مادرم هیچ‌وقت به من نگفت دوستم دارد، وقت نداشت. دستش همیشه بند بود، بندِ بستن بند کفش‌های خواهرم که گره زدن بلد نبود. دستش بند دکمه‌ی روپوش من بود، بند مشق‌های برادرم. من اما دوست داشتنش را در زنگ های تفریح در سیب قرمزی که ته کیفم گذاشته بود گاز می‌زدم.

خاک این خطه طلا بود، خرابش کردند اندکی آب و هوا بود، خرابش کردند هدف مِی‌کده و کعبه و بت‌خانه یکی‌ست هرکجا راه خدا بود، خرابش کردند.

رخت میشم واسه دست‌های تو که همیشه بنده.

اگه لاله‌ی سرخ دیدی به یاد خون دل‌هایی که خوردم، واسه من بیار.

امون بده زنده بمونیم، وقت واسه زندگی زیاده.

کاش آسمون بودم، هروقت غمگین بودی به من نگاه میکردی.

کاش خاک بودم حتی اگه دفن شدی، تو رو تو آغوش میگرفتم.

قسمت جالب ماجرا این بود، که من همیشه بودم. حتی وقتی داشتی گورم و با حسادت میکندی، خودم بیلچه دستت دادم.

من خودم به همه میگفتم غصه نخور دیوونه ، کی دیده شب بمونه؟ ولی خودم یه بار دیدم شب شد شب موند هنوزم شبه.

تو خونه‌ی تنهایی‌هات جون بده و بمیر، ولی به آدمیزاد نزدیک نشو که عجیب درنده است، عجیب.

ورقه‌های کتاب و تا میکنم و یك یادگاری میونـش جا می‌ذارم واسه روزهایی که خورشید طلوع نمیکنه.

تموم روزهایی که به یک مو وصل بودم، از همون یک تیکه مو خودم و بالا کشیدم، دوباره لبخند زدم و جوری وانمود کردم که گویی درخت‌های بیدمجنون هم شکوفه میدن.