خیلی یهویی متوجه شدم من عطرهای آشنا رو بیشتر از عطرهای خوش بو دوست دارم و دلیلش رو نمی‌دونم.

~

گفتم برای کسی مهم نیستم ولی یکی زنگای آخر خوراکی‌شو باهام نصف کرد که گرسنه نباشم، یکی وقت سر کلاس نبودم نکته هارو واسم نوشت، یکی وقتی من خندیدم و گذشتم از حقم دفاع کرد، یکی وقتی دید یه گوشه ناراحتم اومد و پرسید چی‌ شده؟ یکی گفت« اگه سارن بیاد منم باهاتون میام» و... مگه اهمیت چیزی بیش از اینهاست؟مهم بودن یعنی وقتی یه گوشه با لبخند به جمع‌شون خیره شدی، کوچکترین اشاره بهت بشه و من ممنونم.

وای خیلی قشنگ بود و درست😭

بین اینهمه انرژی منفی و آدمایی که فقط ناراحتی های زندگی رو میبینن(مثل خودم) این پیام واقعا مقابلش سجده بشه.

دبیر علوممون اصلا سختگیر نیست و واسه ی پرسش فردا ریلکسم، فقط شاید تبدیلم کنه به یکی از عناصر جدول تناوبی و بله.

~

یه روزی برمی‌گردی که اونا رهات کردن و تنهایی، ولی این دفعه نه من آدم قبلم و حس قبلاً رو به تو دارم، نه این دوستی قراره ترمیم شه.

تهش هرچی که هست باشه، حتی اگه خاکه؛ مهم اینه که می خوام مسیر رو هموار کنم.

~`