الان هم دارم How to survive your murder رو می‌خونم و این یکی رسما دیوونه کننده‌ست. یعنی هیچ کلمه‌ای برای توصیفش ندارم واقعا. کلا از کتاب‌هایی که قوانین کتابا و فیلما رو می‌شکنن یه‌جورایی، و مستقیم زل می‌زنن تو چشم مخاطب و باهاش صحبت می‌کنن خوشم میاد. مثل این. کرکتر اصلیش این‌جوریه که واقعا خودشم فکر نمی‌کنه که کرکتر اصلی باشه. عادی‌ترین آدم ممکن رو برداشتن و کردن کرکتر اصلی، و خودشم داره اینو می‌گه. و دلیل دیگه‌ای که خیلی دوستش دارم اینه که کرکتر اصلی خودش یه طرفدار پروپاقرص ژانر ترسناکه، و من هنوز ۳۰ صفحه نخونده کلی فیلم جدید به واچ لیستم اضافه شده.😭

یکی از سکانس‌های موردعلاقه‌م از این این‌جوری بود که اسپویل.

-

-

-

کاش انقدر از نوشتن نمی‌ترسیدم.

https://eitaa.com/atticlibrary/3909 کاش میتونستم هر ایده ای که به ذهنم میاد رو کامل و تا آخر بنویسم. نه اینکه نصفه ولش کنم... _ز_ع

https://eitaa.com/atticlibrary/3909 کاش جرئت نشون دادن نوشته هام به بقیه رو داشتم. -Ava

یکی از مهم‌ترین دلایلی که خیلی از ایده‌های تو سرم نانوشته می‌مونن اینه که نمی‌دونم با چه جمله‌ای شروع کنم.

صفحه‌ی ۱۴۱ htsumام و فکر می‌کنم که قاتل و انگیزه‌ش رو پیدا کردم. امیدوارم حدسم درست نبوده باشه و مجبور نباشم ۱۱۷ صفحه‌ی آینده رو منتظر بشینم تا کرکترا بفهمن چی به چیه. ولی اگه درست گفته باشم، احتمالا شرلوک هلمزی چیزی‌ام. می‌تونید برام دست بزنید.

pov:

کلا مترو می‌بینم یاد شرلوک و aib و bsd می‌افتم.