار انقلاب و وظیفه انقلابی مردم خاتمه نیافته است. دقیقاً همان روزی که مردم با تصور اتمام مأموریت انقلابی خود صحنه حکومت‌داری را ترک نمایند، زاویه‌ها و انحرافات از اهداف انقلاب شدت می‌یابد و البته راهکار بازگشت به مسیر نیز همین ایفای نقش انقلابی، متناسب با شرایط موجود است. 🌐مطلب مرتبط🌐 ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse
📝 اَساس‌نوشت ❗️مردم؛ نه تماشاگر، بلکه پیشران در حکومت اسلامی مبتنی بر مردم سالاری دینی، قطعاً نبود سازوکارهای لازم جهت مردمی، مانعی بسیار جدی برای اثرگذاری به‌حساب می‌آید. اما مانع جدی‌تر و باوری است که در پی آن مردم دیگر برای خود نقشی اساسی در پیش برد و تحقق اهداف و آرمان‌ها قائل نیستند و دیگر خبری از روحیه انقلابی بیدارگرِ بیداد‌ستیزِ عمل‌گرا و آگاه نیست. درحالی‌که نسل انقلاب هنوز در میان جامعه ما نفس می‌کشد و حقیقتاً زمان معتنابهی از آن دوران سپری نشده است. 🌐مطلب مرتبط🌐 ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse
📍 تیشه به ریشه؛ تأملات اساسی بر انهدام نظم حکمرانی فضای مجازی ⬇️ بخش اول ⬇️ در فرهنگ حکمرانی ایرانی، هرگاه با پدیده‌ای پیچیده یا مجموعه‌ای از چالش‌ها روبرو می‌شویم، راه‌حل نخست، «تشکیل ستاد» است. این رویکرد، که در مواجهه با بسیاری از مسائل گرفته شده است، در حوزه خطیر «فضای مجازی» نیز خود را نشان داده است. «ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی» مصداق بارز این رویکرد است؛ ساختاری که ظاهراً برای ایجاد هماهنگی در حوزه‌ای چندوجهی و حل موازی‌کاری‌ها و تشتت در میان دستگاه‌های متعدد، بنیان نهاده شده است. اما پرسشِ اساسی که مطرح است، این است که آیا مسئله صرفاً «کمبودِ ستاد» است، یا اینکه «جایگاهِ حقوقی و معماری کلان نهادی» در این حوزه، خود نیازمند بازنگری و شفاف‌سازی است؟ در مورد «فضای مجازی»، ماجرا بسیار فراتر از یک تقسیم کارِ اداریِ صرف است؛ زیرا این حوزه، از ماهیت و اقتضائات خاصی برخوردار است که آن را از سایر حوزه‌های حکمرانی متمایز می‌سازد. بیش از یک دهه پیش، نظام حکمرانی جمهوری اسلامی ایران، با درک عمق راهبردی فضای مجازی و چااش پراکندگی تصمیم‌گیری‌ها و تشتت میان دستگاه‌ها، گامی فراتر از تشکیل ستادهای اجرایی برداشت. «شورای عالی فضای مجازی» و «مرکز ملی فضای مجازی» با حکم صریح مقام رهبری تأسیس شدند. فلسفه این تصمیم آن بود که فضای مجازی نه صرفاً یک «بستر فنی» یا «ابزار ارتباطی»، بلکه عرصه‌ای است که به‌طور هم‌زمان، ابعاد حیاتیِ «امنیت ملی»، «فرهنگ عمومی»، «اقتصاد دیجیتال» و «حقوق شهروندی» را در خود جای داده است. لذا، سیاست‌گذاری کلان در این حوزه، نیازمند نهادی «فراقوه‌ای» بود تا از نوساناتِ سیاسی دولت‌ها و رقابت‌های ساختاری مصون و چشم‌اندازی بلندمدت و پایدار را ترسیم کند. در چنین چارچوبی، ظهورِ «ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی» پرسش‌های جدی و چندلایه‌ای را مطرح می‌کند: ۱. نسبتِ دولت با ساختار فراقوه‌ای: وقتی نهادی چون «شورای عالی فضای مجازی» با حکم مقام رهبری تأسیس شده و جایگاه حقوقی آن در هرم هنجاری نظام حقوقی کشور تثبیت گردیده است، ایجاد ساختاری جدید، به‌ویژه توسط قوه مجریه، که عملاً کارویژه‌های آن با ساختار پیشین همپوشانی داشته یا در عرضِ آن قرار گیرد، از منظر حقوق عمومی محل نقد است. در دانش حقوق عمومی، حتی مداخله در ساختار یک نهاد قانونی عادی نیز نیازمند مبنای صریح و قانونی مشخص است؛ حال آنکه شورای عالی، در سطحی فراقوه‌ای و با استناد به اختیارات رهبری تأسیس شده است. ۲. ابهام در عنوان «رئیس شورای عالی امنیت ملی»: نکته دیگری که بر ابهامات حقوقی این مسئله می‌افزاید، ذکر عنوان «رئیس شورای عالی امنیت ملی» در ذیل حکم انتصاب مسئول این ستاد است. این عنوان، بلافاصله این پرسش را به ذهن متبادر می‌کند که آیا تشکیل این ستاد، مبتنی بر «مصوبه» شورای عالی امنیت ملی بوده است؟ اصل ۱۷۶ قانون اساسی، جایگاه این شورا را تبیین کرده و مقرر می‌دارد که مصوبات آن تنها پس از تأیید مقام رهبری، اعتبار اجرایی می‌یابند. یعنی حتی اگر چنین مصوبه‌ای در شورا وجود داشته باشد، فرآیند حقوقی کامل آن (تصویب در شورا و سپس تأیید رهبری) باید طی شده باشد. ۳. «بدعت‌های خاموش» و فرسایش نظمِ حقوقی: در غیاب یک مصوبه شفاف و رسمی، و یا حتی اگر مصوبه‌ای وجود داشته باشد اما جزئیات آن منتشر نشود، مسئله «مبنای حقوقیِ صلاحیت» به یکی از پرسش‌های مهم در تحلیل حقوق اساسی موضوع بدل می‌شود. در ساختار شعام، «رئیس شورا» نقش هماهنگ‌کننده و اداره‌کننده را دارد، نه مرجع صدور دستورات مستقل. تصمیمات این شورا، حاصل اجماع اعضاست و در قالب «مصوبه شورا» شکل می‌گیرد، نه ابتکار فردی رئیس آن. بنابراین، صرف عنوان «رئیس شورا» نمی‌تواند مجوزی برای ایجاد سازوکارهای جدید و مستقل از فرآیند شورایی باشد. این وضعیت، مصداق «بدعت‌هایِ خاموش» است؛ بدعت‌هایی که با اقدامات اداری ظاهراً کوچک آغاز شده، و در صورت عدم پاسخ و مواجهه مقتضی نسبت به آن، به تدریج به «رویه موجود» بدل شده و صلاحیت‌های جدید و مغایر قانون در عمل ایجاد می‌کنند. حقوق اساسی، دقیقاً برایِ جلوگیری از چنین «لغزش‌های تدریجی» و «فرسایش نظم حقوقی» طراحی شده است. مرز میان صلاحیت‌ها، نه یک تشریفات صرف، بلکه سازوکاری برای جلوگیری از هرج و مرج ساختاری و سردرگمی مسئولیت‌هاست. هرگاه این مرزها با تفسیرهای موسع، بدعت‌های خاموش، یا حتی «کودتا علیه مصرحات قانونی» جابه‌جا شوند، نظم حقوقی و نهادی نیز به تدریج دچار فرسایش می‌شود؛ فرسایشی که در کوتاه‌مدت شاید محسوس نباشد، اما در بلندمدت به تکثرِ مراکز تصمیم و ابهام خطرآفرین در حدود و ثغور مسئولیت‌ها می‌انجامد. ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse
📍 تیشه به ریشه؛ تأملات اساسی بر انهدام نظم حکمرانی فضای مجازی ⬇️ بخش دوم ⬇️ در بخش پیشین، به بررسی ابهامات حقوقی ناشی از تشکیل «ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی» پرداختیم. اکنون، پرسش عمیق‌تری مطرح می‌شود: این اشتیاق برای «ساختارسازی جدید» و «ایجاد ستادهایِ موازی» در فضایی که خود دارای نهادهای کلان و مصوب است، ریشه در کدام واقعیت‌های مدیریتی و سیاسی دارد؟ پاسخ احتمالی، در پدیده‌ای است که می‌توان آن را «سیاست‌زدگیِ کارگزارانه» نامید. «سیاست‌زدگیِ کارگزارانه» به معنای اولویت دادن به منافع کوتاه‌مدت سیاسی، جناحی، بر منافع بلندمدت ملی و راهبردی است. در زمینه فضای مجازی، این پدیده خود را در قالب تلاش برای «قبضه‌کردن حوزه‌های حساس تصمیم‌گیری» و «انتقال وزن تصمیم‌گیری از نهادهای تخصصی و رسمی به حلقه‌های نزدیک به محافل حزبی» نشان می‌دهد. این رویکرد، «تکنوکراسیِ ستادی» و «حکمرانی محفلی» را به جای «حکمرانی خردورزانه و مبتنی بر تخصص» می‌نشاند؛ نه به منظور حل عمیق مسائل، بلکه برای تولید قدرت سیاسی و وزن‌کشی حزبی در فضایی که بیش از هر زمان دیگری بر ادراک جامعه تأثیرگذار است. این مهم، غالباً با توجیهاتی نظیر «نیاز به هماهنگی بیشتر» یا «چابک‌سازی فرآیندها» صورت می‌پذیرد، اما در عمل، منجر به دیوان‌سالاری موازی و فلج شدن تصمیم‌گیری می‌شود. حال آنکه این رویکرد، در حوزه‌ای به نام «فضای مجازی» رخ می‌دهد، حوزه‌ای که امروز «بستر تام و تمام جنگ ترکیبی دشمن» قلمداد می‌شود. وقتی مدیریت فضای مجازی، به جای آنکه بر اساس منطق تخصصی، حقوقی و راهبردی صورت پذیرد، قربانی سیاست‌بازی‌های جناحی و ساختارسازی‌های فاقد پشتوانه حقوقی گردد، دو پیامد ویرانگر اجتناب‌ناپذیر در انتظار خواهد بود: الف. تشتت فرماندهی و از دست دادن ابتکار عمل در نبرد ادراکی: دشمن، امروز با بهره‌گیری از تمام ظرفیت‌های خود، در ابعاد گوناگون فضای مجازی – از شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها گرفته تا پلتفرم‌های محتوایی و حتی زیرساخت‌های فنی – در حال اجرای یک «جنگِ ترکیبی» تمام‌عیار است. این جنگ، لزوماً با شلیک موشک آغاز نمی‌شود؛ بلکه با «تحریف روایت»، «ایجاد شکاف اجتماعی»، «تضعیف سرمایه اجتماعی» و «القای ناامیدی» پیش می‌رود. در چنین میدانی، «انسجام نهادی» و «فرماندهی واحد» نقشی حیاتی ایفا می‌کند. اما سیاست‌زدگی کارگزارانه در این عرصه، که منجر به تشکیل ستادهای موازی و تکثر مراکز تصمیم می‌شود، دقیقا برخلاف این نیاز راهبردی عمل می‌کند. در حالی که دشمن با یکپارچگی تمام‌عیار در حال کنشگری ست، دستگاه‌های داخلی به جای تمرکز بر دفع تهدید، درگیر «تقابل‌های ساختاری»، «رقابت‌های باندی» و «اولویت‌بندیِ منافع کوتاه‌مدت حزبی و سیاسی» می‌گردند. این وضعیت، عملاً ابتکار عمل را از دست خارج کرده و فضایِ مجازی را به «میدان باز» برای مانور دشمن تبدیل می‌کند. ب. فرسایش شدید اعتماد عمومی و تضعیف سرمایه اجتماعی: در عصر اطلاعات، اعتماد عمومی به عنوان سرمایه اجتماعی، قدرتمندترین اهرم اقتدار و امنیت ملی محسوب می‌شود. وقتی شهروندان، تصمیمات حیاتی حاکمیت در حوزهِ حساس فضای مجازی را ناشی از «بدعت‌های خاموش» و «منازعات پشت پرده» ببینند،اعتمادشان به تدریج رنگ می‌بازد. این وجه از سیاست‌زدگی با دور زدن سازوکارهای قانونی و شفاف، این اعتماد را به شدت مخدوش می‌سازد. اقدامات غیرشفاف و ایجاد ساختارهایی که مبنای حقوقی مستحکمی ندارند، این پیام را به جامعه مخابره می‌کنند که منافع عمومی، فدای منافع گروهی شده است. این امر، نه تنها مشارکت فعال شهروندان در تأمین امنیت فضای مجازی را کاهش می‌دهد، بلکه جامعه را در برابر «جنگ روانی دشمن» آسیب‌پذیرتر می‌سازد. در میدان جنگ ترکیبی، دشمن از همین شکاف اعتماد، بیشترین بهره را می‌برد. نتیجه آنکه راه حل همین است؛ بازگشت به نظم حقوقی برای حکمرانی مقتدر و منسجم. به عبارت دیگر، فضای مجازی، امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند «حکمرانی تخصصی»، «منسجم» و «قانون‌مدار» است. این امر، نه با خلق ستادهای موازی و نه با تفسیرهای موسع از اختیارات، بلکه با «پایبندی دقیق به نظم حقوقی موجود» و «تقویت نهادهای تخصصیِ مصوب و فراقوه‌ای» در این حوزه حاصل می‌شود. با این حال اما، پرسش اساسی و بی‌پاسخ همچنان پابرجاست: «ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی» دقیقاً بر کدام مبنای حقوقیِ مستحکم شکل گرفته و این حکم، با استناد به کدام مصوبه رسمی و با کدام اختیار قانونی مصرح صادر شده است؟ پاسخِ روشن و شفاف به همین پرسش ساده، نه تنها بسیاری از ابهامات امروز را برطرف خواهد کرد، بلکه گامی اساسی در جهت بازگرداندن فضای مجازی به مسیر «حکمرانیِ مقتدر، منسجم و مبتنی بر قانون» خواهد بود و از تبدیل آن به «بستر امن جنگ ترکیبی دشمن» جلوگیری خواهد کرد. ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse
🔻ائتلاف امت اسلام حول محور "الله اکبر" 🔻 به حکم آیه کریمه " ان هذه امتکم، امه واحده و انا ربکم فاعبدون" ( اصل ۱۱ ق.ا.ج.۱)مسلمانان، و برادر یکدیگرند و علیه دشمنان اسلام می بایست مصداق آیه شریفه "و اعدو لهم مااستطعتم من قوه"( اصل ۱۵۱ ق.ا.ج.ا) باشند. "امت" از جمله واژگانی است که برای مسلمانان ارمغان اتحاد و وحدت است؛ و در این برهه از تاریخ که رژیم صهیونیستی کودک کش با مشارکت آمریکای جنایتکار با ترفندهای مختلفی از جمله طرح صلح ابراهیم به دنبال سیطره بر قدس شریف و منابع اقتصادی کشورهای مسلمان خاورمیانه هستند، ضرورت دارد که کشورهای اسلامی بیش از پیش به حکم قرآن شریف، را شکل داده و به صورت یکپارچه علیه رژیم صهیونیستی و آمریکا متحد شده، تا من بعد، عزتمندانه حول محور اسلام، مدیریت منابع و امنیت خود را بر عهده گیرند؛ چرا، علاوه بر آنکه قرآن سلطه کفار را بر مسلمین نمی پذیرد( وَلَن یَجعَلَ اللهُ لِلکافِرینَ عَلَی المُؤمِنینَ سَبیلًا) کسی که محتاج منابع مسلمانان هست، غرب و ابرقدرت‌های پوشالی هستند که باید برای تامین نیاز روزمره خود، از جمله نفت، ملتمس مسلمانان باشند. اصل ۱۱ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران با چنین دیدگاهی و در راستای وحدت و ائتلاف امت اسلام در همه امور، مقرر شده است؛ که نیاز به توجه ویژه مردم، اندیشمندان و دولتمردان جهان اسلام برای رسیدگی به امور مسلمانان دارد؛ "من اصبح لایهتم بامور المسلمین، فلیس بمسلم". پیام اخیر مقام معظم رهبری( ذی الحجه ۱۴۴۷ ه.ق مصادف با ۱۴۰۵ ه.ش) به حاجیان بیت الله الحرام و امت اسلام می تواند نقطه عطفی بر ائتلاف و وحدت امت اسلام حول محور "الله اکبر" باشد؛ لذا زیبنده است این ایام( ذی الحجه) به نام "ائتلاف امت اسلام" نام گذاری گردد؛ و دلیل آن، اولا، این است که در این ایام، قلوب مسلمانان بیش از همیشه به یکدیگر پیوند خورده و با رمی جمرات موضع مشترکی علیه جنایتکاران و شیاطین عالم اتخاذ می نمایند و ثانیا، اثر پیام مقام معظم رهبری در این شرایط تاریخی اثر جهانی دارد. در نهایت، این که، وقت آن رسیده که مسلمانان امت اسلام همدلی کرده و به این نتیجه برسند که وعده های آمریکا و اسرائیل سرابی بیش نیست و قدرت و رستگاری مسلمانان حول محور در اتحاد و خرد جمعی آنهاست. ✍🏻 حسن طیبی دانشجوی دکتری حقوق عمومی ◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇ همراه ما باشید...⚖📜 @asaas_discourse