خستهام… از اینهمه آوارِ کلام و خنجرِ نگاه.
دیگر هیچ روزنهای برای نفس کشیدن نمانده و پیمانهی صبرم لبریز شده است.
این حجم از بیرحمی، فراتر از تاب و توانِ من است؛
دیگر تحملی ندارم…
کاش سکوتی سرد، پایانِ تمامِ این رنجها باشد،
تا شاید در آغوشِ آرامِ خاک، از سنگینیِ اینهمه درد، رها شوم.
#خودنویس
ای درد اگر تو نماینده خدایی که برای آزمایش من قدم به زمین گذاشته ای، تو را میپرستم، تو را در آغوش میکشم و هیچگاه شکوه نمیکنم،
بگذار بند بندم از هم بگسلد، هستیم در آتش درد بسوزد و خاکسترم به باد سپرده شود، باز هم صبر میکنم و خدای بزرگ را عاشقانه میپرستم.
شهید آوینی