ولی در آخر نه دنیا دارِ مکافات بود جنابِ شاملو، نه کارما زبر و زرنگ، نه کائنات هوشیار. آدم‌های بد داستان، بدی کردن و کسی یقه‌اشون و نگرفت، اتفاقات بد افتادن و آغوشی برای بغل گرفتن غم‌هامون پیدا نشد، نه کسی ترس به دل‌ش راه داد و نه کسی خف کرد، نه خدا خوب گوش کرد و نه یادش موند که جگرمون پاره شد.

بشنوید و کیلو کیلو اشک بریزید.

تموم روز می‌جنگی و با اتفاقاتِ بد دست و پنجه نرم میکنی، آخرش هم مثل یک لشکر شکست خورده میری توی رخت‌خواب غلت میزنی. عجیبه نه؟ ماریا.

به همچنین جودیِ عزیز، منم اگه تمام عمر جوراب ابریشمی بپوشم، فکر نکنم اثر جای زخمی که روی قلبم است، محو شود.

قدَر؟ می‌گذره و من و با خودش می‌بره.

وای بچه‌ها دمپختک با ترشیِ مامان‌پز، خیلی خوشمره است، رنگ و رو داره، بوسیدنیه، بوی زندگی میده، اصالت داره، سهش زنِ ایرونی داره، چاشنیِ محبت داره، عشق داره و میتونه تو رو به زندگی برگردونه.

ولی شادی از خونه‌مونه کوچ کرده، زیر فرش، روی طاقچه، زیر تخت، کنارِ پنجره، لا به لای کتاب‌ها، میون لب‌های خندونِ بابا، توی آسمون، روی درخت، میون گلدون‌ها، میون موهای پریشونِ مامان، بین دستای پینه بسته‌ی بابا و بالای اتاقک شیروونی، همه جا رو نگاه کردم، اما شادی اونجا هم نبود، دختره‌ی گستاخ غیب‌ش زده، از خونه فرار کرده و عین خیال‌ش هم نیست که دقیقاً اینجا، این آدم‌های غم‌زده به وجودش محتاج‌‌اند.

هر چقدر از تاریکی او برایم بگویی .. تاریکی او از نور آفتاب هم برای من روشن تر است.

ژانرِ آن‌نرمال: من نه به تابستون علاقه‌ی وافری دارم و نه پاییز و زمستون موردِ تاییدم هستن، من یک بهارفن هستم، یک بهارفن واقعی، بهار و دوست دارم چون اردی‌بهشت داره، زندگی تو بهار جون میگیره، تازه میشه و شکوفه‌های گیلاس بهمون لبخند ژکوند میزنند، ماکارونی رو دوست دارم اما با قورمه سبزی خصومت شخصی دارم، از قهوه تنفر دارم و چای رو هم به عنوان نجات‌دهنده، قبول ندارم. شیفته‌ی نوشیدنی‌های سردم ولی نوشابه و لیموناد توی لیستِ خوشحالی‌هام جایی ندارن، دوست دارم تا ابد با آب هویج خودم و خفه کنم، به شکلات و شیرکاکائو آلرژی دارم و باعثِ حسِ تنفرم میشن، از شیر خالی هم خوشم نمیاد و شیر موز اولویت اولمه. سالاد شیرازی و به سزار ترجیح میدم و عاشق غذای ایرونی‌ام و هم‌زمان پیتزا رو جنون‌وار دوست دارم. / برداشتِ دوم از نلین.

غمگینم کرد، خیلی غمگین.

چه سود از این سکوت و آه از این صبوری.

تو خونه‌ی تنهایی‌هات جون بده و بمیر، ولی به آدمیزاد نزدیک نشو که عجیب درنده است، عجیب.