شربت سینوزیت یک محصول گیاهی است، که برای درمان سینوزیت و پاکسازی سینوس ها از عفونت بسیار کاربردی است. @teb_mokhtarian

شب بخیر.

کرم ترک پا لیروسانا التیام بخش و ترمیم کننده ترکهای پوستی.🦶🤚 https://eitaa.com/atari2 @teb_mokhtarian

کپسول مفاصل درمان درد مفاصل درمان سیاتیک ،آرتروز آرتروئیدروماتوئید @teb_mokhtarian https://eitaa.com/atari2 کپسول مفاصل حاوی سورنجان،بابونه،زنجبیل،بذرکتان و....

🟣 فواید چای پونه ... طبیعت: بوستانی: گرم(5+)،خشک(5+) کوهی: گرم(7+)،خشک(7+) خواص: آنتی بیوتیک قوی، بادشکن، رقیق کننده خون، ادرار آور، خلط آور، صفرا بُر، انرژی زا، بسیار مفید برای درد سینه و آزاد کردن اخلاط، تقویت معده، قلب، جهاز هاضمه، ضد شب ادراری، سرفه، حساسیت، نفخ، نقرس، سکسکه، آشفتگی، دل به هم خوردگی، خستگی؛ مفید جهت به تاخیر انداختن عادات ماهیانه. طرز تهیه: یک قاشق غذاخوری + دو لیوان آب جوش با شعله غیر مستقیم دم بکشد. https://eitaa.com/atari2

🌐 *اسپری فلفل، موشک و جواد یساری!* *ما از جنگ نمی‌میریم، از فکرش می‌پوسیم!* ✍️ احسان محمدی هفته‌ی پیش، بعضی‌ها در اینستاگرام آموزش می‌دادند «از کجا می‌شود اسپری فلفل خرید؟»؛ برای دفاع شخصی، برای مقاومت در برابر متجاوز، برای بقا. این هفته اما داریم یاد می‌گیریم «چه‌طور از موشک بالستیک جان سالم به در ببریم!» جهان همیشه روی هوا بوده، اما در خاورمیانه انگار کف یک هواپیمای بدون خلبان زندگی می‌کنیم! یاد دوران کرونا می‌افتم؛ وقتی همه «کارشناس نانوایی خانگی» شدیم، بعد متخصص «عنبر نسا»، بعد هم پزشک معتمد اینستاگرامی برای کشتن ویروس با «اسپندِ دونه‌دونه، خدا چه مهربونه!» حالا در هر گوشه‌ی فضای مجازی، نسخه‌‌ی «چه باید کرد؟» می‌‌پیچند. از این اتفاق خوشحالم. یعنی ما هنوز نگران هم هستیم. هنوز برای زنده‌ماندنِ هم، دل می‌سوزانیم. اما من نه اسپری تجویز می‌کنم، نه پناهگاه ضد موشک. فقط یک نسخه دارم: انرژی، وقت و توان روانی‌ات را ذخیره کن. چه‌طور؟ واقعیت این است: هیچ‌کس نمی‌داند چه می‌شود. نه آن تحلیلگر خوش‌پوش تلویزیونی، نه اکانت توییتری با هزاران فالوئر، نه حتی راننده‌ی تاکسی باتجربه‌ی محل. ضمن گوش دادن به توصیه‌های امنیتی در شرایط جنگی و پرهیز از انتشار شایعات ترس‌آور یادمان نرود تصور این‌که یکی از دو کشور بتواند دیگری را به خاکستر کامل تبدیل کند، افسانه است. ما وارد جنگ با هیولا شده‌ایم، امیدواریم کوتاه‌مدت باشد. ولی شاید نباشد. در چنین جنگ‌هایی دیگر «خط مقدم» وجود ندارد؛ همه‌جا خط مقدم است: بالکن خانه‌ات، پله‌برقی مترو، صفحه‌ی گوشی. پس میان همه‌ی نسخه‌هایی که برای دیگران می‌پیچیم(آب‌هویج بخور، فحش بده سبک شی، بچه را بغل کن، اخبار را کمتر دنبال کن)، من یک نسخه برای خودم دارم که مدت‌هاست می‌خواهم درباره‌اش بنویسم: ما نیاز داریم به حواس‌پرتی. حواس‌پرتی هدفمند! در شبکه‌های اجتماعی می‌بینم که این روزها خیلی‌ها از اضطراب، درد عضلانی، کاهش تمرکز، زود عصبانی شدن و ناتوانی در تصمیم‌گیری می‎‌گویند. این‌ها همه علائم خستگی شناختی (Cognitive Fatigue) است. مثل ماشینی که وسط تابستان، از تهران راه افتاده به سمت بندرعباس و فقط پا را گذاشته‌ای روی گاز! نه توقفی، نه بنزین زدنی، نه خنک کردن موتوری و... معلوم است یک جا دود از کاپوت بلند می‌شود! ما نیاز داریم به حواس‌پرتی. نه از جنس بی‌خیالی یا بی‌مسئولیتی؛ بلکه از جنس نجات روان. وقتی توی گوشی موبایل می‌بینی دنیا شعله‌ور است، موشک‌ها فرود می‌آیند، ساختمان‌ها فرو می‌ریزند و کاری از دستت برنمی‌آید. آن وقت چه باید کرد؟ زندگی در این قرن، چه جنگ باشد، چه نه، یعنی باید بلد باشی مغزت را گاهی پرت کنی. از فکر کردن مداوم به همه‌چیز. از تحلیل لحظه‌به‌لحظه‌ی آینده. از تصور فاجعه‌هایی که شاید هیچ‌وقت اتفاق نیفتند. مغز ما نیاز دارد نفس بکشد. گاهی باید مغز را فریب بدهی؛ بفرستی‌اش دنبال چیزی بی‌ربط. یک سریال لوس، یک جوک بی‌مزه، یک بازی کودکانه، یا حتی تماشای لباس‌های رنگی در ویترین. حتی چند دقیقه. نه چون این‌ها مهم‌اند، بلکه چون بی‌اهمیت بودن‌شان کمک می‌کند دوباره به زندگی برگردی. شاید به فرهیختگی‌مان بربخورد، اما مغز نیاز دارد گاهی مبتذل شود. دقت کن، گاهی. ما قرار نیست ۲۴ ساعته فیلسوف باشیم، قرار نیست متخصص جنگ و تحلیلگر انواع موشک سنگرشکن باشیم یا درباره‌ی آینده‌ی خاورمیانه تحلیلی داشته باشیم که شب به شبکه‌ی خبر یا BBC ارائه کنیم! این فقط یک توصیه‌ی شاعرانه نیست؛ بلکه بر پایه‌‌ی نظریه‌‌ی بازسازی توجه یا Attention Restoration Theory است. این نظریه می‌گوید اگر ذهن انسان مدام درگیر باشد، دچار فرسودگی می‌شود و برای تجدید قوا نیاز به فضاهایی بدون هدف، بدون فشار و بدون تصمیم‌گیری دارد. ذهن باید گاهی ول بگردد تا دوباره بتواند فکر کند، تصمیم بگیرد یا حتی نگران شود. پس اگر وسط این‌ همه بحران، داری به گربه‌های اینستاگرامی می‌خندی، یا پنج دقیقه با برنامه‌ای بی‌ربط حواست را پرت کرده‌ای از گرداب خبرها، یا به جای باخ و بتهوون، جواد یساری گوش می‌دهی، یا گفته‌ای «برو کنار کریستوفر نولان، الآن می‌خوام پژمان جمشیدی ببینم»؛ نیازی به شماتت یا احساس گناه نیست. نه‌تنها کار اشتباهی نکرده‌ای، بلکه از روانت مراقبت می‌کنی. در جغرافیایی که هیچ‌چیزش معلوم نیست و هر روز ممکن است خبر بدتری برسد، مهم است که انرژی روانیمان را یک‌جا خرج نکنیم. ما باید حتی وسط صدای دلهره‌آور موشک‌ها طاقت بیاوریم. چون این سرزمین، اگر مانده، محصول مقاومت و دوام آن‌هایی‌ست که تسلیم نشدند. نه مقابل دشمن، نه مقابل فشارهای روان‌فرسا. گذر می‌کنیم از این روزها، گیرم زخمی و دل‌شکسته. اما مثل اجدادمان که گذر کردند و ایران را از وسط هزار نبرد نجات دادند، ما هم گذر می‌کنیم.

متن طولانیه ولی برای حال بداین روزها خوبه .لطفا وقت بزارید وبخونید.❤️❤️