کمتر میگویم

به داستان هایم فکر میکنم داستان هایی که هرگز نوشته نشد به آدم ها فکر میکنم آدم هایی که هرگز نشد ببینمشان دوستانی که هرساله کمتر ولی با کیفیت تر از قبل شدند به آرزوهایی که از نظر هرکسی دورند اما من همیشه نزدیک خودم می‌بینمشان من یاد گرفته ام کمتر صحبت کنم بیشتر فکر کنم

کاش روزای زندگیم ۴۸ ساعت بود...

از اون سوالایی بپرسید که منو به فکر کردن وادار میکنه

آیا مهتاب از اون دسته افرادیه که سرش بره، قولش نمیره؟! . . . مهتاب همیشه سعی می‌کنه این باشه همیشه اما گاهی خستگیای روح مهتاب بهش اجازه نمیده سر قولش بمونه و این ده برابر حال مهتابو بد میکنه

آیا توی اون مسیری حرکت میکنی که براش ساخته شدی؟ . . وقتی که به خودم نگاه میکنم و تلاش خودمو میبینم میفهمم که بله الحمدلله تا حد زیادی توی این راهی هستم که برام ساخته شده چرا که خیلیی جاها هیچ نفع شخصی در کار نبوده..

حالت چطوره؟ . . . نمیدونم انگار جسم و روحم از مهتاب خسته شدن هر دو تمام تلاششون رو برای مهتاب کردن و حالا بیمارند جسم بد تر از روح روح بد تر از جسم شاید نیاز به استراحت اندک دارم فعلا در خودمم و دارم کند و کاو میکنم خودمو برام بسیار بسیار دعا کنید که سر حال بشم و بتونم ادامه بدم در آخر حال یک دیوانه را دیوانه میفهمد

بنظرت چرا آدمی که از کارِ زیاد بدش نمیاد و اتفاقا خیلی پرتلاش بودن رو دوست داره، تلاش نمیکنه و فقط زنده‌س؟ . . . چون در عین حال که پرتلاش بودن رو دوست داره قسمتی از همون انسان ساحل امن و راحتی رو هم دوست داره... دوست داره که در ساحل امن خودش باشه و راحت و آسوده باشه اما متوجه نیست این راحتی و آسودگی باعث جنگ های درونی میشه . . خودم هم زیاد این مشکلو دارم

چطوری باید حس درد رو توی خودمون تقویت کنیم؟ . . . چه دردی؟

درد اینکه دنیا به حرکت تو نیاز داره پاشو . . . اگه اجازه بدید اینو با ویس بگم