عشقِ من کور نیست؛ چشمانش را داوطلبانه به تاریکیِ مطلق سپرده است در سایه‌ها می‌خزد، زمزمه‌هایی برمی‌انگیزد که گوشِ عقل تابِ شنیدنش را ندارد، و جهانی را وعده می‌دهد که در ژرفای هولناک‌ترین کابوس‌ها شکل گرفته است این شهدی مسموم است، و من مشتاقانه، قطره‌قطره آن را می‌نوشم؛ به امید آن‌که این دردِ دل‌فریب، جاودانه بماند

اینا چیه توروخدا من میزارم