تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه.

هنوز هم گفت‌وگوها هر چند کوتاه، نجات‌دهنده‌اند.

آدم به کاش دچار میشه وقتی که حسرتِ گذشته مثل موجودی نچسب و ملال‌آور تو وجودت ریشه می‌دوونه و ازت سلب آسایش می‌کنه، به کاش دچار میشه وقتی که از قصه‌ی کودکی و نوجوونیش گذر میکنه تازه به یاد میاره که بچگی نکرده و سال‌ها پیِ خوشبختی دویده بدون اینکه بدونه خوشبختی همون خانه‌ی کاهگلی و نمناک تو کوچه پس کوچه‌های شهر، همون عطر و بویِ غذای مامان، اون بستنی‌های عروسکی، کتاب‌های ورق خورده، برگه‌های مچاله شده، گلدون‌های شمعدونی، درخت بید گوشه‌ی حیاط، نگاه پرمهر خورشید، ابرهای سیار و شکوفه‌های گیلاسی بود که هر دم با بی‌اعتنایی از کنارشون عبور میکرد و کنار زندگی خرامان خرامان راه می‌رفت.

بله آقایِ ابتهاج منم خاموشم، اما دارم به آواز غم خود می‌دهم گوش.

آقای شجریان، آقای شجریان لطفاً انقدر با صداتون، غمِ ما رو تشدید نکنید.

حقیقاً آدمیزاد وقتی بدونه یک نفر دوستـش داره نه تنها جسور میشه، بلکه خوشگل و نانازتر هم میشه.

افسردگیِ حقیقی صرفاً اونی نیست به خاطرش موهاتون و رنگ آبی میکنید، آهنگ‌های غمگین گوش میدین و خودتون و از خوشی‌ها محروم می‌کنید، مضمونِ اصلی افسردگی اونجاست که هم‌زمان دلت میخواد مثل یک جنگجو بجنگی و پا پس نکشی، هم خودت و مثل یک فرد مغلوب از پنجره‌ی اتاقت پرت کنی پایین و به زندگیِ مطلوبت پایان بدی.

به یاد طفولیت صدایِ بابام و پخش میکنم و از زندگی فارق میشم، با ظرف‌های خونه آب‌بازی میکنم، گلدون‌ها رو سر و سامون میدم و حیاط و با آب‌پاشی صفا. موهام و شونه میکنم و آهنگ« اگه یك روز بری سفرِ آقای اصلانی» رو به پلی‌لیستم اضافه میکنم، و تمام مدت یکی زیر گوشم پچ میزنه: زندگی همینه الی، خیلی جدی نگیر.

ورقه‌های کتاب و تا میکنم و یك یادگاری میونـش جا می‌ذارم واسه روزهایی که خورشید طلوع نمیکنه.

نمیتونم، نمیتونم، نمیتونم بنویسم. دقیقاً به جایی رسیدم که واژه‌ها نمیتونند وصف کنند تو چه حال و روزی به سر میبرم. وقتی این شرایط اسفناک تموم شد براتون تعریف میکنم این روزها چه طور گذشت، تا گذشت.

آدم‌ها غمگینم میکنند، خیلی غمگین.

زندگی ناامیدم میکنه، خیلی ناامید.