▪️باید هم بترسند. کودکی که بادبادک دارد، یعنی هنوز رویایی در سر دارد، هنوز امیدی به پرواز دارد؛ امید به پریدن از این قفسِ تنگ و رسیدن به آسمانی که مالِ همۀ پرنده‌هاست. صیادِ کارکشته خوب می‌داند که برای اسارتِ یک کبوتر، نباید فقط بال‌هایش را بست؛ باید یادِ پرواز را از ذهنش زدود، باید باورش را از آسمان گرفت، آن‌چنان که گویی هرگز برای پریدن آفریده نشده است. ▪️حالا رژیم صهیونیستی همین کار را با کودکان غزه می‌کند. آرام‌آرام، پس از آنکه خانه، مدرسه، امنیت و حتی کودکی‌شان را از آن‌ها گرفت، اینک بادبادک‌بازی را نیز جرم اعلام کرده است. او خوب می‌داند تا امید در دلِ این بچه‌ها زنده باشد، غزه هرگز تسلیم نمی‌شود و ابوعبیده‌ها و سنوارها از دلِ همین کودکانِ پر امید سر برمی‌آورند. ▪️از همین رو، هنرمندانِ جهان، قلم و قلمو به دست گرفتند و دست به اعتراض به این ممنوعیت زدند؛ از گرافیک و نقاشی تا کاریکاتور و ... وقتی این آثار را از نظر می‌گذرانیم، آسمان، عنصرِ همیشگیِ این طراحی‌هاست اما نه آن آسمانِ لاجوردیِ آشنای ما در بیشترِ این طراحی‌ها. آسمان ابری‌ست، تیره و گرفته، گویی رژیمِ صهیونیستی، خورشید را هم از آسمانِ غزه دزدیده است؛ اما همه‌ آثار تلخ نیستند. برخی از هنرمندان، با نگاهِ کودکانهٔ خود، از دلِ همین ابرها گذر کرده‌اند؛ قلم‌شان را به دستِ خیالِ کودکان سپرده‌اند و بادبادک‌ها را به آسمان فرستاده‌اند تا شاید ذره‌ای امید بر دلِ زخم‌دیدهٔ بچه‌ها بنشیند. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

🔻ابازرها و ابوذرها جنگ فقر و غنا در ۱۰ نگاره ایرانی 🔹سلمان هراتی در شعری تقابل میان ابازرهای شکم‌باره که تازیانهٔ ظلم و استعمار را بر تن نحیف ابوذرها می‌زنند این‌گونه توصیف می‌کند: چرا سهم عبدالله جریب جریب زحمت است و حسرت و سهم ناصرخان هکتارهکتار محصول است و استراحت؟ [...] پس چرا عبداللّه فقط کاشتن را بلد است و ارباب، برداشتن را؟ ما در مقابل آمریکا ایستادیم اما چرا هنوز کیومرث‌خان خرش می‌رود؟ عبدالله با داس هرشب چند خوک سر مزرعه می‌کشد اما وقتی ارباب می‌آید، مجبور است تعظیم کند چرا عبداللّه مجبور است به این خوک تعظیم کند؟ مگر ارباب از دماغ فیل افتاده است؟ 🔸متن کامل این فرسته را از اینجا بخوانید رسانه بافتار 🆔@baftar_resane