🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۱۴
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
سيد طالب چند لحظه بعد كارش را شروع كرد و تيربار را به صدا درآورد. در اثر تكان های شديد وقتی لوله تيربار به چوب های طرفين می خورد بلافاصله آن را برمی گرداند و با فرستادن تكبير تيراندازی اش را ادامه می داد.
عبدالمحمد از آن طرف فرياد می زد احسنت سيد طالب. مرحبا كوتاه نيا داری خوب می زنی. ماشاالله. بزن بزن.
برای لحظه ای انگار نوار فشنگ تيربار گيركرد، سید صدا زد عبدالمحمد تيراندازی نمی كند چه كنم؟
تا عبدالمحمد آمد جواب او را بدهد متوجه شد موشك آر پي جی دارد به سمت سنگر سيد طالب می رود فرياد زد: سيد طالب ! دراز بكش. دراز بكش. موشك موشك.
سيد طالب بلافاصله با بدن زخمی خودش را روی جعبه های چوبی مهمات انداخت. صدای صفير موشك را كه از بالای سرش گذشت بخوبی شنيد.
روی زمين بود و از همان جا صدا زد عبدالمحمد خدا خيرت بدهد جانم را نجات دادی.
عبدالمحمد صدا زد بلند شو شروع كن. او تا قد راست كرد متوجه شد تمام دل و روده اش روی زمين ريخته شدند.
- عبدالمحمد دوباره شكمم تركش خورده و تمام روده هايم بيرون ريخته، بيا كمكم كن.
عبدالمحمد سراسيمه خودش را به سيد رساند و این بار چفيه ای كه دور كمرش بسته بود را باز كرد و در حالی كه بادست روده های او را داخل شكمش قرار میداد آن را بست و با خنده گفت: چطوری؟
- بد نيستم. داری میبینی. عالی و سرحال هستم.
- فعلاً همين اندازه پانسمان كافی است. درمانت بماند برای بعد.
- در خدمتم عبدالمحمد.
عبدالمحمد سيد طالب را از بالای سنگر كشيد و او را به پايين خاكريز آورد و در گوشه ای قرار داد.
هنوز سيد طالب روی زمين جا نگرفته بود كه از شدت درد و جراحت بیهوش شد. بعد از نيم ساعتی به هوش آمد. هيچ جا را نمی ديد. تنها از طريق گوش هايش می فهميد در اطراف چه می گذرد. او تمام اميدش عبدالمحمد بود. او با صد امید و آرزو با صدای ضعیف و گرفته اش گفت: عبدالمحمد مرا تنها نگذاری؟
- نه بابا كنارت هستم. کجا را دارم بروم. مگر بدون تو میتوانم جایی بروم؟ اصلاً بی تو هیچ جا نمیروم.
او تنها صدايی را كه خوب می شناخت صدای فرمانده اش سیدعبدالمحمد سالمینژاد بود.
- حالا اوضاع چطوره؟
- فرقی نكرده مثل سابق است.
- وضع تركش هايم چطور است؟
- خوب نيست ولی بايد تحمل كنی. طاقت بياور.
او می خنديد و گويی در قرارگاه نصرت است و دارد با عبدالمحمد شوخی می كند.
- عبدالمحمد ديگر طاقتی مانده است. ديگر طاقتی برايم گذاشتی؟
- به هرحال صبر كن.
- تا الان صبر كردم از اين جا به بعد هم خدا بزرگ است و کاری غیر از صبر کردن ندارم.
- من همين را از تو می خواهم.
- به قول تو لااقل پيش حضرت ابوالفضل شرمنده نيستم.
- يا ابوالفضل.
- فكری كن.
- من می روم تا كارخانه كاغذسازی شايد ماشينی پيدا كنم بلکه تو را عقب ببرم تا با قايقها به بهداری بروی.
- برو خدا بزرگ است. حواست را بده.
هر لحظه خون ريزی سید طالب بيشتر می شد و او مجبور بود طاقت بياورد تا بلكه فرجی بشود.
يك ساعتی طول كشيد و سيد طالب غير از ذكر گفتن حرفی نمی زد و منتظر شنيدن صدای عبدالمحمد بود.
صدای ناز عبدالمحمد سفير بشارت برای او بود كه می گفت: سيد طالب! آمادهی رفتن باش.
- چه كردی؟چه آوردی؟
- يك ماشين از شركت نفت عراق گير آوردم.
- خدا را شكر.
عبدالمحمد رو به حميد كه گوشه ای ايستاده بود و اطراف را نگاه می كرد گفت: برادر باكری به يك راننده بگو بیاید زخمیها را ببرد عقب.
او يكی از نيروهايش را صدا زد و گفت سريع سيد طالب و عده ای از مجروحين را عقب ببر. تا ماشين روشن شد و مجروحين در آن جا داده شدند، تيربار عراقیها روی جاده جلوی آنها شروع به كار كرد. آنها فهميده بودند قرارست ماشين، مجروحين را عقب ببرد. بارش گلولههای تيربار و خمپارهها پشت سر هم، مانع حركت ماشین آنها می شد. راننده اين پا و آن پا كرد تا بلكه وضع آرام شود بعد برود.
عبدالمحمد وقتی ديد راننده نمی رود فرياد زد: برو چرا ايستادی؟ حرکت کن.
- چطور بروم؟ مگر نمی بينی گلولهها را؟
- الان خفه اش می كنم.
او بلافاصله يك آر پی جی برداشت و از خاكريز بالا رفت.
حميد فرياد زد: عبدالمحمد حواست را بده. چه کار میکنی؟
- حواسم است بايد او را خاموش كنم. راننده باید برود عقب.
او بعد از اين كه محل شليك را ديد با موشك به سوی آن شليك كرد ولی يك مرتبه با گفتن آخ، آر پی جی از دستش رها شد و روی زمين افتاد.
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۱۵
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
عبدالمحمد يك مرتبه با گفتن آخ، آر پی جی از دستش رها شد و روی زمين افتاد.
حميد فرياد زد: عبدالمحمد چه شد؟
- هيچی قفسه سينه ام تير خورد.
- تير خوردی؟
- آره تك تيرانداز مرا زد.
- پس بيا تو هم با ماشين عقب برو. وضع تو هم خراب است.
- من بروم عقب؟ من پل را رها نمی كنم؟ میفهمی چه می گويی آقای باكری؟
- ولی عقب بروی بهتر است.
- امكان ندارد يك قدم عقب بروم. من همین جا میمانم کنار تو
- آخر تو زخمی شدی. بروی عقب درمان میشوی.
- من به علی هاشمي قول دادم پل حفظ شود. من عقب برو نیستم.
- ولی وضع را که می بينی چه شده. تو را خدا بیا برو عقب.
- ولی من هنوز سر پا و زنده هستم. سید طالب باید برود عقب نه من.
- من جايت می مانم تو برو.
- نه حميد آقا من ماندنی ام. خدا وکیلی حرف از رفتن من به عقب نزن.
او از ميان وسايل بهداشتی، حوله ای در آورد و روی سينه اش گذاشت و به راننده فرياد زد: حركت كن. معطل نكن الان بهترين فرصت رفتن است. برو تا عراقیها باز نیامدن سروقت مان.
حميد باز با حالت التماس گفت: عبدالمحمد محض رضای خدا برو. خواهش میکنم بیا برو عقب.
- تو كه عهد و پيمان مان يادت نرفته، تو دلت می آيد مرا رها كنی؟ زود فراموش کردی.
- بخدا دلم نمی آيد تو بمانی. اینجا وضع هر لحظه خراب تر میشود.
- من به علی هاشمي قول دادم. من از قولم بر نمیگردم. علی هاشمی روی من حساب کرده است.
طوری از قول دادن به علی هاشمی حرف می زد كه انگار تمام دارايی اش را دارد به رخ حميد می كشد.
حميد از اين همه غيرت و مردانگی مات و مبهوت مانده بود و فقط نگاه می كرد.
- پس نمی روی عقب؟
- نه می مانم و با اين زخم كنار می آيم.
او با اشاره به راننده گفت تو برو. به سرعت هم برو. معطل نكن.
ماشين حركت كرد و عبدالمحمد كنار خاكريز روی زمين دراز كشيد و مثل هميشه دستش را روی پيشانی اش نهاد تا قدری استراحت كند.
ماشين حركت كرد و سيد طالب به عبدالمحمد نگاه می كرد كه چقدر آرام و خونسرد دراز كشيده و گويي اين همه عراقیها را كه جلو آمده و كل جزيره را روی سرشان گذاشتهاند را نمی بيند.
سه روز از عمليات گذشته بود و عراق با چنگ و دندان پاتك می كرد كه پل را بگيرد و ضربه كاری به نيروهای مدافع پل بزند.
ساعاتی از رفتن سيد طالب می گذشت كه حميد متوجه شد عبدالمحمد بی حركت كنار خاكريز است و خبری از او نيست.
او می دانست كه تركش سينه اش كاری بود ولی به روی خودش نمی آورد.
هر چه صدا زد عبدالمحمد جوابی نشنيد. با عجله خود را بالای سر عبدالمحمد رساند و او را تكان داد ولی عبدالمحمد راهی آسمان شده بود. 😭
باورش نمی شد در اين وانفسای غربت و غريبی بچه ها، عبدالمحمد او را تنها بگذارد و برود.
با ناراحتی شاسی گوشی بيسيم را فشار داد و گفت: مهدی مهدی حميد.
- بگوشم حميد.
- من تنها شدم.
- يعنی چه؟
- شیر قرارگاه نصرت هم رفت
- کی؟
- عبدالمحمد هم شهيد شد.
- بگو هر طوری شده او را عقب ببرند.
صدای مهدی در بيسيم قرارگاه نصرت مملو از درد و غصه بود.که با ناراحتی می گفت: علی علی مهدی.
- بگوشم مهدی.
- آقا عبدالمحمد راهی بهشت شد.
- چه می گويی؟
- همين الان حميد گفت.
برای لحظاتی علی هاشمی سكوت كرد. باورش نمی شد عبدالمحمد رفته است. به عباس هواشمی گفت به بچهها خبر بدهيد فكری كنند.
اوضاع قرارگاه بهم ريخت. هر كس كه خبر را می شنيد انگار شوك به او وارد شده است. همه گريه می كردند. علی هاشمی همه را از سنگرش بيرون كرد. شايد او هم می خواست برای عبدالمحمد گريه كند.
كسی فكر نمی كرد اين قدر عبدالمحمد بی سر و صدا راهی شود و كسی هم خبردار نشود. صدای غلام محرابی در بيسيم می آمد كه فرياد می زد دو نفر بروند و سريع عبدالمحمد را از كنار پل شحيطاط بياورند عقب.
بچهها هر كاری كردند كه بتوانند از كمند محاصره عبور كنند و خودشان را به پل برسانند، آتش عراق اجازه نمی داد.
ساعتی بعد هرچه مهدی در بيسيم صدای برادرش حمید میزد جوابی از او نمی شنيد.
- حميد حميد مهدی جواب بده.
- حميد چرا ساكت شدی؟
- من مهدی ام جواب بده. حمید تو را به خدا جوابم را بده. الله بندسی قرارمان این نبود.
حميد هم طاقت ماندن بعد از عبدالمحمد را نداشت و او هم ردای شهادت را پوشيده بود.
تمام نيروهای حميد باكری هم همراه فرمانده شان به شهادت رسيده بودند.
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۱۶
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
طبق دستور، بچه های شناسايی هر چه گشتند خبری از عبدالمحمد و حميد نبود. آنها دست خالی برگشتند تا خبر رفتن آنها را بدهند.
عاقبت لشكرهای سپاه توانستند با فداكاری زياد جزاير را فتح كنند.
صدای مارش پيروزی بلند بود ولی بچه های قرارگاه نصرت داشتند در غم شهادت عبدالمحمد و سيدناصر گريه می كردند.
آن روز قرارگاه كسی نبود كه ساكت باشد. از هرگوشه آن صدای گریه میآمد ویاحسین گفتن بچهها تمام سنگرها را روی سرش گذاشته بود.
آن روز روز غم و اندوه بود و نبودن اين دو فرمانده كاملاً معلوم بود.
حالا عبدالمحمد و حمید هر دو شهید شده بودند و کسی نبود جنازهی آنها را عقب بیاورد.
در قرارگاه هر کس یاد این موضوع میافتاد آهی میکشید و از مهدی گله میکردند.
رحیم صفوی گفت: وقتی حمید روی پل شحیطاط شهید شد با مهدی تماس گرفتم و گفتم:آقا مهدی سعی کن جسد حمید را به عقب بیاوری. مهدی خیلی با جدیت و قاطعیت گفت: آقا رحیم! اگر همه جنازهها را توانستیم بیاوریم جنازه برادرم حمید را هم خواهم آورد.
رحیم میگفت: من خوب میدانستم مهدی، چقدر به حمید علاقه دارد و اصلاً هیچ کس را اندازه او دوست نداشت ولی اصلاً خم به ابرو نیاورد و گفت حمید هم مثل باقی بچههای مردم است.
حسین علایی هم همین موضوع را به شکل دیگری مطرح کرد و گفت: من به مهدی گفتم سعی کن حمید را عقب بیاورید.
- نه. حمید هم مثل باقی بچه ها.
احمد کاظمی هم که علاقه اش به حمید را همگان میدانستند حرفهایش را شروع کرد وگفت:
عمليات اين طور شروع شد که ما بايد از چند کيلومتر آب عبور ميیکرديم، هور را پشت سر گذاشته، وارد جزيره ميیشديم، ميیجنگيديم، عبور ميیکرديم و ميیرفتيم طرف نشوه و طرف هدفهايی که مشخص شده بود.
بيشتر اين نيروها را بايد در شب اول وارد جزيره ميکرديم تا بروند براي پاکسازی. بخشی از اين نيرو بايد با قايق ميآمد و بخشی ديگر در روزی که شبش عمليات ميیشد و بخشی هم اول تاريکی شب. که اين بخش آخر بايد با هليکوپترها هليبرن ميیشدند.
حميد با نيروهای فاز اول بلمها حرکت کرد که برود برای مسدود کردن کانال سوئيب، کانالی که راه داشت به پلی به نام شحیطاط، محل اتصال جزاير به هم از نشوه.
آن پل بايد گرفته ميیشد تا عراقيیها نتوانند وارد جزيره بشوند. حميد سريع به هدفهايش رسيد و از آنجا مدام گزارش ميیداد. ما وارد جزيره شديم. با حميد تماس گرفتيم. گفت پل شحیطاط دستش است. گفت: «اگر ميخواهيد نيرو بياوريد مشکلی نيست. برداريد بياوريد.»
سريع تمام نيروها را فراخوان کردم آوردمشان طرف پدها و درگيری اوليه شروع شد. تا صبح تمام گردانها را وارد جزيره کرديم. پيش حميد هم رفتم، ديدم آرايش خيلی خوبی گرفته روی کانال و پل سوئيب. برگشتم رفتم تکليف گردانهای ديگر را هم مشخص کردم که بروند کجا و چطور با پايگاههای ديگر، داخل جزيره، دست بدهند. گزارشهايی از جزيره ميرسيد که هنوز مقاومتهايی هست. آنها هم تا صبح خنثی شدند و جزيره افتاد دست ما. حالا ما بوديم و کلی غنيمت و نزديک دو هزار نفر اسير. نميیشد با هليکوپتر فرستادشان. هواپيماها آمده بودند توی منطقه و هليکوپترها را شکار ميکردند. مجبور شديم با چند تا قايق آنها را از جزيره خارج کنيم.
با حميد تماس گرفتم گفتم آماده باشد براي هدفهای بعدی.
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۱۷
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
خبر رسيد طلائيه با مشکل جدی مواجه شده و عمليات نتوانسته در آنجا پيش برود. حالا ما بايد توقف ميکرديم تا وضع جبهه سمت چپمان مشخص شود. شب شد. سر و سامانی به امکانات داديم و استراحتی هم به بچهها.
به حميد نزديک بودم، حدود يک کيلومتر، و قرار بود از پلی که او گرفته عبور کنيم. حرکت ما بستگی به باز شدن طلائيه داشت. يعنی ما بايد با هم پيش ميرفتيم. حالا که طلائيه باز نشده بود رفتنمان معنا نداشت. از طرف ديگر، از سمت راست ما، تک هماهنگی زده شده بود که عراقيها را سرگرم ميکرد و آنها آنقدر فشار آوردند که سمت راستمان هم مشکل پيدا کرد.
عراقيها داشتند خودشان را آماده ميکردند برای يک جنگ بزرگ و ما منتظر شديم تا شب بچهها بروند طلائيه عمل کنند و ما هم برويم طرف نشوه. قفل طلائيه بسته ماند. از ما خواستند از همان جزيره برويم سمت طلائيه. چرا که جزيره وصل ميشد به پشت طلائيه. فاصله زيادی را بايد پشت سر ميگذاشتيم. به جز پل حميد (پل شحيطاط) پل ديگری هم بود که عراقيها از آنجا نيرو وارد ميکردند. عراق اصلا کاری به جزاير نداشت. مخفی هم نبود. از راه چند پل رفت طلائيه را تقويت کرد و فهميد ما پشت سرمان آب است و عقبه پشتيبانی نداريم. تمام تلاش و آتشش را گذاشت روی طلائيه و حالا ما بايد ميرفتيم سمت همين طلائيه. الحاق ما در طلائيه با بچههای ديگر دست نداد. مجبور شديم برويم پشت طلائيه، نزديک آن پلهايی که عراقيها طلائيه را از آنجا پشتيبانی تدارکاتی ميکردند. بيشتر قوای عراق آن طرف پل بود. ما مانديم و جزاير و فردا صبح، که جنگ اصلی در جزيرهها شروع شد.
عراقيها با خيال آسوده آمدند سراغ جزاير و تمام عمليات خيبر متمرکز شد روی سرزمينی محدود بدون عقبه و نارسا در لجستيک و آتش پشتيبانی و تدارکات.
با پنجاه شصت کيلومتر فاصله نميتوانستيم آتش عقبه داشته باشيم. عراقيها کاملا از اين ضعف ما خبر داشتند. آمدند متمرکز شدند روبهروی جزاير، تقريبا از طرف جنوب، آن طرف کانال سوئيب. بعد هم رفتند الحاق کردند با نيروهايشان در طلائيه و پاتکشان از همين جا شروع شد.
روز اول پاتک آنها شکست خورد. دنيای آتش روی جزيره متمرکز بود و ما دست بسته و تنها. جزيره منتهی ميشد به چند جا. اطراف جزيره آب بود و وسطش باتلاق و همه مجبور بودند از جاده عبور کنند و جاده هم بلند بود و هر کس، چه پياده چه سواره، از آنجا ميگذشت هدف تير مستقيم تانک قرار ميگرفت.
روز دوم فشار سختی به حميد و به پل شحیطاط آوردند. ميخواستند پل را از حميد بگيرند و او نميگذاشت. ما هم مرتب به او نيرو تزريق ميکرديم، از همان نيروهايی که آورده بوديم ببريم طرف نشوه. بقيه را هم توی جزيره بازسازی و سازماندهی کرديم و پخش کرديم به جاهايی که لازم بود.
پل را چند بار از حميد گرفتند و او بازپسش گرفت. روز سوم يا چهارم بود که عراق خيلی آتش ريخت روی جزيره، از طرف طلائيه. طوری که شهيد حاج ابراهيم همت فرمانده لشکر 27 محمد رسول الله (ص) و چند نفر از فرماندههای ديگر مجبور شدند بيايند جزيره پيش ما. آنجا ديگر فرمانده و غير فرمانده نداشت. هر کس هر سلاحی دستش ميرسيد برميداشت ميجنگيد. مهدی تيربار برداشت و من آرپيیجی تا برويم به عنوان نفر بجنگيم. برايمان مسلم شده بود که گرفتن جزاير قطعی است و باز دست بر نميداشتيم.
نزديک صبح هنوز مشغول درگيری بوديم که خبر رسيد عراق رفته پل حميد را پشت سر گذاشته، دارد ميآيد داخل جزيره. مهدی سريع شهيد مرتضی ياغچيان معاون دوم لشکر عاشورا را فرستاد برود پيش حميد. که تا رفت خبر آوردند در جاده، دويست متر جلوتر از ما، شهيد شده است.
به مهدی گفتم: اين طوری فايده ندارد. بايد يکی از ما برود پيش حميد.
حميد وضعش را مرتب گزارش ميداد، با صلابت و آرامش، و درخواست نيرو ميکرد و مهمات، بيشتر از همه خمپاره. ميگفت: خمپاره شصت يادت نرود.
و ما هر چی داشتيم ميیفرستاديم. آرپيیجی، کلاش، خمپاره شصت، و تمامش هم در حد جيرهيی که سهميهاش بود. آخر مجبور شده بوديم مهمات را جيره بندی کنيم. وسيله برای آوردن مهمات نبود. هواپيماها هم هر تحرکی را زيرنظر داشتند و شکارشان ميکردند و هيچ مهمات و تدارکاتی به دست ما نميرسيد. هر نيرويی که ميرفت عقب، فشنگهايش را تا دانه آخر ميگرفتيم ميبرديم خط و بين بچهها پخش ميکرديم. همين جا بود که به مهدی گفتم: «من ميروم پيش حميد.»
فاصلهمان با حميد زياد نبود. پياده رفتم. آتش آنقدر وحشی بود که هيچ نيرويی نميتوانست خودش را سالم به خط برساند. تا مرا ديد خنديد. گفتم: «نه خبر؟»
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۱۸
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
آتش شديدتر شده بود. نمیخواست من آنجا باشم. تلاش کرد مرا در جايی داخل هور پنهانم کند. فاصله با عراقيها کم بود. با آرپیجی و نارنجک تفنگی و هليکوپتر و هر سلاحی که فکرش را میشود کرد ميزدند.
گفتم: لازم نيست، حميد جان. آمدهام پيشتان باشم، نه اين که بروم در سوراخ موش قايم شوم.
عراقيها آنقدر زياد بودند که اگر سنگ ميزدی حتما ميرفت ميخورد به سر يکيشان. با نفر زياد و آتش قوی آمده بودند پشت کانال را پاکسازی کنند. يک گوشه پل هنوز دستشان بود، وسط پل در وسط رودخانه، که از همان جا نميیگذاشتند کسی عبور کند. ديدم خط را نميشود نگه داشت و ماندن خيلی سخت تر از رفتن است و رفتن هم يعنی از دست دادن کل جزيره و اين هم امکانپذير نبود. يعنی در ذهنم نميگنجيد.
حميد آمد روی خاکريز پهلوی من نشست. حرف ميزديم گاهی هم نگاهی به پشت سر ميکرديم و عراقيها را ميديديم و آتش را. يا بچههای خودمان را، شهيد و زخمی، که مهماتشان ته کشيده بود داشتند با چنگ و دندان خط را نگه ميداشتند. تيرها فقط وقتی شليک ميشد که مطمئن ميشدند به هدف ميخورد.
ده دقیقه بعد در حالی که با حمید حرف میزدم ناگهان دیدم يک وانت تويوتا، پر از نيرو، داشت ميیآمد طرف ما. همهشان داشتند به ما نگاه ميکردند و دست تکان ميدادند. جلوی چشم ما خمپاره آمد خورد به وانت و منفجرش کرد و آتشش زد و خون مثل آبشار سرخ از همه جايش جوشيد و شره کرد ريخت زمين.
آنها نيروهايی بودند که داشتند ميیآمدند کمک حميد.
حميد لبش را دندان گرفت. خيره شده به خون. آمد حرف بزند که گفتم: خدا خودش همه چيز را درست میکند. ناراحت نباش.
سرم را انداختم زير گفتم: حتماً خيری در کار است.
تصميم گرفتيم پشت سرمان چند موضع دفاعی بزنيم. اگر آنجا را از دست میداديم، سرتاسر کانال ميیافتاد به چنگشان و بعد هم پل و جزيره. تانکها خودشان را میرساندند به جزيره و جزيره میشد يک جهنم واقعی از آتش. مرتب به پشت خط خودمان نگاه ميکرديم ببينيم کی کمک ميرسد، يا کی خبری از شهيد يا زخمی شدن کسی میآید؟
با مهدی تماس گرفتم گفتم: «هر چی لودر سراغ داری بردار ببر همانجا که خودمان نشسته بوديم. بگو سريع جاده را بشکافند يک خاکريز بزنند، که وقت خيلی تنگ است.»
ديگر نه نيرو ميتوانست برسد، نه آتش مقابله داشتيم، نه راهی برای رسيدن مهمات به خط. تصميم گرفتم بمانم. احساس ميکردم راه برگشتی هم نيست… که خمپاره شصتی آمد خورد کنارمان و ديدم حميد افتاد و ترکشی آمد خورد به گلوش و خون از سرش جوشيد روی خاک. خودم هم ترکش خوردهام. بيسيمچيام آمد خون دستم را ديد و اصرار کرد بروم عقب.
يکی از نيروها را صدا زدم گفتم: سريع حميد را برمیداری ميیآوری عقب و برمیگردی سرجایت! بچهها اصرار ميکردند برگردم عقب. نميتوانستم. سرم را که چرخاندم ديدم عراقيها دارند از روي پل ميآيند که بعد بروند طرف کانال. ناچار کشيده شدم رفتم طرف پيچ کانال.
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۱۹
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
تير کلاش عراقیها ميخورد به بيست متريمان، يعنی اين طرف خاکريز.
رفتم رسيدم به جايی که سنگر مهدی هم آنجا بود و حالا بايد سعی ميکردم نفهمد من از حميد چه خبری دارم. طوری که مهدی نفهمد به يکی گفتم: «برو جنازه حميد را بياور!» اما مهدی متوجه شده بود و گفت: «لازم نيست. بگذار بماند.» هر چه اصرار کردم قبول نکرد. گفت: «هر وقت جنازه بقيه را رفتيم آورديم ميرويم جنازه حميد را هم میآوريم.»
سیدسعید موسوی در حالی که گریه میکرد گفت: يك بار شهيد سالمی را ديدم كه خيلی افسوس میخورد، وقتی علت اين حالتش را پرسيدم، گفت چندی پيش برای شناسايی به اطراف پادگان حميد رفته بودم. يك موشكانداز آرپیجی با يك گلوله به همراه داشتم. در همين حين با سه اتومبيل دشمن مواجه شدم. چند ده متری فاصله بين ما بود و مرا نديدند. شرايط دو اتومبيل طوری بود كه گويی بليزر بينشان را اسكورت میكردند. گلوله را درون آرپیجی گذاشتم و تصميم گرفتم كه اتومبيل بليزر را مورد اصابت قرار دهم اما بعد فكر كردم در شرايطی كه كمبود مهمات داريم، چه لزومی دارد بخواهم آن را منهدم كنم. در ضمن ماموریت من چیزی دیگری است. ممکن است با این کار کل ماموریت را بر باد بدهم و شرعاً هم مسئول باشم. لذا شليك نكردم و به مقر برگشتم. همان شب به اهواز رفتم و تلويزيون عراق را تماشا كردم كه بازديد صدام از مناطق جنگی را نشان میداد. ناگهان دوربين، بليزری كه حامل صدام بود را نشان داد كه داشت وارد پادگان حميد میشد. در جا خشكم زد. اتومبيل همان بود و زمان و مكانش هم همان، تازه فهميدم چه اشتباهی در منهدم نكردن آن اتومبيل كردم و بسيار متأسف شدم. تقدير اين طور رقم خورد كه صدام از چنگم بگريزد.
عبدالحسین که باورش نمیشد عبدالمحمد شهید شده است گفت: برادرم از آن دست جوانان نترس اهوازی بود كه خيلی زود وارد مبارزات انقلابی شد. من و او دوقلو بوديم با اين حال عبدالمحمد در شجاعت زبانزد بود. با شروع مبارزات انقلابی، به همراه عبدالمحمد به صف انقلابيون پيوستيم. معمولاً در تظاهرات يا پخش اعلاميه شركت میكرديم تا اينكه يك روز به همراه عدهای از دوستان تصميم گرفتيم يك كارخانه مشروبسازی كه گفته میشد حتی صادرات نيز دارد را به آتش بكشيم. كار خطرناكی بود اما با ايمان بچههای انقلابی چون عبدالمحمد، به آنجا رفتيم و كارخانه را آتش زديم.
بعد از پيروزی انقلاب برادرم ابتدا به كميته پيوست و در آرامسازی مناطق شهری نقش فعالی ايفا كرد. بعدها به جهادسازندگی پيوست تا در آبادانی نقاط محروم نيز خدمت كند و سپس با شروع جنگ تحميلی، عبدالمحمد در ستاد شيخ هادی كرمی كه در واقع پشتيبانی از جبههها را برعهده داشت، مشغول شد. در اين ستاد آنها علاوه بر اعزام نيرو به جبهههای جنگ، به دليل نزديكی به خطوط نبرد، خودشان نيز دوشادوش ساير رزمندگان در جهاد عليه دشمن بعثی شركت میكردند.
بعدها كه قرارگاه سری نصرت به فرماندهی سردار شهيد هاشمی تأسيس شد، برادرم به او پيوست و كار شناسايی هور برای انجام عمليات خيبر را تا زمان شهادتش برعهده گرفت.
اگر از من بپرسند كدام روحيه عبدالمحمد در نظرم پررنگتر از باقی صفاتش است، حميت و غيرت او را مثال میآورم. او پنج فرزند داشت ولی هيچ كدام از آنها در كنار تمامی ظواهر دنيا نمیتوانستند برايش وابستگی ايجاد كنند و با شجاعتی كه داشت بیمحابا در جبهههای جنگ حضور میيافت.
وقتی كه من در جريان عمليات الی بيتالمقدس و آزادسازی خرمشهر به جانبازی نائل آمدم، ديگر نتوانستم پا به پای او در جبهههای جنگ حضور يابم. به همين خاطر همواره با حسرت عبدالمحمد را میديدم كه سبكبال برای جهاد با دشمنان نظام اسلامی كمر همت بسته است.
يادم است او آن ايام كه در قرارگاه نصرت برای شناسايی به دل هور و كشور عراق میرفت خيلی كم پيش میآمد كه به خانه بيايد. يكبار در همان ايام با او روبهرو شدم، از خطرات كارش پرسيدم. گفت، در امر جنگ به آن اندازه از ايمان و اعتماد به نفس رسيدهام كه اگر روزی جنگ با عراق تمام شود و بخواهيم با اسرائيل روبهرو شويم، حاضرم شخصاً برای شناسايی تلآويو پيشقدم شوم.
عبدالمحمد در آن روزها برای خود حال و هوايی داشت. بار ديگر او را با دشداشه ديدم (لباس شخصی عربی كه شهيد سالمی با پوشيدن آن به عمق كشور عراق میرفت) با من به عربی آن هم با لهجه عراقی حرف زد. گفتم چرا عراقی حرف میزنی؟ گفت بايد از همين جا تمرين كنم تا وقتی به دل كشور دشمن رفتم، دچار اشتباه نشوم. واقعاً زحمات شهدايی چون عبدالمحمد برای سرافرازی كشورمان بینظير است.
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۲۰
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
همه داشتند گریه میکردند و معلوم بود دلشان برای دوستان شهیدشان تنگ شده است.
روز هشتم عملیات بود که آقای هاشمی رفسنجانی فرمانده عالی جنگ از تهران به قرارگاه سپاه آمد و بعد از شنیدن حرفهای فرمانده کل سپاه گفت: ما اعلام کردیم هرکس هرچه در چنته دارد به میدان بیاورد.
آقا محسن هم نگذاشت حرف فرمانده اش تمام شود و بلافاصله گفت: حاج آقا من هم به همهی لشکرها و تیپها دستور داده ام افراد تا حد فرمانده لشکر باید بجنگند حتی اگر سازمان سپاه مختل شود.
عملیات بد جوری گره خورده بود. آقا محسن میدید لشکر ۳۱ عاشورا که بچههای قرارگاه نصرت آنها را راهنمایی میکردند هم به مشکل برخورد کرده بودند.
آقا محسن یک بار کل محورها را برای فرماندهی عالی جنگ توضیح داد و اوگفت: الان اصلی ترین مشکل عملیات کجاست؟
- بن بست در گرفتن محور طلائیه است.
- کدام قرارگاه شما در این محور است؟
- قرارگاه فتح
- راه حل شما چیست؟
- حمله مجدد به طلائیه.
- عمل کنید و معطل نکنید.
دو روز بعد حمله سپاه صورت گرفت ولی باز خبری نشد. روحیه فرماندهان داشت قدری ضعیف میشد. آقای هاشمی مدام با آقا محسن، رشید، شمخانی که دور وبر او جمع شده بودند مشورت میکرد و از آنها میخواست راه حل بیرون رفتن از این مخمصه را بدهند.
ساعت یک نیمه شب، رضا دستواره و یکی دیگر از فرماندهان به قرارگاه آمدند وگفتند آقا محسن عراق در منطقه آب انداخته و کل محور مقابل ما باتلاقی شده و نمیشود جلو رفت.
آقای هاشمی که داشت به حرفهای او گوش میداد گفت: باید هر طوری شده جلو بروید. امام دستور داده در هر شرایطی باید پیشروی کنید. اگر مانتوانیم این هشت کیلومتر را جلو برویم صدام به کمک همدست هایش در دنیا تبلیغ میکند که برنده شده است. پشت سر شما صد هزار نیرو معطل مانده است. آبروی جمهوری اسلامی در خطر است. هر طوری شده بروید جلو.
آن قدر مصمم و قاطع حرف میزد که دستواره یک مرتبه گفت: روی چشم حاج آقا ما میرویم یا شهید میشویم و یا این طور نزد شما برنمی گردیم.
فرمانده عالی جنگ از این همه صلابت و امام دوستی فرمانده خوشحال شد و برای آنها دعا کرد.
دستواره به سرعت از قرارگاه خاتم الانبیاء خارج شد و آقای هاشمی در حالی که قدری ناراحت و عصبی به نظر میرسید گفت: من به امام قبل از آمدن عرض کردم که باید طوری برنامهریزی کنیم که همین جا جنگ را تمام کنیم و ایشان هم تایید کردند.
روز ۱۴، اسفند ۶۲ شده ولی هنوز راه باز نشده است. آقا محسن خبر وضعیت سخت و بحرانی عملیات را از طریق آقای انصاری به امام میدهد و منتظر جواب میشود.
دقایقی بعد آقای انصاری در تماسی به آقا محسن میگوید امام فرمودند به محسن رضایی بگویید: هرطوری شده باید جزایر نگهداشته شوند. مقاومت کنید و پا پس نکشید.
محسن تا این فرمان را شنید انگار مردهای بود که زنده شده باشد بلافاصله تمام فرماندهان را سرخط آورد و گفت: الان پیام امام را برایتان میخوانم. فرماندهان با شنیدن پیام امام گریه میکردند. علی هاشمی که علاقه وافری به امام داشت تا این کلمات را شنید گفت: دیگر حجت برما تمام شده و باید تا رگ گردنمان بایستیم.
آقا محسن بلافاصله گفت: همه تا پای جان میایستیم و عقب نمیرویم حتی اگر سازمان سپاه از بین برود.
مهدی باکری که مدام خبر انتظار حمید را به آقا محسن میداد این بار پشت بیسیم صدای علی شمخانی را شنید که میگوید: مهدی مهدی علی.
- مهدی بگوشم.
- فرمان امام را که شنیدی. بروید و مقاومت کنید. من خودم هم میآیم و آرپی جی میزنم. عراق احتمال زیاد میخواهد به جزایر پاتک بزند.
- کسی در قرارگاه نماند. همه به جز آقا محسن برای دفاع از دستاوردهای جزایر جلو رفتند. رشید، شمخانی، حسن دانایی، غلامپور. تمام مرخصیها لغو شد. شور و شوق عجیبی در کل یگانهای سپاه به وجود آمده بود.
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۲۱
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
هیچ کس با شنیدن پیام امام آرام و قرار نداشت. آقا محسن در بیسیم از رشادت و جنگیدن تمام نیروها حتی فرمانده لشکرها میشنید و برای آنها دعا میکرد.
سه روز این موضوع ادامه داشت. و آقای هاشمی تاکید داشت باید جزایر حفظ شوند و به عراق اجازه ندهیم جلو بیاید.
راوی قرارگاه خاتم الانبیاء که در کنار آقا محسن نشسته است لحظه به لحظه حوادث را مینوشت و عاقبت تمام شرح عملیات بزرگ خیبر را این گونه به تصویر میکشید. یک روز قبل از انجام عملیات، نیروها وارد هور شدند و در داخل آبراه تا حد ممکن پیشروی کردند و سرانجام در سوم اسفندماه 1362 ساعت 21:30 دقیقه عملیات خیبر آغاز شد. در مرحلهی اول در طرف قرارگاه نجف، قرارگاههای نصرت و حدید موفق شدند در محور العزیر و القرنه هدفهای خاص خود را تصرف کنند.
در جزایر، وضعیت عملیات مطابق برنامه پیش نرفت. عدم پاک سازی جزایر تا ساعت 3:30 دقیقهی نیمه شب مانع از آن شد که بعد از تصرف جزایر، نیروهای بعدی بتوانند برای حمله به سوی طلائیه حرکت کنند. لذا، در شب اول عملیات الحاق انجام نشد و به همین دلیل، قرارگاه فتح که میبایست پس از پاکسازی جزیره، به آن محور ملحق شود با مشکل مواجه شد و با وجود شکستن خط و رسیدن به نزدیکی محل الحاق مجبور شد متوقف شود، و سرانجام به دلیل حضور پر شمار دشمن در محور طلائیه و مقاومت آنها با وجود انجام چند حمله برای الحاق طلائیه با جزیره ـ این مهم میسر نشد.
در محور زید قرارگاه کربلا، موفقیتی به دست نیاورد و صبح عملیات، یگانهای عمل کننده به عقب آمده و در خط قبل از عملیات، مستقر شدند. این وضعیت مانع از آن شد که یگانهای قرارگاه نجف بتوانند در محورهای القرنه والعزیر باقی بمانند، زیرا امکان پشتیبانی آنها وجود نداشت و راه زمینی همچنان مسدود بود و از سوی دیگر، دشمن با حضور سریع در منطقه که با اعلام آماده باش در مرکز استان عماره و انتقال یگان هایش همراه بود، با زرهی و اجرای آتش، فشار زیادی بر این محور وارد میکرد. لذا، قرارگاههای نصر و حدید به ناچار به داخل جزیره شمالی عقب نشینی کردند. از این پس، جزیره محور کنش و واکنش دو طرف درگیر بود. در این حال، به دلیل عدم تثبیت مواضع به دست آمده در جزیره، واکنش مشکل پشتیبانی آتش و تجهیزات و تامین نیروی انسانی، نسبت به سرنوشت جزیره به شدت احساس خطر میشد. شرایط موجود بسیار سخت بود. و در حالی که فرماندهان امید زیادی به عملیات بسته بودند. اما تمام دست آوردها در حال سقوط بود. برادر محسن رضایی فرمانده سپاه به یکی از روحانیان حاضر در قرارگاه گفت:«در طول جنگ ما این جور ذوب نشدیم.»
برای خارج شدن از این وضع حاد، سپاه تصمیم گرفت بار دیگر تمام توان خود را برای باز کردن محور طلائیه به کار گیرد. از سوی دیگر، اوضاع نابسامان جبهه موجب تزلزل عمومی نیروها شده بود و حفظ جزایر نیز در هالهای از ابهام و تردید قرار داشت.
با وجود تلاش فراوان یگانهای سپاه، به دلیل مقاومت بسیار زیاد عراقی ها، باز هم حمله نیروهای خودی به طلائیه ناکام ماند. نیروهای دشمن که در آغاز حمله مجبور شدند برخی مواضع خود را ترک کنند و به عقب بروند، با فرا رسیدن روز، پاتکهای پیاپی خود را آغاز کردند و سرانجام مانع پیشروی لشکر ۱۴ امام حسین(ع) و لشکر ۲۷ حضرت رسول(ص) شدند.
در جریان حملات دشمن، برادر حسین خرازی فرمانده، لشکر ۱۴ امام حسین(ع) به شدت مجروح و دست راستش قطع شد و در حالی که بدنش پر از ترکش بود، او را از میدان خارج کردند. با توقف پیشروی در محور طلائیه، وضعیت جدیدی پدید آمد. از این پس جبههی خودی میبایست قابلیت وتوانایی خود را در حفظ جزایر نشان میداد. کاری که بسیار دشوار مینمود. باور عمومی نیروها نیز آن بود که حفظ جزایر یا عملی نیست و یا بسیار دشوار است، و باید بهای زیادی برای آن پرداخت.
عراق، پس از آن که توانست رزمندگان اسلام را از محورهای العزیر، القرنه و طلائیه وادار به عقب نشینی کند، بیرون راندن نیروهای مستقر در جزایر را نیز محتمل میدانست، به ویژه آن که، از لحاظ عقبه، آتش، دفاع ضد هوایی، زرهی و ضد زره و دهها عامل دیگر بر نیروهای خودی برتری داشت. پس از توقف درگیری در محور طلائیه تا شروع حمله به جزایر، حدود پنج روز جبههها حالت عادی داشت و دشمن تلاش خاصی از خود نشان ندادند. در نخستین روزهای این مدت یعنی بعدازظهر ۱۴ اسفند ۱۳۶۲ مسئولان بیت امام به قرارگاه اطلاع دادند که فرمانده سپاه به تهران باز گردد. همچنین گفته شد. «امام فرموده اند: جزایر حتماً باید نگه داشته شوند، هر طوری که شده.»
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۲۲
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
دستور فرماندهی سپاه، تحولی اساسی در سرنوشت عملیات ایجاد کرد و سپاه این بار هر آنچه را که در اختیار داشت، از فرماندهان گرفته تا باقیماندهی سازمانها و یگانها وارد صحنه کرد. از لحاظ روحیه و استقامت نیز توان سپاه دو چندان شد و همه، حفظ هدفی را که امام تعیین کرده بود، به بهای خون و جان در دستور کار قرار دادند فرمانده سپاه در این باره گفت: «از جزیره بیرون نمیرویم حتی اگر سازمان سپاه بیرون برود.»
مطابق پیش بینی امام و فرماندهان، پس از چند روز در ۱۶ اسفند ۱۳۶۲، عراق با اجرای آتش سنگین، بمباران وسیع هوایی و استفاده از هلی کوپتر، تانک و نیروهای پیاده پاتک، سنگینی را علیه جزایر جنوبی آغاز کرد. بیت امام که مرتب اوضاع جبهه را پی گیری میکرد. با آگاهی از شروع پاتک عراق به جزایر، با قرارگاه تماس گرفته و حجت الاسلام حاج احمد آقا خمینی از فرمانده سپاه وضعیت را جویا شد. آقای رضایی در پاسخ گفت: «از لحاظ مهمات خیلی در مضیقه هستیم الحمدالله وضع خوب است ولی عراق با تمام قوا حمله میکند.»
حمله عراق در آن روز بدون نتیجه پایان یافت اما دشمن در صبح روز ۱۷ اسفندماه ۱۳۶۲ بار دیگر حمله خود را آغاز کرد این بار، حمله دشمن با استفاده از ابراز و تسلیحات، شدیدتر و وسیع تر بود. در مقابل، وضع خودی بسیار حاد و مهم ترین مسئله کمبود نیرو و مهمات بود. در حالی که به شدت به مهمات نیاز بود، سرهنگ موسوی قویدل یکی از فرماندهان ارتش اعلام کرد: «در کل، ۱۳۰ گلوله ۱۳۰ میلی متری در اختیار داریم.»
همچنین، آقای غلامعلی رشید از داخل جزیره پیام داد که اگر نیروهای حاج احمد، همت (لشکر حضرت رسول(ص) نرسند، احتمال سقوط خط این لشکر زیاد است. عراقیها نیز از جنگ روانی استفاده کرده و به نیروهای ایرانی اعلام کردند، اگر جزایر را خالی نکنند، آنجا را به موشک بسته و به شدت بمباران میکنند. در این روز، دفتر امام به طور مستمر در تماس با قرارگاه تحولات جنگ را پیگیری میکرد. روز ۱۸ اسفند ۱۳۶۲، عراق بار دیگر حمله خود را با شدت هر چه تمام تر آغاز کرد و سپاه و بسیج با آنچه در دست داشتند پایداری و استقامت کرده و مانع از پیشروی دشمن شدند، شرایط و مقدورات بسیار سخت و محدود بود. ضمن آن که دشمن از سلاحهای شیمیایی نیز استفاده کرد برادر غلامعلی رشید از جزیره به قرارگاه آمد و درباره منطقه گفت:
وضع خراب است، در محور تیپ سیدالشهداء دشمن رخنه کرده و هر شب دارد پیش میآید (عراق) دائماً نیرو میآورد و شدت عمل به خرج میدهد. نیروهای ما در خط خسته شدهاند. آتش دشمن به شدت زیاد است. جاده، آب، غذا و نیرو کم است. پلیت والوار برای ساختن سنگر، نیست و لودر و بلدوزر برای احداث خاکریز وجود ندارد. نیروها در خط، آر پی جی و کلاشینکف دارند و از ادوات استفاده میکنند. از شدت حملهی دشمن، بچهها دیگر قادر نیستند فکر کنند این جزیره طلسم شده و ما هر کاری میکنیم با مشکل مواجه میشویم.»
در این حال، آقای انصاری از بیت امام در تماس با قرارگاه وضعیت را جویا شد. شهید حجت الاسلام محلاتی، نماینده امام در سپاه به وی گفت: «به امام بگویید، شب جمعه است دعا بفرمایید.»
روز ۱۹ اسفندماه ۱۳۶۲، عراق باز هم حملات خود را از سر گرفت. اما این بار هم رزمندگان اسلام با گوشت و پوست و دادن خون خود، ماشین جنگی ارتش بعثی را متوقف کردند. شهادت فرماندهانی چون حاج همت، باغچیان، حمید باکری، اکبر زجاجی بهایی بود که برای حفظ جزایر پرداخته شد.
در این ۳ روز، اوج حماسه و استقامت و شهادت طلبی سپاهیان و بسیجیان به نمایش گذاشته شد جزیره سمبل پایداری و استقامت شده بود. آقای هاشمی رفسنجانی در این زمینه گفت: «این جزیره شده سمبل قدرت ما و ضعف عراق. مقاومت شما در دنیا خیلی معنا دارد و باید حفظ شود. جزیرهها مهم است، این عقیده من است نه سیاست.»
ایشان در مورد نتایج این عملیات افزود: «در صدام، شکست پیدا شده، مثلاً عربستان و ترکیه به ما پیشنهاد اسلحه کردند اینها نشانه تزلزل عراق است.»
بدین ترتیب، حمله ۲۷ ساعت عراق ناکام ماند و سرانجام، در پی فرمان امام، جزایر حفظ شدند.
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۲۳
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
پس از پایان عملیات خیبر که دیگر همه از آوردن جنازه عبدالمحمد ناامید شدند. محسن رضایی فرمانده کل سپاه به پاس خدمات عبدالمحمد پیامی را از طریق احمد غلامپور فرمانده قرارگاه کربلا برای خانواده اش ارسال کرد.
«بسم الله المنتصر
تقديم به برادر شهيد عبدالمحمد سالمی
سلام بر نصرت دهندگان ثابت قدم
برادران عزيز، امروز شما بهترين مفسران آياتي هستيد كه هر معتقدی را بشارت فتح و پيروزی می دهد. شما يكسال و اندی ايستادید.دم فرو بستيد، در اوج شور و هيجان جوانی و خيزش والفجرها، لاله پيروزی را در انزوا و سكوت در آبهای راکد هور كاشته و رويا نديد. امروز اگر برگذشته خويش كمی تامل كنيد، قطعا تبسم هايی را در وجودتان خواهيد يافت كه بهترين نشانه های فتح و نصری است كه در انتظار تمامی منتظرين شمشير بدوش است.
ديگر بار بر شهدای عظيم و بزرگتان كه صبر و جهادشان، شهادت را بر آنها ارزانی داشت درود و صلوات می فرستيم و پيمان ثابت خويش را محكم ساخته و حق طلبانه رسالت حسينی خويش را تا انهدام ظلمت و ظلم ادامه خواهيم داد.»
والسلام عليكم و علی اباعبدالله الحسين(ع)
محسن رضايی
فرمانده قرارگاه نجف اشرف
۶۳/۱/۵
در اولین سالگرد گرامیداشت یاد و خاطره عبدالمحمد سالمی و سیدناصر سیدنور مراسمی در سال ۱۳۶۳ در اهواز برگزار گردید که سخنران آن فرمانده قرارگاه نصرت علی هاشمی بود. او که با اصرار دوستان مجبور شد برای این دو عزیز سخنرانی کند چند دقیقهای در حضور تمام بچههای قرارگاه نصرت حرفهای زیبایی زد.
او ابتدا به همه برادران توصیه کرد یاد شهیدان در زندگی شان همیشه ثابت قدم باشد. سپس وارد بحث اصلی اش شد و گفت:
یکی از برادرانی كه با شهيد سالمی به بغداد، كربلا و نجف رفت و بعد در عمليات خيبر به شهادت رسيد سيد ناصر نور بود. اينها از ايران نفوذ كردند و وارد عراق شدند و شناسايی هایشان را كرده و حتی تا كنار كاخ صدام رفته و اطلاعات آوردند و عمليات را بارور كردند.
اين برادرها حدود يك سال و نيم كار كردند و هيچ كس نفهميد. برادران با ايمان و صابر يك سال ونيم صبر كردند. آنها مردانه در منطقه ای بنام هور عمل كرده، شناسايی كردند و زحمتهای زيادی كشيدند تا منطقه برای عمليات آماده شد.
اين برادرها برادرهايی بودند كه سی، چهل كيلومتر بايد درعمق دشمن و پشت دشمن می رفتند و دشمن را از پشت شناسايی می كردند و اخبار و اطلاعات لازم را برای جنگ می آوردند و بودند اشخاصی كه دو الی سه روز بعضی از اوقات يك هفته و برادرهايی مثل سالمی حتی ماهها طول می كشيد تا در قلب دشمن می رفتند و اخبار را از درون آنها جمع آوری می كردند و حماسهها و يك ايثار های اين چنينی و نيز چنين گذشتهايی نشان می دادند تا اين اخبار را برای جمهوری اسلامی ايران بياورند.
برادرهايی كه يك هفته ارتباطی با پشت نداشتند و يك هفته بدون امكانات ساده دنيايی سر می كردند و در بين اين برادرها برادر خوبمان شهيد سالمی وجود دارد. عزيزی كه تمام ماموريتهايش زبان زد همه نيروهای موجود آن تشكيلات بود. شايد نه من و نه هيچ كس ديگر توان بيان مطالب و ايثارهای اين برادرها را نداشته باشد.
شهيد سالمی يكی از برادرهايی بود كه در جريان خيبر سهم بسيار مهم و تاثيرگذاری داشت و از بنيان گذاران خيبر بود.
برادری كه شايد تا آن جايی كه من سراغ دارم يكی از اولين برادرهايی بود كه از طرف جمهوری اسلامی به زيارت كربلا رفت. پاسدار و سرباز امام زمان بود و در قلب دشمن و در اعماق بسيار زياد فرو می رفت و مهمترين اخبار و اطلاعات را می آورد.
اينها در سرما و گرمای العماره و بصره و بغداد و امثال آن كار و فعاليت می كردند. بدون هیچ سر و صدایی و بعد از يك ماه با توكل به خدا برمی گشتند و اطلاعات می آوردند.
نيروهايی كه می توانستند به خوبی ماموريتشان را انجام داده و هدفشان را در همان شب اول لحظه ای كه دستور صادر شد منهدم كنند.
همان نيروها به فرماندهی شهيد سالمی(عبدالمحمد) دورترين، سخت ترين و مشكل ترين نقطه عملياتی در اختيار اين برادرها بود. چون دورترين مسافتی كه بايد طی می كردند ۶۲ كيلومتر بوده و اينها از عجايب عمليات بود. در حالی كه ما اصلاً اميدی نداشتيم كه پل را سقوط كرده ببينيم. اين بود كه شهيد سالمی به تنهايی به جلو رفت تا بقيه بچهها روحيه بگيرند و وقتی كه بچهها می ديدند كه يك نفر به تنهايی جلو مي رود، همه روحيه گرفته و هجوم می آوردند به طرف جلو و به استقبال يك لشكر كه حدود چند صد برابر اين جمعيت بود رفتند و به اين صورت نيروهای دشمن يك دفعه درهم كوبيده يا فرار كردند.
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۲۴
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
ادامه سخنرامی سردار علی هاشمی در اولین سالگرد شهادت عبدالمحمد و سیدناصر سید نور
..خيلیها هم اسير شدند كه تعداد تقريبی اسيران حدود ۵۰۰ ـ ۴۰۰ نفر بود كه به عقب انتقال داده شدند و تعداد زيادی هم كشته و مجروح شدند و پاتكهای دشمن همينطور ادامه داشت.
همين نيروی كم هم مقاومت می كرد. البته بعدها و كم كم به اين نيرو نیز اضافه شد، ولی فرماندهی دفاع و فرماندهی پدافند و تداركات را خود سالمی به عهده گرفته و رشادتها و شجاعتهايی از خود نشان داد و با تلاش و كار و كوشش ايشان به تنهايی هدايت كننده عمليات بود.
بعد از اين كه دشمن متوجه شد با نيروهی پياده و زره پوشها نمی تواند كاری كند. هلی كوپترها را فرستاد. دوباره بچهها با اينكه هيچ سلاحی در دست نداشتند يعنی اسلحه ای كه بتواند با هلی كوپتر مقابله كند، در دست بچهها نبود، اصلاً كار اين بچهها اين نبود. ولی با همين اسلحه های كوچك در برابر هلی كوپترها ايستادند كه هلی كوپترها از بالا شليك می كردند و اين بچه ها، بندگان خدا در زمين مقاومت می كردند. عاقبت هلی كوپترها فرار كردند و دوباره نيروهای ديگر آمدند و وضعيت طوری شد تا اين كه برادر سالمی شهيد شد.
يك چنين مقاومت های مردانه و شجاعانه ای در جزيره صورت گرفت.
شكست دشمن در عمليات خيبر مسئله ساده ای نبود. اين كار به مدت يكسال و نيم در عمق دشمن انجام شد. همين عامل سبب شد كه صدام چند سرهنگ و سرگرد خود را اعدام كند.
اين اولين شكست دشمن در عمليات خيبر يعنی شكست اطلاعاتی و هم تبليغاتی بود. در ساعت اول عمليات، خطها طوری سقوط و شكسته شد كه حد نداشت و علتش همين بود كه عمليات حفاظت شده بود و حفظ آن هم ساده نبود.
در عمليات خيبر در عمق ۶۲ كيلومتری دشمن حركت ساده ای نبود بلكه حركتی بود كه بايد فدائيان و نيروهای شهادت طلب انجام می دادند كه در ميان آنها شهيد سالمی(عبدالمحمد)بود.
پس از اينكه پل شحيطات توسط نيروهای ما سقوط كرد. درگيری برای تثبيت آن به شدت ادامه داشت و وضعی پيش آمد كه برادرها از موفقيت عمليات در حال نااميد شدن بودند. چون دشمن می دانست دوری مسافت و نبود امكانات لجستيكی در جزيره برای نيروهای ما مشكل ساز است و تصرف پل از جانب ما می تواند نقش مهمی در جزيره ايفا كند، با كليه امكانات فشار خود را برای پس گيری پل شحيطات از دست نيروهای پيشتاز متمركز كرده بود.
عمليات خيبر يك عمليات بسيار نابرابر و نامتعادل بود. نيروهای جمهوری اسلامي ايران ابتدا نيروهايی را به عنوان نيروهای پيشتاز فرستاد و بعد نيروهای مانور كننده رفتند. نيروهای پيشتاز بايد نيروهای فدايی باشند. در ميان اين فدائيان به امام و اسلام شخصيتهای مثل سالمی(عبدالمحمد)پيدا می شود. ايشان وقتی می رفتند بايد مسافتی را كه به اندازه ۶۲ كيلومتر از نقطه مبدا تا مقصد است را طی می كردند. يعنی دو روز قبل از عمليات.
به محض شنيدن خبر سقوط پل شحيطات يك دفعه همه جبهه پر از نور شد و برادرها با دلگرمی شروع به تلاش برای وارد شدن به جزيره كردند. بقيه فرماندهان كه بيرون جزيره بودند يك دفعه به دلشان نشست كه می توانند به رزمشان ادامه بدهند، زيرا با سقوط پل، تمام نيروهای دشمن كه در جزيره بودند در محاصره قرار میگرفتند و با سقوط پل عملاً تمام جزيره سقوط كرد.
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂
🔻 #پل_شحیطاط/۱۲۵
ماموریتی برون مرزی
نوشته: ابوحسین
┄┅═✧❁﷽❁✧═┅┄
نيروهای فدايی كه اين عمليات را انجام دادند بايد برای بازسازی و استراحت به عقب برمی گشتند. عده ای برگشتند ولی يك عده اصرار كردند كه در جزيره بمانند و در ميان آنها شهيد سالمی بود.
آنها با اين كه ماموريتشان به پايان رسيده بود ولی در منطقه ماندند و با شجاعت هرچه تمام تر همراه با ۴۰ نفر جلوی هجوم و ضد حمله يك لشكر را سد كردند.
اين يقيناً قدرت خدا بود اما وسيله ای كه قرار است قدرت خدا را در جلوی لشكر دشمن به نمايش بگذارد، افرادی مثل شهيد سالمی بودند.
در عمليات خيبر حماسه هايی كه آفريده شد در هيچ جايی از جنگ خلق نشد.
بعد از يكسال و نيم سكوت در جبهه، عمليات بزرگی به نام خيبر با ويژگی های خاص خود آفريده شد.
در جامعه ما مجاهدينی همچون سالمیها و سيد نورها و امثال آن وجود دارند. مجاهدينی كه پنج بچه و خانواده و زندگی را كنار گذاشته و فقط برای رضای خدا ماهها در قلب و در بغل گوش ودر كنار اسلحه های سنگين آنها می نشست و اطلاعات كسب میكردند، مطالب جمع آوری می كردند و بعد به ايران باز می گشتند. بچه هايی بودند كه وقتی از ساير بچهها جدا شدند و به سوی عراق رفتند ديگر اميدی به بازگشت آنها نبود.
من، علی هاشمی، خادم بچهها این مصیبت عظیم را به خانوادههای محترمشان، همسران صبورشان، فرزندان عزیزشان و دوستان خوب شان تبریک و تسلیت عرض مینمایم.
دعا کنیم عاقبت کار ما هم شهادت در راه خدا باشد.
امروزه زندگی کردن بی یاد ونام شهیدان برای ما مصیبت بزرگی است.
خدا روح این دو شهید را با ارواح جدشان سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین(ع) محشور نماید.
┄┅┅┅❀💠❀┅┅┅┄
پایان
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
🍂 وصیت نامه شهید
سید عبدالمحمد سالمی نژاد
بسمه تعالی
🔅 باسلام و درود به امام امت خميني كبير
بدليل كمبود وقت و فرصت كم بدون مقدمه چيني قبل از هر چيز سخني به آنهايي كه هنوز اسلام و انقلاب را درك نكرده يا درك كرده ولي بهر دليلي چه با زبان و چه با عمل ناشايست با انقلاب به مبارزه برخاستهاند بگويم كه اگر تمام مستكبرين دنيا با هم متحد شوند نمي توانند اين نور الهي را خاموش كنندچون با خدا طرف هستند و جنگ با خدا پيروز ندارد. زيرا للحق دوله و للباطل جوله. يعني حق هميشه پايدار و باطل از بين رفتني است. پس بخود بياييد و اينقدر سنگ جلوي چرخ انقلاب نياندازيد و از انقلاب ادعاي طلبكاري نكنيد و نگوييد انقلاب برايمان چه كرده است. كه انقلابي مي گويد من براي انقلاب چه كرده ام. فرق بين زمين تا اسمان است.
🔅 اما از باب تذكر بنا به فرموده خداي سبحان كه مي فرمايد انما الذكر تنفع المومنين مطالبی را مطرح مینمایم.
سر صحبتم با امت امام است كه شما را به خون حسين(ع) قسمتان ميدهم كه امام و روحانيت پيرو خطش را تنها نگذاريد و امام خميني اين نعمت بزرگي را كه خداوند منان بما عطا كرده است خوب از آن استفاده كنيد وبايد از خداوند تشكر كنيم.
🔅 از شما برادرانم مي خواهم از اسلام و انقلاب دلسرد نشويد كه مي دانم نخواهيد شد. چون شما فرزندان خلف اين انقلاب هستيد.
به شما مي گويم اين برادريتان را خوب حفظ كنيد و خدا را هزار بار شكر كه هيچ يك از ما برادران بر خلاف جهت انقلاب حركت نكرديم و سفارش مي كنم كه هر طور شده براي محله تلاش كنيد. يك مسجد بسازيد. چونكه محله ما واقعاً به مسجد احتياج مبرم دارد تا اين جوانها در راه صحيح اسلام راهنمايي و تربيت شوند.
از همه كساني كه به آنها بدي كرده معذرت مي خواهم.
از ايشان مي خواهم مرا حلال كنند. اميدوارم هم بنده وهم ايشان را خداوند رحمان ببخشد.
🔅 همسر وفرزندان عزيزم! اميدوارم مرا ببخشيد. چون بخشيدن شما قلب مرا آرامش مي دهد. مرا حلال كنيد و برايم گريه نكنيد و راه مرا ادامه دهيد.
تربيت فرزندانم را بعهده همسرم و تمام برادرانم تكليف مي كنم. هيچ كس حق ندارد بگويد به من چه! همه در قبال تربيت فرزندانم مسئوليد.
فرزندانم را حتماً قرآن بياموزيد. بخصوص به حسن برادرم تکلیف کردهام. امیدوارم انجام دهد.
توصیه میکنم کسانی که با اسلام و انقلاب مخالف هستند اصلاً به خانه راه ندهند حتی برای تشییع جنازه ام نگذارید بیایند.
به دولت وبنیاد شهید فشار نیاورید. برادرم عبدالحسین از طرف من وکیل است و میتواند در امور منزل دخل و تصرف کند و برایم بدهید نماز و روزه بگیرند که خیلی بدهکارم.
مادرم! مادرم! و همسر و فرزندانم را احترام بگذارید. من از شما خیلی ممنون ومتشکرم و امیدوارم خداوند اجرتان بدهد. برایم همیشه فاتحه بخوانید.
پسرم عبدالله آقا! مادر و خواهران و برادرت را احترام بگذار.
🔅 تو برادرم عبدالحسین! که همیشه با هم بودیم و حالا از هم جدا شدیم امیدوارم ناراحت نشوی و از بابت معیشت زن و فرزندانم نگران نباش زیرا آن خدایی که کرم را در قعر دریا و در زیر سنگ رزق میدهد فرزندانم را رزق میرساند که خود فرموده است: نحن نرزقهم و ایاکم. من فرزندانم را به خدای یتیمان سپردهام.
برادرم! اگر جنازه ام پیدا شد سید علی فرزند سید فرج و برادرم حمید آنرا در قبر بگذارند و اگر جنازهام به دست شما نیفتاد غصه نخورید. انشاالله در آن دنیا همدیگر را خواهیم دید.
خلاصه حرف زیاد است و وقت من کم و شهدا هم حرفی برای گفتن باقی نگذاشتند. فقط توصیه میکنم بچهای که در شکم همسرم است اگر پسر بود نام یکی از امامان معصوم(ع) را برایش انتخاب کنید و اگر دختر بود یک نام زیبای اسلامی بر رویش بگذارید.
امام را دعا کنید و یاد خدا را فراموش نکنید.
🔅 در خاتمه از همه دوستان خوب و آشنایان حلالیت میطلبم و همه شما را به خداوند بزرگ میسپارم
والسلام و علیکم و رحمّه الله و برکاته.
عبدالمحمد سالمی
ساعت ۶ بعد از ظهر پنجشبه
۶۲/۱۲/۴
http://eitaa.com/joinchat/206569517C4a1b56b7e9
❌ توضیحات کامل درمورد #افغانستان:
🔺اول، نگران افغانستان هستیم و همدردی میکنیم.
🔺دوم؛ اما نمیتوانیم مثل سوریه یا عراق ورود نظامی ومستشاری کنیم. چرا؟ چون دولت افغانستان هیچ دعوتی از ما نکرده؛ چون ارتش افغانستان خود حاضر به مقاومت نیست؛ چون عموم مردم افغانستان خود حاضر به دفاع ازاین دولت نیستند!
پس وقتی نه دولتشان از ما خواسته، نه ارتش و مردمشان خود حاضر به مقاومت در برابر #طالبان هستند ما دنبال چه برویم؟
🔺سوم؛ گروههای اصیل شیعه افغانستان مثل #فاطمیون ترجیح دادند در دو قطبی طالبان و دولت آمریکاییِ #اشرف_غنی و عبدالله عبدالله سکوت اختیار کنند. طالبان هم میداند که جان و مال و ناموس شیعه افغانستان خط قرمز جمهوری اسلامی است و دست درازی نمیکند کما اینکه اخبار موثق این را تایید میکند؛ لذا هیچ نیازی به ورود ایران نیست.
🔺چهارم؛ منافع ملی و بین المللی ایران در ورود به جنگ داخلی افغانستان نه تنها تامین نمیشود بلکه ذبح میشود.
آمریکاییها و غربگراها سعی کردهاند به طُرق مختلف پای ایران یاحداقل #شیعیان_افغانستان را به این جنگ باز کنند اماهوشیاری جمهوری اسلامی بعلاوه هوشیاری شیعیان افغانستان جلوی این توطئه خطرناک را گرفت. نه دولت کرزای و اشرف غنی برای ما سودی داشت نه #طالبان خطری همچون #داعش!
🔺پنجم، ما هم نگران این روزهای افغانستانیم و امیدواریم همه طرفهای افغانی هرچه سریعتر به راهحل سیاسی دست پیدا کنند اما دخالت قدرتهای خارجی، کار را سختتر میکند و شعله جنگ را بیشتر و بیشتر. اگر ایران دخالت کند پاکستان و ترکیه و عربستان هم دخالت میکنند و اوضاع پیچیدهتر میشود.
🔺ششم، نباید اسیر فضای مجازی و پروپاگاندای برخی جریانات سیاسی شد که نه عرضه جنگیدن دارند و نه اهل ایثار وجان دادن و خون دادن هستند. مدعیان پوچ اندیشی که شعارشان نه غزه نه لبنان بود! حالا برای #هرات و #کابل دل میسوزانند! باور نکنید اینها عمری مردم مظلوم #فلسطین رامسخره کردند!
✍ داود مدرسی یان
🔵 علی اکبر (ع) در بیان امام زمان(عج)
🌕 امام زمان ارواحنافداه در زیارت ناحیه مقدسه، اینگونه حضرت علی اکبر علیه سلام رو برای ما معرفی می کند...
🔺 «السلام علیک یا أول قتيل من نسل ځير سليل من سلاله ابراهیم خلیل؛
حضرت در ادامه این درسنامه می فرماید:
🔺 أشهد انك أولى بالله وبرسوله
«و جعلنا الله من ملاقیک ومرافقيک
...وأبرء إلى الله من قاتلیک و اسئل الله مرافقتك في دار الخلود و أبرء إلى الله من أعدائک اولی الجحود و السلام علیک و رحمة الله و بركاته
🔸 امام زمان ارواحنافداه علی اکبر علیهالسلام را به امتیازاتی مخصوص، وصف نموده است:
🔹 ۱. سلام و صلوات بر علی اکبر علیهالسلام را بعد از سلام و صلوات برجد مظلوم خود، حضرت حسین بن على علیهالسلام قرار داده است و پس از آن شروع به زیارت سایر شهدا نموده است و ایشان را اولین شهید آل هاشم در صحرای کربلا معرفی کرده است.
🔹 ۲. علی اکبر علیهالسلام را از هر کس به خدا و رسولش نزدیکتر معرفی نموده است.
🔹 ٣. از خداوند درخواست می نماید که همواره توفیق زیارت حضرت علی اکبر علیهالسلام را داشته باشد.
🔹 ۴. از خداوند مسألت می نماید که در روز واپسین، همنشین علی اکبر علیهالسلام باشد.
🔹 ۵. شدت لعن و نفرین آن حضرت بر قاتلان علی اکبر علیهالسلام حاکی از شدت غضب آن حضرت نسبت به آن جفا پیشگان است.
📚 بحارالانوار، ج۹۸، ص۲۶۹