درمورد این یکی داستان گروهی که ایده اش پیش کشیده شد، میتونیم ایده دولت رو بذاریم کنار، به جاش یچیزی تو مایه های آدم فضایی یا نوع خاصی از ادما که قدرتای خاصی دارن و آموزش های خاصی دیدن رو بیاریم توی داستان.

مثلا اون آدمای خاص کاری کنن که همه به طور ناگهانی بیناییشونو به مدت دو سال از دست بدن و بعد همه بینایی رو به دست بیارن اما به خاطر نوشته های دیوار همچنان تظاهر به کوری کنن.

بعدش شخصیت اصلی بگه که کور نیست یا سعی کنه به بقیه بفهمونه

مثلا با نوشتن یسری چیزا روی همون دیوارا

تا بفهمه بقیه هم میبینن یا فقط خودشه

ایده‌ی نیمه ارشد:

📪 پیام جدید بچه‌ها ولی این ایده یکم زیادی ایراد داره (من خودم چون به شخصه قضیه دولت و سیاسی بودنش رو دوست داشتم بر همون محور پیش میرم) چرا دولت باید این کارو بکنه اصلا؟ جوابش باید ساده ولی منطقی باشه، نه یه چیزی در حد "چون رهبرشون عقده داشت". دقت کنین هرکی چشماش باز باشه میمیره، هرکی بدونه ساکت میشه. این یعنی چی؟ یعنی کنترل. دولت شهروند باهوش نمیخواد، شهروند مطیع میخواد. حتما باید بگیم مردم چرا و چیجوری قبول کردن این حرفو. باید یه وابستگی زیادی بین مردم و دولت باشه. مثلا دولت مردمو از جنگ یا قحطی نجات داده باشه. بعد از اینکه وابستگی به وجود اومد، مردم به مدرک نیاز دارن برای باور این حرفا. در نتیجه دولت توی یه منطقه کنترل شده‌ای، یه همچین ویروسی رو پخش میکنه. توی پیام بعدی بقیشو میگم #دایگو

📪 پیام جدید یکم از اون ویروس هم پخش میکنه توی چندتا از کشورای همسایه تا باور پذیر تر بشه. اون کشورا ممکنه بعد از چند سال ویروس رو ریشه کن کنن ول این کشور نه #دایگو

📪 پیام جدید اما سوال بعدی که پیش میاد اینه، آیا اصلا دنیایی با جامعه کور قابل دیدن هست؟ آره. بینایی حسیه که به مردم کمک میکنه تا الگوها رو تشخیص بدن، در نتیجه از بین بردنش یعنی جامعه احمق. همه چی توی اون کشور باید لمس محور یا بو محور باشه. همه خونه‌ها باید شبیه هم ساخته بشن تا کسی توی خونه بقیه گم نشه. برای جدا کردن اتاقا از هم باید جنس کف هر اتاق با یه اتاق دیگه فرق کنه. آموزش باید بر اساس خط بریل باشه. خیابون‌ها، دیوارها، اشیا، همه چی باید همین طوری باشه. استفاده از اتوموبیل ممنوعه(برای عامه مردم)، مگر اتوموبیل‌های هوشمند که خودشون راه رو بلدن. همه اینا یعنی دولت داره تظاهر میکنه که به رفاه مردم اهمیت میده #دایگو

📪 پیام جدید اما سوال بعدی اینه، صدای بقیه جهان در نمیاد؟ برای یه همچین سوالی ما نیاز به یه دولت شبیه کره شمالی داریم، یه کشور کاملا ایزوله. اینترنت وجود نداره، چون به مردم آگاهی میده. البته فرقی هم برای مردم نداره چون وقتی این "بیماری" اومد اصلا اینترنتی وجود نداشت. خبرنگارهای خارجی و اخبار خارجی به هیچ وجه پاشون به داخل کشور نباید باز بشه، مگر بعد از رد شدن از فیلتر دولت. بقیه کشورها هم چندان از مردم این کشور بدشون نمیاد، چون دولت یه نیروی کار مطیع و حرف گوش کن تربیت کرده و بقیه کشورها اگه بخوان میتونن از این نیروی کار استفاده کنن. چندتا چیز دیگه هم میخواستم بگم ولی یادم رفت #دایگو

بهتره بهش بگیم ابهام، نه ایراد*

تصور من از این ایده تو زمانی بود که اینا هنوز اون‌قدر با شرایط کنار نیومدن. یه جوری که انگار فعلا صرفا می‌خوان دووم بیارن. و از این اقداماتی می‌گی برای سازگار شدن با شرایط انجام دادن، فقط اوناییش رو که بدون اون نمی‌تونستن زندگی کنن و خودشون می‌تونستن با وسایل دم دستی جور کنن، انجام دادن.