🌿 شأن نزول سوره ضحی در آغاز بعثت، مدتی نزول وحی بر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم متوقف شد. این وقفه برای پیامبر سنگین بود و مشرکان نیز با طعنه گفتند: «پروردگارش او را رها کرده است.» در این هنگام، سوره ضحی نازل شد و خداوند به پیامبرش اطمینان داد: مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ «پروردگارت تو را رها نکرده و مورد بی‌مهری قرار نداده است.» سوره سپس نعمت‌ها و حمایت‌های گذشته خداوند از پیامبر ﷺ را یادآوری می‌کند تا روشن شود تأخیر در نزول وحی، به معنای رها شدن پیامبر از سوی خدا نیست. 🌱

دنیای منه امام حسن بزرگتر از دردای منه ...👌 #امام_حسن ‌┈┄┅═✾✧ااا❁ااا✧✾═┅┄┈ لینک‌کانال‌ِآوای‌رویش↓ 「➛@AvayeRoyesh 」

وفاى به عهد در سیره پیامبر رسول خدا (صلى الله علیه و آله) با مردی همراه بود، آن مرد خواست به جایى برود؛ رسول خدا (صلى الله علیه و آله) کنار سنگى ایستاد و به آن مرد فرمود: من در همین جا هستم تا بیایى. آن مرد رفت و دیر کرد. نور خورشید بالا آمد و به طور مستقیم بر چهره پیامبر (صلى الله علیه و آله) مى تابید، اصحاب عرض کردند: اى رسول خدا، از اینجا به سایه بروید؛ آن حضرت در پاسخ فرمودند: "قَد وَعَدتُهُ إلىٰ هٰهُنا" من با او عهد کرده ام که به همین جا بیاید. ‌┈┄┅═✾✧ااا❁ااا✧✾═┅┄┈ لینک‌کانال‌ِآوای‌رویش↓ 「➛@AvayeRoyesh 」

دعا براى ميزبان جابربن عبدالله گفت : ابوالهیثم غذایى پخت و رسول خدا (صلى الله علیه و آله) و یارانش را به خوردن آن دعوت کرد، وقتی اصحاب از خوردن غذا فارغ گشتند. رسول خدا (صلى الله علیه و آله) به یارانش فرمود: به برادر میزبانتان ثواب برسانید. عرض کردند: ثواب رسانیدن به او چگونه است ؟ فرمودند: هنگامى که کسی به خانه شخصی وارد شد و از غذایش خورد و از نوشیدنى هایش نوشیده و براى او دعاى خیر کند، همین کار موجب ثواب رسانیدن به او خواهد شد.   ‌┈┄┅═✾✧ااا❁ااا✧✾═┅┄┈ لینک‌کانال‌ِآوای‌رویش↓ 「➛@AvayeRoyesh 」

☀️🌸 امروز... فرصتی تازه است... 🌱 برای شروعی تازه... 🌿 برای بخشیدن... 🤍 برای دوست داشتن... ✨ برای ساختن نسخه‌ای بهتر از خودت... لبخندت را فراموش نکن... شاید همین لبخند، امروز دنیای کسی را روشن کند...🌹 ‌┈┄┅═✾✧ااا❁ااا✧✾═┅┄┈ لینک‌کانال‌ِآوای‌رویش↓ 「➛@AvayeRoyesh 」

✨✨✨✨✨ 🖤 سه روز با سه بزرگوار؛ برای زندگی خودمان قسمت دوم | امام حسن(ع)؛ وقتی می‌توانی جواب بدهی، اما نمی‌دهی... گاهی آدم را نه یک اتفاق بزرگ، که یک جمله به هم می‌ریزد... یک حرف نابه‌جا، یک بی‌احترامی، یک کنایه، یک قضاوت ناعادلانه... و بدتر از همه وقتی است که حق هم با توست. همان لحظه در دلت می‌گویی: «باید جوابش رو بدم!» «چرا سکوت کنم؟» «اگه چیزی نگم، فکر می‌کنه کم آوردم...» و شروع می‌کنی در ذهنت جواب آماده کردن... جوابی که اگر بگویی، شاید طرف مقابل دیگر هیچ‌وقت آن حرف را تکرار نکند. اما یک سؤال: واقعاً هر جوابی که می‌توانیم بدهیم، لازم است گفته شود؟ اینجاست که وقتی به زندگی امام حسن مجتبی(ع) نگاه می‌کنیم، با واژه‌ای روبه‌رو می‌شویم که شاید خیلی شنیده باشیم، اما کمتر زندگی‌اش کرده‌ایم: «حِلم» حِلم یعنی انسان قدرت واکنش دارد، اما اسیر واکنش نمی‌شود. یعنی عصبانی می‌شوی، اما عصبانیتت تصمیم نمی‌گیرد. یعنی می‌توانی جواب بدهی، اما قبل از جواب دادن از خودت می‌پرسی: «این حرف، مسئله را حل می‌کند یا فقط دلم را خنک می‌کند؟» و این خیلی فرق دارد... گاهی ما اسم تندی خودمان را می‌گذاریم «صراحت». اسم انتقاممان را می‌گذاریم «حق‌گرفتن». اسم عصبانیت‌مان را می‌گذاریم «غیرت». در حالی که شاید فقط نتوانسته‌ایم خودمان را نگه داریم. امام حسن(ع) به ما یاد می‌دهد که بزرگواری فقط این نیست که وقتی کسی چیزی خواست، به او ببخشیم. گاهی کریم بودن یعنی وقتی کسی با رفتار کوچک خودش می‌خواهد تو را کوچک کند، تو برای بزرگ ماندنِ خودت، وارد بازی او نشوی. این همان چیزی است که از سیره کریم اهل‌بیت(ع) می‌توانیم برای زندگی امروزمان برداریم: هر کسی می‌تواند عصبانی شود؛ اما هر کسی نمی‌تواند در اوج عصبانیت، خودش را حفظ کند. هر کسی می‌تواند جواب تند بدهد؛ اما بزرگواری آنجاست که قدرت جواب دادن داری و باز هم انتخاب می‌کنی چه بگویی. شاید به همین دلیل است که «حِلم» یک فضیلت ساده اخلاقی نیست؛ حِلم یعنی فرمان زندگی‌ات هنوز دست خودت باشد، نه دست رفتار دیگران. 🌿 حالا شاید بد نباشد امروز، وقتی از کسی ناراحت شدیم، قبل از اینکه بگوییم: «حق دارم جوابش را بدهم...» یک لحظه از خودمان بپرسیم: «من می‌خواهم فقط حقم را ثابت کنم، یا می‌خواهم شخصیت خودم را هم حفظ کنم؟» شاید این دو همیشه یکی نباشند... و شاید یکی از سخت‌ترین درس‌های کریم اهل‌بیت(ع) همین باشد: آدم بزرگ، کسی نیست که هیچ‌وقت عصبانی نمی‌شود؛ کسی است که در لحظه عصبانیت، اجازه نمی‌دهد کوچکیِ یک رفتار، بزرگیِ شخصیت او را تعیین کند. 🖤 امروز که به یاد امام حسن مجتبی(ع) می‌نشینیم، شاید خوب باشد کمی هم فکر کنیم: چقدر از آرامش زندگی من، قربانی جواب‌هایی شده که می‌توانستم نگویم؟ و چقدر از رابطه‌هایم، نه به خاطر اینکه حق با من نبود؛ بلکه به خاطر اینکه نتوانستم با حق بودنم، کریمانه رفتار کنم، آسیب دید؟ شاید «کریم بودن» از همین‌جا شروع شود... از جایی که می‌توانی، اما خودت را نگه می‌داری. ✍ادامه دارد... ‌‌┈┄┅═✾✧ااا❁ااا✧✾═┅┄┈ لینک‌کانال‌ِآوای‌رویش↓ 「➛@AvayeRoyesh 」

💥💥💥💥💥 🌱 حالا یه سؤال ... فرض کنید حق کاملاً با شماست و طرف مقابل هم واقعاً با رفتارش ناراحتتون کرده. اما اگر جواب تند شما، فقط چند دقیقه دلتون رو خنک کنه و بعد به رابطه‌تون آسیب بزنه... باز هم جواب می‌دید؟ یا خودتون رو نگه می‌دارید؟ و مهم‌تر از اون: 💭 از کجا بفهمیم داریم «حقمون رو می‌گیریم» یا فقط داریم عصبانیت‌مون رو خالی می‌کنیم؟ کمی بهش فکر کنیم... شاید جواب این سؤال، بخشی از معنای «حِلم» باشه که در متن درباره‌اش خوندیم. 🖤