آه از این درد که جز مرگِ منش درمان نیست ..

هیچ‌گاه بزرگسالی را چنین وحشتناک نمی‌دانستم... برای اندکی شادی به اندازه‌ی دریاها گریستن،برای ذره‌ایی امید،زندگی را زیر و رو کردن و برای عشق از تمامِ خود گذشتن . اینکه حالِ خوبت گره بخورد به خوشحالی‌های دسته جمعی اما تنهایی، بدجور از گلوی زندگی‌ات پایین برود... ترس از آینده‌ایی که نیامده و فرار از اکنونی که درست نمی‌شود و گذشته‌ایی که دنبال‌مان افتاده تا پیرمان کند .

همواره دو احساس متناقض را در قلبم حس می‌کنم ؛ وحشت از زندگی و اشتیاق به زندگی .

من شیفته‌ی خوشی‌های ساده‌ام آنها آخرین پناه جان‌های محزون‌اند .

‌شبیه کسایی که بهت آسیب زدن نشو ، شبیه کسایی شو که بهت کمک کردن بهتر بشی ..

دیر کردی .. ببین ؛ از زندگی جا ماندم .

برای اصیل بودن کافی‌ست که دروغ نگویی ، آغاز اصالت خوب همین است ؛ نخواهی چیزی باشی که نیستی .

خوشا چشمی که خواند حرف دل را ..

ای لحظات خوش که هنوز از راه نرسیده‌اید ، آیا نمی‌شود راه کوتاه‌تری در پیش بگیرید؟ قبل از این‌که دل‌هایمان فرتوت شوند ..

می رود عمر ، چه در بندِ جهانید شما؟

‌‌__

- عیدکم مبارك🤍.