چه سود از این سکوت و آه از این صبوری.

تو خونه‌ی تنهایی‌هات جون بده و بمیر، ولی به آدمیزاد نزدیک نشو که عجیب درنده است، عجیب.

گفت: «پس زمان همه چیز را درست می‌کند.» گفتم: زمان چیزی را درست نمی‌کند، تو بزرگ می‌شوی و مسائلِ جدید را ناخودآگاه جایگزینِ مسائلِ قدیمی می‌کنی.طوری که ناگهان همه‌ی آن درد‌های پیشین برایت بی‌مفهوم و کوچک می‌شوند. با خودت می‌گویی چقدر غصه‌ی چیزهای الکی را خوردم. چقدر همه چیز را برای خودم سخت کردم، در حالی که اینطور نیست، هرچیزی در هر زمانی، اگر قلبت‌ را بخراشد واقعی‌ست و میتواند روحت را آزرده و خودت را رنجیده کند.

این روزها صریحتاً «تسکین نیابد جان من، صد بار اگر بینم تو را.» هستم با قدری الی.

انرژی زنانه تنها خلاصه میشه به شبی که با گریه به سحر رسوندی و بامدادش قبیل یک جنگجو به روند عادیِ زندگی ادامه دادی و صورت غم‌زده‌ و چشم‌های بی‌فروغ و ورم کرده‌ات و پشت نقاب کرم‌پودر و سایه چشم پنهون کردی.

از دیشبی که غم سراغمون نیومد ـ

تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه.

هنوز هم گفت‌وگوها هر چند کوتاه، نجات‌دهنده‌اند.

آدم به کاش دچار میشه وقتی که حسرتِ گذشته مثل موجودی نچسب و ملال‌آور تو وجودت ریشه می‌دوونه و ازت سلب آسایش می‌کنه، به کاش دچار میشه وقتی که از قصه‌ی کودکی و نوجوونیش گذر میکنه تازه به یاد میاره که بچگی نکرده و سال‌ها پیِ خوشبختی دویده بدون اینکه بدونه خوشبختی همون خانه‌ی کاهگلی و نمناک تو کوچه پس کوچه‌های شهر، همون عطر و بویِ غذای مامان، اون بستنی‌های عروسکی، کتاب‌های ورق خورده، برگه‌های مچاله شده، گلدون‌های شمعدونی، درخت بید گوشه‌ی حیاط، نگاه پرمهر خورشید، ابرهای سیار و شکوفه‌های گیلاسی بود که هر دم با بی‌اعتنایی از کنارشون عبور میکرد و کنار زندگی خرامان خرامان راه می‌رفت.

بله آقایِ ابتهاج منم خاموشم، اما دارم به آواز غم خود می‌دهم گوش.

آقای شجریان، آقای شجریان لطفاً انقدر با صداتون، غمِ ما رو تشدید نکنید.