عزیز دلِ غم دیده من، امسال چطور روضه علی اکبر گوش بدم؟ چطور این همه غمی که تو سینهام چپیده شده رو بیرون بریزم…!
غم به شما عمق می دهد و شادی ارتفاع.
غم ریشه هایتان را گسترده تر می کند و شادی شاخه هایتان را. شادی مثل درختی است که به سمت آسمان می رود، و غم مانند ریشه هایی که تا بطن زمین پایین می روند.
هر دو مورد نیازند، هر گاه درختی بلند شود همزمان ریشه هایش عمیق تر می شوند.
گاهی اوقات به این فکر میکنم که چطور از اون غم عبور کردم؛
و به این نتیجه میرسم که اصلا حسش نکردم، چون خیلی فراتر از توانم بود.
هر بار میام اینجا از حال و هوای این روزهام بنویسم پشیمون میشم، چون دوست ندارم فضای اینجا برای شماهم اذیت کننده باشه.
پس امیدوارم تا وقتی بهتر بشم همچنان کنارم باشید تا کانالو به روال سابق برگردونم.