این روزها کمتر ماچ و بغل میشم و بیشتر تو خودم مچاله‌.

ء.

من به تو می‌گفتم خوبم و لبخند نثارت می‌کردم اما، فقط من و تنم می‌دونستیم که استخوان ترقوه‌ام شکسته.

خروار خروار ظرف نشسته و درس نخونده مونده رو دستم، غم نیز هم.

چرا نگفتی غم داری؟ من واست بغل داشتم مرد.

گفتم سردمه و تو دست‌هات و واسم امانت گذاشتی.

زندگیم بوی سوختگی گرفته، تار و پود رشته‌هام خاکستر شده و خودم دارم میسوزم، ولی تا دنیا راسخه یادم نمیره جناب داستایفسکی چه کس‌هایی بخاطر بوی خاکستر سرزنشم کردن.

اولین و آخرین خریدار ادات پدرت بود که جورِ زندگی رو به جای تو به دوش کشید.

«هیچ‌ها خونه‌ی خود آدم نمیشه» چکیده‌اش ایرانه.

تاریخ میخونم و گریه میکنم، تاریخ میخونم و آه پر سوز و گدازم و از سینه آزاد میکنم، تاریخ میخونم و تا دنیا دنیاست یادم میمونه هرکی از راه رسید به ایران و ایرانی چنگ انداخت و یک ویرونی رو ایرون جا گذاشت، تاریخ میخونم و هر کجاش و شخم میزنم، میبینم هر قبیله و قوم و قومیت در حق ایران ظلم و اجحافی که نباید و کرده و کسی جز ایرانی الاصل واسه این خاک تا به الان که شما میخونی و من مینویسم، دل نسوزونده.

بذار بهت بگم فدای سرم و سرت اگه اون‌قدر خسته‌ای که حتی جون نداری غمگین باشی.