مهارت خوبی تو چال کردنِ غم‌هایِ تویِ قلبم و اشک نریختن دارم. نهایتاً می‌گیره و فرو می‌ریزه این دل!

آخ از این. به تنهایی، تمام غم‌ها رو به تصویر می‌کشه. برای من خیلی عزیزه ..

آقا اون‌جایی می‌گی وای فلان اتفاق خیلی خوبه، خیلی شیرینه، خیلی فلانه و خیلی بهمانه بعد یکی میاد بهت می‌گه «اولشه...» ازش بپذیر. واقعا اولشه! و تو همونی هستی که هنوز به آخرش نرسیدی.

[صبوری ، انتظار ، مرگ]

_

بعضی وقتا به این فکر می‌کنم که چرا مردمی که از ریاضی نفرت دارن دنبال عشق می‌گردن؟ مسئله ها هرچقدرم پیچیده باشن تهش تورو به جواب می‌رسونن، اما عشق چی؟ جوابی برایِ عشق هست؟ وقتمونو می‌ذاریم برای یاد گرفتن یه آدم، دنبال راه های خوشحال کردنش می‌گردیم، انقد بهش اهمیت می‌دیم که حال بدش حالمونو بد می‌کنه، خواسته هاشو به خواسته هامون ترجیح می‌دیم ولی هیچوقت نمی‌تونیم بفهمیم که راهی ک می‌ریم، درسته؟ این آدمی که داریم همه زمانو احساساتمونو براش می‌ذاریم ارزششو داره؟ همه اینارو می‌دونن ولی بازم از ریاضی نفرت دارن و دنبال عشق می‌رن ..

منم همینطور آقای‌ ابطحی، منم همینطور.

از شلوغی متنفرم تا ابد.

با اینکه میدونم بازم نامه‌هام بی‌جواب می‌مونه، اما اونقدر دل‌تنگ شده‌م که می‌گم: اینبار هم من می‌نویسم و تو لطف کن و فقط بخون! همین. خوشبختانه یا بدبختانه اونقدر برات گفته‌م که نمی‌دونم حالا باید از چی بگم‌. حال و احوالم که مثل همیشه تعریفی نداره، مامان جون می‌گه مریض شده‌م و از من قطع امید کرده‌ن، منکه منظورش رو درست نمی‌فهمم اما انگاری اوضاع زیادی خرابه. از اینا که بگذریم برات خبرایِ خوشی دارم، اولینش اینه‌که دیگه پرخوری نمی‌کنم و میلی به غذا خوردن ندارم و از این به بعد نمیتونی لقبِ شکمو رو به من نسبت بدی، البته اگه اصلا بخوای که بیای که بتونی نسبتی به من بدی .. اینارو بیخیال، خبر خوش بعدی اینه‌که دیگه شلوغ بازی نمی‌کنم و دختری ساکت و آروم شده‌م و مثل بابابزرگ با هیچ احدالناسی هم حرف نمی‌زنم، دقیقا شبیه همون دختری که همیشه می‌خواستی باشم و نبودم، مگه‌نه؟ راستی یادم رفت‌ بگم که دیگه نقاشی نمی‌کشم، موهام‌و بلند نگه نمی‌دارم و غیبت و خاله بازی و پوشیدن چادر های رنگی رو هم کنار گذاشته‌م. جانِ من، می‌بینی چه دختر خوبی شده‌م؟ حالا دیگه هیچ احساسی توو من زنده نیست، جز دلتنگی. دلتنگم و دلِ احمقِ بیچاره‌م مدام هوای تو رو تو سرش داره، اگر‌ چه که می‌دونه نه مرام و معرفت سرت می‌شه و نه عشقِ وعلاقه و مهر . . آرامِ جان و قرارِ دلِ بی‌قرار و خسته‌ام، بیا و قول بده اینبار جوابِ نامه‌م رو می‌فرستی و می‌گی: «دوستم داری و همیشه به من فکر می‌کنی.» حتی به دروغ‌. تا منِ احمقِ اَبله نامه‌ت رو بوسه بارون کنم و بیشتر از قبل برات جون بدم، قول بده‌ ..

- زِ کم محلیِ معشوق زار باید زد.