آقای شجریان، آقای شجریان لطفاً انقدر با صداتون، غمِ ما رو تشدید نکنید.

حقیقاً آدمیزاد وقتی بدونه یک نفر دوستـش داره نه تنها جسور میشه، بلکه خوشگل و نانازتر هم میشه.

افسردگیِ حقیقی صرفاً اونی نیست به خاطرش موهاتون و رنگ آبی میکنید، آهنگ‌های غمگین گوش میدین و خودتون و از خوشی‌ها محروم می‌کنید، مضمونِ اصلی افسردگی اونجاست که هم‌زمان دلت میخواد مثل یک جنگجو بجنگی و پا پس نکشی، هم خودت و مثل یک فرد مغلوب از پنجره‌ی اتاقت پرت کنی پایین و به زندگیِ مطلوبت پایان بدی.

به یاد طفولیت صدایِ بابام و پخش میکنم و از زندگی فارق میشم، با ظرف‌های خونه آب‌بازی میکنم، گلدون‌ها رو سر و سامون میدم و حیاط و با آب‌پاشی صفا. موهام و شونه میکنم و آهنگ« اگه یك روز بری سفرِ آقای اصلانی» رو به پلی‌لیستم اضافه میکنم، و تمام مدت یکی زیر گوشم پچ میزنه: زندگی همینه الی، خیلی جدی نگیر.

ورقه‌های کتاب و تا میکنم و یك یادگاری میونـش جا می‌ذارم واسه روزهایی که خورشید طلوع نمیکنه.

نمیتونم، نمیتونم، نمیتونم بنویسم. دقیقاً به جایی رسیدم که واژه‌ها نمیتونند وصف کنند تو چه حال و روزی به سر میبرم. وقتی این شرایط اسفناک تموم شد براتون تعریف میکنم این روزها چه طور گذشت، تا گذشت.

آدم‌ها غمگینم میکنند، خیلی غمگین.

زندگی ناامیدم میکنه، خیلی ناامید.

یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد، یک عده دویدند و به مقصد نرسیدند.

چیزی نیست که آهنگ پلی می‌کنم و شجریان تو گوشم میخونه «آهای غمی که مثل یک بختک روی سینه‌ی من شده‌ای آوار، از گلوی من دستات و برادر، دستات و بردار.» اجازه میدم اشک راهیِ صورتِ غم‌دیده‌ام بشه، خراشه‌های روحم خود به خود خوب میشه و جسم بی‌جونم تسلی پیدا می‌کنه و به عرش میره.

تک بیتیِ «مرده آن نیست که در قبر بخواباننداش، مرده ماییم که با این همه غم جان داریم.» گویا تموم غم و غصه‌هام و تو خودش جا داده.

اما عزیزِ من فکر می‌کنم تا ابد دلتنگت خواهم ماند و این مرا می‌ترسناند و ته دلم را برایِ دوست داشتنت خالی از مهر می‌کند.